Δουλεύω περισσότερο γιατί όλοι γύρω μου ανησυχούν για την κρίση. Οι ψυχραιμότεροι θεωρούν ότι είναι μία διακύμανση ακόμα . Όχι απαραίτητα διακύμανση τιμών όσο ψυχολογίας , αφού όλοι εμφανίζονται αγχωμένοι και ακόμα περισσότερο οι δημοσιογράφοι που τρέχουν πρώτοι να φέρουν την καταστροφή και μετά πάλι πρώτοι να σφυρίξουν τη λήξη τη κρίσης και να φέρουν τα χαμόγελα πράγμα που είναι δική τους αποκλειστικότητα.
Σήμερα ήταν μία ακόμα μέρα που κάθισα περισσότερο στο γραφείο. Στις 12.00 σκάει μύτη ένας γέρος εβραίος με δώδεκα ράβδους χρυσού που δεν εμπιστεύεται ούτε θυρίδες ούτε τίποτε άλλο παρά μόνο το χρηματοκιβώτιό μας. Θα πάει σε γάμο το γουίκεντ και θέλει να τα αφήσει σε μας για φύλαξη. Έχει ένα χαρτοφυλάκιο εκατομμυρίων και φυσικά ο ντάντι είναι ικανός να καθίσει εδώ μερικά εικοσιτετράωρα , να κοιμάται εδώ πάνω από το χρυσό και να του φέρνουμε φαγητό απ έξω , για να του φυλάει το μέταλλο και να μη του χαλάσει το χατίρι. Στις 13.00 έρχεται μια σακούλα σούπερμαρκετ με 250.000 ευρώ για να παιχθούν στον ΟΤΕ άμεσα . Δύο άτομα βγάζουν μαζί τις δεσμίδες με το χρήμα τα αραδιάζουν σε ένα γραφείο και αρχίζουν να μετράνε. Στις 13.30 έρχονται κάτι μικροποσά της τάξης των 20.000 και 30.000 για να παιχτούν στη μικρή κεφαλαιοποίηση και λίγο πριν πάει 14.00 άλλη μια πενηντάρα για τα λιμάνια.
Στις 14.05 με πλησιάζει ένας ηλικιωμένος πελάτης μας με ένα δελτίο λόττο για να μου πει ότι κερδίζει 5άρι. Περίπου ένα χιλιάρικο. Επειδή είμαι δύσπιστος παίρνω το 14944 και ακούω τα έξι νούμερα και πράγματι έχει πεντάρι. Όμως τι σημασία έχει ένα χιλιάρικο γι αυτόν , όταν το χαρτοφυλάκιο του είναι περίπου 180 χιλιάρικα; «Σου έχω μία έκπληξη…» μου λέει. Περιμένω να δω την έκπληξη και μου λέει : «Περίμενε». Σε λίγα λεπτά καταφθάνει ένας φίλος του , που δεν μπορεί να πάρει τα πόδια του – μικρός παίχτης αυτός , ούτε 10 χιλιάρικα χαρτοφυλάκιο – και βγάζει από τη τσέπη του ένα δελτίο λόττο . Σημειώνω τα νούμερα και εδώ έχουμε … δύο πεντάρια. Με κοιτάζουν και οι δύο και χαμογελάνε. Αγόρασαν κομμάτια ενός μεγάλου συστήματος από το ίδιο πρακτορείο και θέλουν να τους πω «εγώ που ξέρω κομπιούτερ» αν αυτό το σύστημα μπορεί να έβγαλε 6αρι. Εγώ από την πλευρά μου θέλω να μου πουν το μαγαζί που τα αγόρασαν. Κατά τα άλλα όσο καλό κομπιούτερ και να ξέρεις αν δεν έχεις μπροστά σου την ανάπτυξη του συστήματος δεν μπορείς να απαντήσεις αν κερδίζει . Όμως …έχω μία ιδέα . Παίρνω το 14944 πάλι και ακούω ότι το 6αρι έχει τζακποτ. Δεν έβγαλε λοιπόν 6άρι αυτό το σύστημα. Τώρα μήπως μπορούν να μου πουν και εμένα το πρακτορείο; Μια άλλη μέρα ίσως , τώρα έχουν δουλειά , πρέπει να εξαργυρώσουν τα δελτία τους.
Στις 14.35 όταν πια έχουν κλείσει οι τράπεζες ο ταμίας μας μετράει 120.000 σε κάποιον που πούλησε Εθνική και πέρασε το τριήμερο για να τα εισπράξει. Όσοι δεν τα εισπράττουν άμεσα όπως ίσως ξέρετε τους τα βάζουμε σε ρέπος. Και … έτσι παίρνουν καθημερινά τόκους ανάλογους με το όβερ-νάιτ.
Στις 15.00 και ενώ η μέρα φαίνεται ότι θα τελειώσει ήσυχα , βλέπω τη μητέρα μου να μπαίνει χαμογελαστή και να πηγαίνει κατευθείαν στο γραφείο του ντάντι. Φαντάζομαι ότι της ζήτησε να του φέρει ζεστό το φαγητό , γιατί έχει ενοχλήσεις στο στομάχι του. Ενώ όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι το ζεστό φαγητό καταστρέφει το στομάχι εκείνος επιμένει ότι τον θεραπεύει.
Όμως δεν του φέρνει φαγητό. Η μάμι έχει κάνει μαθήματα γεμολογίας. (εκτιμητής πετραδιών) . Δεν βρίσκεται τυχαία εδώ αυτή την ώρα.
Στις 15.15 , για να μη ξεχάσει το ραντεβού , καταφθάνει πελάτισσά μας με δύο τρία χοντρά κομμάτια από τα κοσμήματά της , για να της δώσουμε τιμή , προκειμένου να πουληθούν. Έκανε το λάθος να υπογράψει εγγυητής για τον αδελφό της – έμπορο που έχει τη μανία να μη αφήνει σε ησυχία το μπλοκ επιταγών του- και τώρα θα πληρώσει τα σπασμένα.
16.00 . Φθάνει φίλη της μάμι που την έψαχνε στο σπίτι για να της ζητήσει κανένα χιλιάρικο , γιατί έχασε κάτι ψιλά χθες στο καζίνο και πρέπει να συμπληρώσει τη δόση για το δάνειο του σπιτιού και το λήζινγκ του τζιπ που αγόρασαν πρόσφατα.
17.00 Τα κλείνουμε όλα και φεύγουμε για ψάρι στο Λαιμό αφού συναντηθήκαμε όλη η οικογένεια – από τις σπάνιες φορές-. Δηλαδή ψάρι γουστάρει ο ντάντι για τη χοληστερίνη και για την καρδιά και η μάμι τον ακολουθεί και του το καθαρίζει και του ρίχνει πολύ λεμόνι και μερικές φορές τον ταϊζει στο στόμα , γιατί έχει την κακή συνήθεια , ότι δεν διάβασε από τις «σομόν σελίδες» το πρωί , να το διαβάζει στο φαγητό . Εγώ παραγγέλνω γαρίδες – κι ας έχουν χοληστερίνη -και τις συνδυάζω με μπύρα τώρα το καλοκαίρι. Αυτοί οι δύο πίνουν παγωμένο λευκό κρασί .
Αν δεν πάω μια βόλτα ως τα σκάφη , αν δεν αποφασίσω να χαιρετήσω κάποιους φίλους εδώ γύρω , θα ακούω μέχρι αργά το απόγευμα επανάληψη , ποιοι ήρθανε και πόσα παίξανε σήμερα. Και δεν αντέχω να μετράω το χρήμα δύο φορές. Αρκετά όλο το πρωί.
Βγαίνω το βράδυ και νομίζω πως συνεχίζεται το μάθημα αριθμητικής. Οι φίλοι μου δεν σταματάνε να μιλάνε για το πόσο στοίχισε η τάδε μεταγραφή , πόσα έβγαλαν από μια εισαγωγή κινέζικων ρούχων , πόσο είναι το ενοίκιο στην Ερμού, πόσο κάνει ένα τετραγωνικό γης εδώ στο Λαιμό της Βουλιαγμένης , αν αξίζει το κόπο να ανοίξεις νυχτερινό μαγαζί , πόσα θέλει ένας τραγουδιστής το χρόνο …και πίσω από όλα αυτά βλέπω μια δίψα , μια πρωτοφανή μανία για επενδύσεις , ρουθούνια που οσμίζονται το χρήμα πίσω από κάθε δουλειά , μάτια που δεν θα νυστάξουν ποτέ όσο τα τυφλώνει η λάμψη του χρυσού, άπειρους κλώνους ισπανού Κορτέζ που αδημονεί να λιώσει το χρυσάφι των Ίνκας για να το στείλει πίσω με τα πλοία.
Η παγκοσμιοποίηση δημιούργησε καινούριους εξερευνητές και φαίνεται πως υπάρχουν πολλές «δυτικές Ινδίες» ακόμα.
